ျခစားမႈတိုက္ဖ်က္ေရး (သန္႔ရွင္းေသာအစိုးရ) – Education & Health government staff expense

  ျခစားမႈတိုက္ဖ်က္ေရး (သန္႔ရွင္းေသာအစိုးရ)

သမၼတအၾကံေပး ေဒါက္တာဦးျမင့္၏  Corruption Paper  စာတမ္းတြင္ ေခါင္မိုးမွစတင္တိုက္ဖ်က္၊  Fry a big fish ဟု ေရးထားပါသည္။ ၂ႏွစ္ၾကာခဲ့ပါျပီ။ ယခု၂၀၁၃ တြင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ေအာင္ျမင္လာတာ ေတြ႔ရပါသည္။ အခြန္ေကာက္စနစ္မွာ ျခစားမႈ၈၀% ျပည္ပအ၀င္အထြက္ဂိတ္မ်ားနဲ႔ကုမၸဏီၾကီး ၅၀၀ ခန္႔ကို  ပရိုဖက္ရွင္နယ္ Audit  မ်ားႏွင့္ရေအာင္ အခြန္ေကာက္ရန္၊ အခြန္ေရွာင္ပါက ၾကီးမားေသာ ဒဏ္ေငြေဆာင္ေစရန္ ျဖစ္သည္။ အခြန္ေကာက္မႈကို စနစ္တက်ေဆာင္ရြက္ျခင္း အရွိန္ရလာပါသည္။ လူေကာင္းမ်ားကို ခန္႔ျပီး၊ ေလ့က်င့္ထားႏိုင္ဖို႔ ႏွစ္နဲ႔ခ်ီျပီးလုပ္ရပါသည္။ မလြယ္ပါ။

အခြန္ျပီးရင္ ဒုတိယအေနနဲ႔ အခြန္ေငြသံုးစြဲမဲ့ဌာနၾကီးေတြမွာ ျခစားမႈနည္းေအာင္လုပ္ရပါမယ္။ အခြန္သံုးဌာနမ်ားက ၀န္ၾကီးဌာနအားလံုးပါ။ သို႔ေသာ္ ျခစားမႈစနစ္ကို တိုက္ျဖက္ဖို႔ဆိုရင္ လူမ်ားမ်ား (၀န္ထမ္းမ်ားမ်ား) ရွိတဲ့ ၀န္ၾကီးဌာနေတြကို ဦးစားေပးရပါမယ္။ ကာကြယ္ေရး၀န္ၾကီးဌာန (စစ္သည္ ၄သိန္း)၊ ပညာေရး၀န္ၾကီးဌာန (ဆရာ/မ) ၃သိန္း၂ေသာင္း၊ က်န္းမာေရး ဆရာ/မ – ၅ေသာင္း (ပဂၢလိကေဆးရံု၊ သ/မ ေဆးခန္းမ်ားေပါင္းလွ်င္ တစ္သိန္းခြဲခန္႔ ရွိႏိုင္မည္)။ ထိုလူမ်ားအတြက္ အေျခခံစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ဘတ္ဂ်တ္ျမွင့္တင္ေပးရပါမည္။

ေငြေပးနည္း (လစာတိုးေပးနည္း) မထိေရာက္ပါ။

အစိုးရ၀န္ထမ္းမ်ားကို အေျခခံစား၀တ္ေနေရး အဆင္ေျပေအာင္လုပ္ေပးျခင္းသည္၊ ျခစားမႈတိုက္ျဖတ္ျခင္းျဖစ္သည္။ အစိုရအရာရွိၾကီး အမ်ားစုသည္ ျခအၾကီးစားၾကီးမ်ားျဖစ္သည္။ ထိုျခအၾကီးစားၾကီးမ်ား၊ ရပ္တန္းက မရပ္ပဲ ဆက္လက္က်ဴးလြန္ေနသူမ်ားကို တာ၀န္မွဖယ္ရွားရံုမက၊ အေရးယူျပီး၊ သူတို႔ပိုင္ဆိုင္မႈမ်ားကို သိမ္းဆည္းေနပါသည္။ ဥပမာ..ဆက္သြယ္ေရး၀န္ၾကီးဌာန၊ အေကာက္ခြန္၀န္ၾကီးဌာန….။

ျမန္မာျပည္ေရာက္သြားျပီး အေျခခံလူတန္းစားေတြကို ေလ့လာရံုမက၊ စာလည္းေရးႏိုင္ေသာ အဂၤလန္မွ ေဒၚခင္မမမ်ိဳး  ျမန္မာျပည္၊ ကေလးသူငယ္မ်ား၊ ေက်ာင္းမတတ္ႏိုင္၊ လဘက္ရည္ဆိုင္း တလ က်ပ္၂ေသာင္းျဖင့္ အလုပ္လုပ္ရင္း ပညာသင္ေသာ၊ ျပင္ပေက်ာင္းကို ရန္ကုန္တြင္ေလ့လာျပီး၊ ရြံႏြံထဲသြားရင္း လဲက်၊ တကိုယ္လံုးနာ၊ ရင္နင့္ဘြယ္ရကိုျမင္ရျပီး၊ ရင္နာစြာ ေရးထားေသာ ေဆာင္းပါးကို ဖတ္ရသည္။ ေလးစားပါသည္။  ေက်းဇူးတင္ပါသည္။
  ခရိုနီ၊မိုႏို္ပိုလီအစိုးရ
က်ႏ္ုပ္လည္းရင္နာပါသည္။  မ်က္ရည္လည္းက်ပါသည္။ ဘာေၾကာင့္ ဒါေလာက္ေတာင္ စိတ္ေပ်ာ့ရသလဲ ..မိမိကိုယ္ မေက်နပ္ပါ။ ေတာင္ကိုးရီးယားက Homeless Boy  youtube ဗြီဒီယိုၾကည့္ေတာ့လည္း မ်က္ရည္က်ပါသည္။ မဂၤလာဒံုေလဆိပ္ လဘက္ရည္ဆိုင္တြင္ ၁၆ႏွစ္အရြယ္ စားပြဲထိုးကို အင္တာဗ်ဴးေသာအခါ လစာ၂ေသာင္းႏွင့္၊ ေနစရိတ္၊စားစရိတ္ျငိမ္း၊ အဆင္ေျပသည္ဟု ေျပာသည္။ ဒီဆိုင္မွာ အလုပ္လုပ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာျပီလဲ..ဟုေမးေသာအခါ ၁၀ႏွစ္ရွိျပီ ..ဟူေသာ အေျဖစကားေၾကာင့္ မ်က္လံုးျပဴးမိသည္။ ေၾသာ္ဒီကေလး ၆ႏွစ္သားကတည္းက စားပြဲထိုးလုပ္ေနပါလား။ လဘက္ရည္ဆိုင္မွာ ေက်ာင္းစာသင္ေပးေသာေၾကာင့္ စာေရး၊စာဖတ္ တတ္သည္ဟု ဆိုသည္။ ရန္ကုန္ျမိဳ႔ေပၚမွာပင္ ဤမွ်ျဖစ္ေနလွ်င္ ေတာင္သူလယ္သမား သားသမီးမ်ားအဖို႔ မလြယ္လွပါ။ စင္ကာပူ Herris Pye ဆိုေသာ သေဘၤာဘြိဳင္လာလုပ္ငန္း အဂၤလိပ္ကုမၼဏီတြင္ ျမန္မာအလုပ္သမား ၁၀၀ခန္႔ႏွင့္ အတူလိုပ္ကိုင္ဖူးသည္။ ၇၅ရာႏႈန္းသည္ လယ္သမား၊ သားသမီးမ်ားျဖစ္သည္။ မိဘက ပြဲစားခေပးျပီး ႏိုင္ငံျခားလႊတ္လိုက္ေသာေၾကာင့္ စင္ကာပူေရာက္လာၾကသည္။ ပြဲစားခ မေပးႏိုင္ေသာ လယ္သူရင္းငွား သားသမီးမ်ားမွ မေလးရွား၊ ထိုင္း ေရႊ႔ေျပာင္းအလုပ္သမားအျဖစ္ လုပ္ကိုင္ေနရသည္။ ေတာင္သူလယ္သမားမ်ားအဖို႔ ၀င္ေငြနည္းသည့္အျပင္ လယ္ေျမသိမ္းမႈမ်ားေၾကာင့္ လူငယ္မ်ား လယ္မလုပ္လိုေတာ့ဟု ဆိုသည္။ လူၾကီးမ်ားသာ လယ္လုပ္ေနၾကသည္။ ေတာင္သူလယ္သမား သားသမီးမ်ား ပညာမသင္ႏိုင္ပဲ ေလလြင့္ေနသည္မွာ ၀မ္းနည္းစရာျဖစ္သည္။ မိမိႏိုင္ငံသား သားသမီးငယ္မ်ား ျဖစ္ပ်က္ေနပံုမွာ ၀မ္းနည္းစရာျဖစ္သည္။

အေမရိကန္ႏိုင္ငံ၊ ဆန္ဖရန္စစၥကိုက ရုန္႔ၾကမ္းတဲ့ Homeless နံနံေစာ္ေစာ္ေတြ ရိကၡာရဖို႔ လုျပီးတန္းစီေနတာေတြ ့စဥ္က  မ်က္ရည္မက်ခဲ့ပါ။ သူတို႔က အခမဲ့ပညာသင္ခြင့္၊ အခမဲ့စားေသာက္ခြင့္ေတြ ရျပီး ၀၀ျဖိဳးျဖိဳးေတြပါ။ ထိုသို႔ေသာ လူမ်ားအတြက္ မ်က္ရည္က်စရာမရွိ၊ အာဖရိကမေရာက္ဖူးေပေသာ္လည္း ဆရာျမတ္ေဖ၀င္း၏ အာဖရိကမစ္ရွင္ခရီး ကြန္ဂို (ယခင္ ဇိုင္ယာ စစ္အာဏာရွင္စနစ္) အေၾကာင္း သူ႔၏စာအုပ္တြင္ ဖတ္ဖူးသည္။ တိုင္းျပည္သည္ သယံဇာတအလြန္ၾကြယ္၀ျပီး၊ ယခင္ျပင္သစ္ကိုလိုနီဘ၀က အာဖရိကတြင္ ေတာင္အာဖရိကျပီး ဒုတိယအခ်မ္းသာဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္ခဲ့သည္။ ယခုအခါ သယံဇာတၾကိမ္စာေျပာရမည္လား…။ စစ္အာဏာရွင္ မိုဘူတု အႏွစ္၂၀ ေက်ာ္အုပ္ခ်ဳပ္ျပီးေနာက္ စားစရာပင္မရွိေသာေၾကာင့္ သစ္ဥ၊သစ္ဖုမ်ား တူးျပီးစားရသည့္ အေျခအေနေရာက္ခဲ့သည္။ စစ္အာဏာရွင္ႏိုင္ငံသားမ်ား ဘ၀ျဖစ္သည္။အာဖရိကစစ္အာဏာရွင္ချမာ တိုင္းရင္းသားတပ္မ်ားက ၀ိုင္၀န္းတိုက္ခိုက္ေသာေၾကာင့္ စစ္ရံႈး၊ အသက္ေပ်ာက္ရသည္။ ကြန္ဂိုႏိုင္ငံတြင္ စစ္အာဏာရွင္ကို ေတာ္လွန္ခဲ့သည္။ အသစ္တက္လာေသာ စစ္ဗိုလ္က ၁၀ႏွစ္အၾကာ၊ သူ႔၏သားက အာဏာရလာျပန္သည္။ စစ္အာဏာ ၾကိမ္စာမလြတ္ႏိုင္ပါ။ တိုင္းျပည္၏ ၈၅%သည္ ခရစ္ယာန္မ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း ခရိုနီအာဏာရွင္မ်ားၾကီးစိုးေသာ ဇိုင္ယာႏိုင္ငံျဖစ္သည္။ ယခု  ျမန္မာျပည္သည္ အာဖရိက ကြန္ဂိုႏိုင္ငံနီးပါး စစ္အာဏာရွင္ေအာက္မွာ မြဲေတသြားခဲ့သည္။  ျမန္မာႏိုင္ငံလည္း ကြန္ဂိုႏိုင္ငံအေျခအေန ေရာက္လုနီးနီးက အခုျပန္လည္ရုန္းထြက္ႏိုင္ပါသည္။ ဗုဒၶဘာသာမ်ားျဖစ္ျပီး ခရိုနီအာဏာရွင္မ်ား ၾကီးစိုးေသာ ျမန္မာႏိုင္ငံအျဖစ္မခံလိုပါ။

စစ္အာဏာရွင္စနစ္မွာ ခရိုနီစနစ္သို႔၊ ေရာက္သြားသည္။ ခရိုနီစနစ္မွလြတ္ရန္မွာ သန္႔ရွင္းအစိုးရျဖစ္ဖို႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ား သန္႔ရွင္းရပါမည္။ ေခါင္းေဆာင္ပိုင္း မိသားစုမ်ားအတြက္ သင့္တင့္ေသာ လစာ၊စရိတ္၊ေဆးကုသမႈမ်ား ပံ့ပိုးရန္အတြက္၊ က်ႏ္ုပ္တာ၀န္မဟုတ္ပါ။ အစိုးရတြင္ တိက်ေသာ ဥပေဒ၊ အာမခံမ်ား ရွိရပါမည္။ ၀န္ၾကီးလစာ ၆သိန္း (US$ 600) ဟု ၀န္ၾကီးဦးစိုးသိန္းက ေျပာပါသည္။ သိန္း၆၀ခန္႔ ေထာက္ပံ့ေၾကး ေပးရသင့္ပါသည္။
 

 
၀န္ထမ္းမ်ား သန္႔ရွင္းအစိုးရ
သမၼတဦးသိန္းစိန္က သန္႔ရွင္းအစိုးရျဖစ္ေအာင္ ျခစားမႈေတြတိုက္ဖ်က္ေနပါ
သည္။  စစ္အာဏာရွင္မ်ားေၾကာင့္ ျခစားစနစ္ၾကီး အေကာင္ထည္ေပၚလာျပီး၊ ကမၻာ ့ျခအစားဆံုးအျဖစ္ ဆင္းရဲမြဲေတသြားရျခင္းျဖစ္ပါသည္။ 

က်ေနာ္ရဲ့ ခံယူခ်က္ကေတာ့ ျခစားမႈတိုက္ဖ်က္ဖို႔
၁။ အခြန္အျပည့္၀ရေရး  (4% မွ 15% အထိ tax to GDP ကို ၂ႏွစ္အတြင္းလုပ္ရပါမည္။)
  ေလဆိပ္နဲ႔သေဘၤာဆိပ္ေတြမွာေတာ့ ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါျပီ။ ေနာက္တဆင့္ ကုမဏီအၾကီးစားမ်ားကုိ Auditor ေကာင္းေကာင္းနဲ႔ အခြန္ေကာက္ဖို႔ လုပ္ရပါမယ္။ လူ ၅၀၀၀ အထက္ခန္႔ထားတဲ့ ကုမဏီေပါင္း ၅၀၀ေလာက္ပဲ ရွိပါသည္။  အဲဒီကုမဏီေတြကို အခြန္ေကာက္ျပီးတာ Jurun 80:20 rules အရ အခြန္အားလံုးရဲ့ ၈၀% ကို ရမယ္ျဖစ္ပါသည္။ 
၂။ ေနာက္တဆင့္က သိပ္ခက္ပါ
သည္။  အခြန္ေငြကို ခြဲေ၀သံုးစြဲဖို႔ျဖစ္ပါသည္။  ကာကြယ္ေရးက ၃၀% အထက္ သံုးေနပါသည္။ သံုးေနဆဲပါ။ ရုရွား၊ယူကရိန္းကို စစ္္ပညာေတာ္သင္ေတြ အမ်ားၾကီးလႊတ္ျပီး၊ သူတို႔ဆီက လက္နက္ၾကီး၊ငယ္အားလံုး ၀ယ္ေနရပါသည္။  အခု သမၼတဦးသိန္းစိန္ ျပင္သစ္ကိုေရာက္ေတာ့ ျပင္သစ္အစိုးရက လက္နက္၊ မီးရက္ဂ်္ေလယဥ္အျပင္ အႏုျမဴဓါတ္ေပါင္းဖိုပါ အေၾကြးေရာင္းဖို႔ လုပ္ပါမည္။ ကာ/ခ်ဳပ္ကေတာ့ ၀ယ္ခ်င္မွာပါ။ သမၼတဦးသိန္းစိန္က ၀ယ္လိုမည္မဟုတ္ပါ။ ဒုတိယ ေငြအသံုးမ်ားဆံုး၀န္ၾကီးဌာန ပညာေရးျဖစ္ပါသည္။  လႊတ္ေတာ္အမ်ိဳးသားစီမံကိန္း အစီရင္ခံစာမွ ၀န္ထမ္းအေရတြက္ကို ၾကည့္လွ်င္

စစ္သည္ေတာ္ ၄သိန္း (မိသားစု ၁၂သိန္း)
ေက်ာင္းဆရာ/မေပါင္း
   မူလတန္း – ၁၈၄၄၆၅ (တသိန္း၈ေသာင္း)
   အလယ္တန္း – ၆၈၁၀၈
   အထက္တန္း – ၂၇၃၁၁
   စက္မႈအထက္တန္း – ၁၀၁၃
   စိုက္ပ်ိဳးသိပံၸ – ၂၄၀
   GIT – ၂၃၈၈
   သူနာျပဳအတတ္သင္ – ၂၂၇
   တကၠသိုလ္မ်ား – ၂၆၂၄၂  (၁၅၉ခု)

က်န္းမာေရး
   ဆရာ၀န္ေပါင္း (အစိုးရ) – ၁၁၉၇၃
   သြားဆရာ၀န္ – ၈၈၀
   က်န္းမာေရးမႈး – ၁၉၅၂
   က်န္းမာေရးဆရာမ၊ သြားဘက္သူနာျပဳ၊ ၄၀၀၀ခန္႔
   သူနာျပဳဆရာမေပါင္း – ၁၈၀၅၀

အထက္ပါ အေရာအတြက္ဟာ ႏိုင္ငံ၀န္ထမ္းခ်ည္းျဖစ္ပါတယ္။ ပုဂၢလိကနဲ႔သမ၀ါယမ ၀န္ထမ္းေတြေပါင္းရင္ ၂ဆ အေရတြက္မ်ားပါသည္။ 

သူတို႔အတြက္ လစာ ဘယ္ေလာက္ေပးတယ္ထင္ပါသလဲ။ ဆရာ၀န္မွ က်ပ္တစ္သိန္းေတာင္ လစာမရပါ။

ထို ေက်ာင္းႏွင့္ေဆး ဆရာ/ဆရာမ မ်ားမွာ လူမ်ားေပးကမ္းတဲ့ေငြကို ရပါသည္။  သြယ္၀ိုက္တဲ့နည္း၊ သမာဇီ၀ လပ္စားမႈလို႔ ေခၚရမည္။

ပညာေရးနဲ႔က်န္းမာေရးကို ဘတ္ဂ်တ္တိုးျမင့္မည္ဆိုပါက အေကာင္းဆံုးနည္းမွာ လစာရင္း မတိုးရင္ေနပါ။ ေထာက္ပံုေၾကး (အိမ္၊၀တ္စံု စရိတ္ဆိုျပီး တစ္လ ၅ေသာင္းကေန တစ္သိန္းအထိ) ရာထူးအလိုက္ လုပ္ေဆာင္္ေပးဖို႔ျဖစ္ပါတယ္။

ျမန္မာျပည္ဟာ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရး သံုးေငြ ရာႏႈန္း ကမၻာ့အႏို္မ့္ဆံုးမွာ ပါ၀င္ပါသည္။  

အျခား၀န္ၾကီးဌာနမ်ား အသံုးစရိတ္ကို ဘယ္လိုရွာမည္နည္း? သူတို႔တြင္ ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြ၊ အခြန္ေကာက္ေငြမ်ားရွိပါသည္။ ဥပမာ စက္မႈ၀န္ၾကီးဌာနတြင္ စက္ရံုမ်ားကို စစ္ေဆးေရး၊ မွတ္ပံုတင္ေရးအတြက္ ၀န္ထမ္းမ်ားသည္ လပ္စားေနၾကသည္ျဖစ္သည္။ သိပ္မ်ားမ်ားစားစား မဟုတ္ပါ။ ေဆာက္လုပ္ေရး၊ ဆက္သြယ္ေရး၊ ပို႔ေဆာင္ေရး၊ အားလံုးတြင္ ၀န္ထမ္းမ်ားသည္ တရားမ၀င္ အခြန္မ်ားေကာက္ျပီး ဂိတ္ေၾကးေကာက္သည့္နည္း ရွိပါသည္။ အဆိုးဆံုးမွ ျပည္သူ႔ရဲ ဆိုသည္မွာ အလြန္ဆိုးပါသည္။ ျပည္သူ႔ရဲမ်ား စား၀တ္ေနေရး လံုေလာက္ရန္လည္း အေရးၾကီးလွပါသည္။

အသံုးစရိတ္၊ ဘတ္ဂ်တ္ေလ့လာျခင္း
သံုခ်ပ္တြက္နည္း၊ သခ်ၤာနည္းကို သံုးၾကည့္လွ်င္ ၀န္ထမ္းအမ်ားဆံုးရွိေသာ စစ္တပ္၊ ေက်ာင္းဆရာ/မ၊ ေဆးဆရာ/မ၊ ရဲ၀န္ထမ္း စုစုေပါင္းလူဦးေရမွာ ၈သိန္းခန္႔ရွိမည္။ ထိုသူမ်ား၏ မိသားစု စား၀တ္ေနေရးအတြက္ တစ္ေယာက္လွ်င္ က်ပ္၃သိန္း (ကန္ေဒၚလာ ၅၀၀ခန္႔) အသံုးျပဳပါက ေလာက္ငွသည္ဟု ယူဆပါသည္။ တစ္ႏွစ္လွ်ပ္ ကန္ေဒၚလာ ေျခာက္ေထာင္ ႏိုင္ငံေတာ္မွအကုန္က်ခံရပါမည္။ ျခစားမႈကာကြယ္ေရးအတြက္ ပြင့္လင္းစြာ အကုန္က်ခံေပးရပါမယ္။ သို႔မဟုတ္ပါက ျခစားမႈအတြက္ ၀န္ထမ္းမ်ားကို အေရးယူရခက္ေနဦးမည္ျဖစ္သည္။ ထို အေရးၾကီးေသာ၀န္ထမ္းမ်ားကို လစာတိုးမေပးပဲ၊ အခြင့္ေရး Benefits မ်ား ဖန္တီးေပးျခင္းျဖင့္ ၀န္ထမ္း၈သိန္းအတြက္ တစ္ႏွစ္လွ်င့္ 800000 x US$500 = US$ 4.8 billion ကုန္က်မည္ျဖစ္သည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ လက္ရွိ GDP သည္ US$ 60 billion ဆိုပါက အိမ္နီးခ်င္းႏိုင္ငံမ်ားကဲ့သို႔  tax 15% ေကာက္ႏိုင္လွ်င္ ၀န္ထမ္း ၈သိန္းအတြက္ လစာ၊စရိတ္ US$ 4.8 billion ကို သံုးႏိုင္ပါသည္။ စစ္သား ၄သိန္းကို ႏႈတ္လိုက္ပါက ပညာေရး၊က်န္းမာေရး ၀န္ထမ္း  ၄သိန္းစရိတ္မွာ US$ 2.4 billion မွ်သာ က်သင့္မည္ျဖစ္သည္။
၀န္ထမ္းတစ္ဦးလစာ

သို႔ေသာ္ လက္ရွိအေျခအေနမွာ ကာကြယ္ေရး၊ ပညာေရး၊ က်န္မာေရး ၀န္ထမ္း ၈သိန္းအတြက္ US$ 4.8 billion per year (Theory Value) သံုးရန္မွာ ခက္ခဲ့ေနပါသည္။ ေဌး၀င္းႏိုင္ (ဤကမၻာကိုတရုပ္တို႔ၾကီးစိုးေသာအခါ၀ယ္) စာအုပ္ဘာသာျပန္သူ ေရးသားခ်က္အရ၊ ျမန္မာႏိုင္ငံသည္ ကာကြယ္ေရးအသံုးစရိတ္ US$ 1.1 billion per year ဟုဆိုသည္။ စစ္သားမ်ား လစာႏွင့္စရိတ္မဟုတ္ႏုိင္ပါ။ စစ္သားမိသားစုမ်ား အလြန္ဆင္းရဲသည္ဟု သိရပါသည္။ ပုသိမ္မွ မူလတန္းေက်ာင္းဆရာမတစ္ဦး သူမေယာကၤ်ား စစ္မႈထမ္းရာ ျမန္မာနယ္စပ္ျမိဳ႔သို႔ ေက်ာင္းပိတ္ေသာအခါ ၂လ လိုက္သြားခဲ့သည္။ သူမေျပာၾကားခ်က္အရာ စစ္သားမိသားစု အိမ္ေထာင္ရွင္မမ်ားသည္ သူမထံသို႔ တပ္ရိကၡာထုတ္မေပးခင္ ဆီတစ္ဇြန္း၊ ဆန္၂ဗူး၊ စသျဖင့္ လာေရာက္ေခ်းငွားသံုးစြဲၾကသည္ဟု ဆိုသည္။ သို႔ဆိုလွ်င္ စစ္အသံုးစရိတ္ US$5 billion per year မွာ ဘယ္ေနရာမွာသံုးၾကသနည္း။ Good Question ျဖစ္သည္။ ကခ်င္ျပည္နယ္စစ္ပြဲတြင္ ေမာ္တာက်ည္ဆံ တစ္လံုးသည္ ေဒၚလာ ၅၀၀ခန္႔ တန္သည္ဟု ဆိုသည္။ က်ည္တစ္ေတာင့္သည္ တစ္ေဒၚလာေက်ာ္ တန္သည္ဟု ဆိုသည္။ ဗံုးမ်ား၊ က်ည္ဆံမ်ား ဒလေဟာသံုးခဲ့ၾကသည္။ ၂၀၁၃ စာရင္းဇယားမ်ားအရ ျမန္မာျပည္တြင္ အခြန္ေကာက္ေငြ tax income US$ 5 billion ရခဲ့သည္။ စစ္အသံုးစရိတ္ US$ 1.1 blllion (22% of tax income) ႏွင့္ ပညာေရးအသံုးစရိတ္ US$ 0.25 billion (5% of tax income) သံုးသည္ဟု ဆိုသည္။
  နိဂံုး (သန္႔ရွင္းအစိုရ)
မည္သို႔ပင္ျဖစ္ေစ ယခုအခါ အခြန္ျခစားမႈမ်ားကို တိုက္ဖ်က္ႏိုင္လာေသာေၾကာင့္ 2013 တြင္ tax income ၂ဆ US$ 10 billion ရလာမည္ျဖစ္သည္။ ပညာေရးစရိတ္ကို ပိုမိုသံုးမည္ျဖစ္သည္။ စစ္အသံုးစရိတ္ကို ေလွ်ာ့ခ်ရန္ စစ္သားမ်ားအတြက္ ဦးပိုင္ စက္ရံု၊ အလုပ္ရံု ၀န္ထမ္းမ်ားအျဖစ္ ေျပာင္းလဲမည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္သည္။ ထိုလုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားသည္ သမၼတဦးသိန္းစိန္အစိုးရ လုပ္ေနေသာ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈမွာ ျခစားမႈတိုက္ျဖတ္ေရး (သန္႔ရွင္းအစိုးရျဖစ္ေရး) ျဖစ္ပါ
သည္။  မိုးမခစာမ်က္ႏွာမွ သန္း၀င္းလိႈင္ ေဆာင္းပါးအရ၊ လႊတ္ေတာ္ ကာ/လံု ၁၁ဦးတြင္ ၉ဦးမွာ စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္မ်ား (သို႔မဟုတ္) စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေဟာင္းမ်ား ျဖစ္ေနသည္။ အေရးၾကီးေသာ တိုင္းရင္းသားျငိမ္းခ်မ္းေရးေကာ္မရွင္ ၁၁ဦးတြင္ ၉ဦးမွာ စစ္ဗိုလ္အမ်ိဳးႏြယ္မ်ားပင္ျဖစ္ေနသည္။ အာဏာကို စစ္ဗိုလ္အမ်ိဳးႏြယ္မ်ားသာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားေသာ္လည္း တိုင္းျပည္အက်ိဳးသည္ပိုးေသာ အေမရိကန္စစ္ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေဂ်ာ့၀ါရွင္တန္၊ အိုက္ဆင္ေဟာင္၀ါ တို႔ကဲ့သို႔ ျမင့္ျမတ္ေသာ စိတ္ရွိသူမ်ားျဖစ္ေစလိုပါသည္။ သမၼတဦးသိန္းစိန္ အဂၤလန္တြင္ ၁၇-ဇူလိုင္-၂၀၁၃ ေျပာစကားအတိုင္း ေနာက္ေၾကာင္းျပန္သြားလိုသူမ်ားကို အမွန္တကယ္ဖယ္ရွားရမည္ျဖစ္သည္။

ေခါင္မိုးမွစတင္တိုက္ဖ်က္၊  Fry a big fish ဆိုသည့္အတိုင္း၊ ေရတိုအတြက္ ထပ္ပိုင္းအရာရွိၾကီးမ်ား အေရးၾကီးပါသည္။ ယခုဖတ္ေနသူသည္ ထိပ္ပိုင္းအရာရွိၾကီး၏ ဇနီး၊သားသမီးမ်ားျဖစ္ပါက ဘခင္ျဖစ္သူကို ေလာဘမၾကီးရန္ ေျပာရပါမည္။ ေရရွည္အတြက္ ပညာေရးႏွင့္က်န္မာေရးမွာ ျခစားမႈမ်ားကို ကြင္းဆင္းေလ့လာလွ်င္ ရင္နာရံုမက ႏွလံုးသားပါ နာက်င္သြားျပီး၊ ကြ်န္ေတာ္ ႏွလံုးေရာဂါရသြားမွာေတာင္ စိုးပါသည္။  အမိုးအရင္ျဖိဳေသာနည္းကို ဦးသိန္းစိန္အစိုးရ လုပ္ေနပါသည္။  ဦးေရႊမန္း ႏွင့္ သူ႔မိသားစု၊  စီးပြားေရးေလာကမွ တေျဖးေျဖး ထြက္ခြာသြားျခင္းကို  ေက်းဇူးတင္၊ ၾကိဳဆိုရမည္ ျဖစ္ပါသည္။

၀တ္မႈန္ (၀န္ထမ္းေဟာင္းတစ္ဦး)

ကခ်င္ျပည္နယ္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ နည္းလမ္းသစ္

ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းမ်ားတြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ကို ထည့္သြင္းရန္အစျပဳေနျပီျဖစ္သည္။ လူနည္းစု တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ား ဘာေၾကာင့္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေနၾကပါသနည္း..ေမးခြန္း၏အေျဖမွာ – လူကိုလူလို တန္ဘိုးထားသည့္ ဆက္ဆံမႈ ျဖစ္ပါသည္။ ကခ်င္ျပည္နယ္ KIA ကို လူလူခ်င္းတန္းတူဆက္ဆံရန္၊ ႏိုင္ငံေရး၊စီးပြားေရး စသည္တို႔တြင္ အခြင့္ေရးအနည္းဆံုး ကခ်င္ျပည္နယ္အတြက္၂၀%မွ်ခြဲေ၀သံုးစြဲရန္ ျမန္မာအစိုးရတြင္ အစီအစဥ္မရွိႏိုင္ေသးပါ။ ဆက္လက္ေဆြးေႏြး ညွိႏိႈ္င္းရပါမည္။ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြက္ လမ္းတံတား၊လွ်ပ္စစ္၊မီးရထားလမ္း တကယ္လုပ္မဲ့ ပရိုဂ်က္ ျပပါ။ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ စီးပြားေရးကို KIA အတြက္ တန္းတူနီးပါးအခြင့္ေရးေပးမဲ့ ွိအစီအစဥ္မ်ားရွိပါသလား။ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႔ လွ်ပ္စစ္ကို KIA ဘူးဂါးစီးပြားေရးအဖြဲ႔က ဓါတ္အားေပးထားျခင္း၊ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႔ လမ္းမၾကီးမ်ားကို KIA လမ္းအဖြဲ႔မ်ားက လပ္စားမႈနည္းပါးစြာျဖင့္ အမ်ိဳးသားစိိတ္ဓါတ္ျဖင့္ ေဆာက္လုပ္ေပးျခင္းမ်ားကို မေမ့သင့္ပါ။

 အေျပာေကာင္းျပီး၊ လက္ေတြ႔မရွိသည့္ လက္နက္စြန္႔ခိုင္းရန္မရပါ။ M16, AK47 ေသနပ္တစ္လက္ႏွင့္က်ည္ဆံမ်ားကို က်ပ္၁၀သိန္းေပးျပီး၊ ၀ယ္လို႔ရပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ လက္နက္စြန္႔ျပီး သူပုန္မ်ား ယခုလက္နက္ျပန္ကိုင္သြားၾကျခင္းျဖစ္သည္။ လက္နက္အားကိုးနည္းမွာ ယခုေခတ္စနစ္တြင္အသံုးမ၀င္ေတာ့ပါ။ ကာကြယ္ေရးအသံုးစရိတ္ ရွိေနဦးမည္ျဖစ္သည္။ တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္မ်ားအတြက္ လက္နက္မ်ားကို ၀ယ္ယူပံ့ပိုးေပးလိုက္သည္က ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ပိုမိုယံုၾကည္မႈရွိလာမည္ေလာဟု စဥ္းစားေနမိပါသည္။

 Eleven Media မွသတင္းျဖစ္ပါသည္။ ၾကိဳဆိုပါ၏။
 လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ အမ်ဳိးသားဒီမုိကေရစီ အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ဥကၠ႒ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တို႔ ပါ၀င္သည့္ လႊတ္ေတာ္ကုိယ္စားလွယ္ အဖြဲ႕ႏွင့္ ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္သည့္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ အဖြဲ႕တုိ႔ ဇူလုိင္ ၂၁ ရက္ နံနက္ပုိင္းက ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ကမာရြတ္ၿမိဳ႕နယ္၊ ေရႊလီလမ္းရွိ Myanmar Peace Center တြင္ ေတြ႕ဆုံေဆြးေႏြးမႈ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္။
 လႊတ္ေတာ္အဖြဲ႔တြင္ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ဥကၠ႒ သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္အတူ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ဒုတိယဥကၠ႒ ဦးနႏၵေက်ာ္စြာ၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးႏွင့္တည္ ၿငိမ္ေအးခ်မ္းေရး ေကာ္မတီဥကၠ႒ ေဒၚေအင္ဆန္းစုၾကည္၊ အမ်ဳိးသားလႊတ္ေတာ္ ဒုတိယဥကၠ႒ ဦးျမညိမ္း၊ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ သူရဦးေအာင္ကို စသည္တို႔ ပါ၀င္ၿပီး ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီတြင္ သမၼတ႐ုံးဘျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးေအာင္မင္း၊ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးႏွင့္ ျပည္သူ႔အင္အား ၀န္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးခင္ရီ၊ လွ်ပ္စစ္စြမ္းအား ၀န္ႀကီးဌာန ျပည္ေထာင္စု၀န္ႀကီး ဦးခင္ေမာင္စိုး အပါအ၀င္ တာ၀န္ရွိသူမ်ား ပါ၀င္ခဲ့ၾကသည္။
သူရဦးေရႊမန္းႏွင့္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္တုိ႔ ပါ၀င္သည့္ လႊတ္ေတာ္အဖြဲ႕ႏွင့္ ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္သည့္ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဖာ္ေဆာင္ေရး လုပ္ငန္းေကာ္မတီ အဖြဲ႕တုိ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၌ ေတြ႕ဆုံ၊ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိင္ရာ ကိစၥရပ္မ်ားအတြက္ ႏုိင္ငံတကာ အကူအညီမ်ား မရရွိေသးေၾကာင္း ရွင္းျပခဲ့သည္။
Ngunjawa (2)

Why reform in Myanmar is only skin-deep

By Berti Lintner
Washington Post

To the satisfaction of the rulers, Suu Kyi has morphed from a once fiery opposition leader into an avid supporter of the new order

Since ex-general Thein Sein assumed the presidency in March 2011, foreign observers have generally appeared optimistic that Myanmar is on its way toward some kind of liberal democracy. The only snag seems to be the ongoing conflict with ethnic rebels in Kachin, Myanmar’s northernmost state, which has been explained as local commanders acting with “an unusual degree of autonomy.” Either that, or people question the president’s ability to control the military during the country’s democratic reform. Some foreign analysts have argued, however, that the outside world needs to support Thein Sein’s “reformist” government against so-called “military hardliners.”
According to this narrative, neither Thein Sein nor the military are held responsible for the brutal suppression of the Kachins, which has not come to an end despite a tentative peace agreement reached in the state capital of Myitkyina in May 2013. In fact, the two sides only agreed to undertake efforts to achieve “de-escalation and cessation of hostilities” and “to hold a political dialogue.” No firm commitments were made concerning when and where such talks would take place.
This decades-long civil war reached its height in January 2013 with the inclusion of massive artillery barrages supported by airstrikes from helicopter gunships and fighter jets. It defies logic that such a large-scale offensive could have been launched by some local commanders or, as the Washington-based Centre for Strategic and International Studies claims, that “a minority of the military” is acting “as a spoiler” to the democratisation process. This assessment reflects a lack of understanding of the Burmese military’s command structure as well as of its relationship with Thein Sein’s government.
It is too often forgotten that Thein Sein came to power through the State Peace and Development Council (SPDC), the name for Myanmar’s military regime. The SPDC seized power in 1988 and was officially dissolved in March 2011 when Thein Sein assumed the presidency. Thein Sein was heavily involved with the junta government. His positions included general of the Myanmar army, first secretary of SPDC, and later prime minister (a position he held up until he became president).
At no stage in his career did Thein Sein display any political independence or initiative. He was a loyal soldier, hand-picked by then-SPDC chairman and prime minister, Than Shwe. Thein Sein always said and did what he was told.
For instance, in the summer of 2010, while serving as Prime Minister, Thein Sein received a delegation from North Korea. He was quoted praising the military advancements of the Korean people under Kim Jong Il and advocating the strengthening of the countries’ friendship. In those days, Myanmar was not shy to admit its friendly relations with North Korea.
The cooperation continues today, only in secret. A Myanmarese businessman who recently met Thein Sein in private described him as “indecisive, just repeating what’s been said in official announcements, saying what he has been told to say.”
So, who is telling Thein Sein what to say? According to sources familiar with high-level Burmese military thinking, Thein Sein was selected because he had “no ambitions” and would not pose a threat to Than Shwe, who slipped from public view into supposed retirement.
In June 2010, Than Shwe picked his trusted colleague, Min Aung Hlaing, to become head of the armed forces. Min Aung Hlaing was another soldier who could be trusted not to turn against his former mentor; he, too, is not known for being an independent thinker.
Both President Thein Sein and Senior General Min Aung Hlaing owe their positions to Than Shwe. Than Shwe remains a powerful player behind the scenes and, according to military insiders, still has the final say in matters concerning security.
Myanmar’s power structure with the military at its apex has not changed. It would therefore be incorrect to talk about a transitioning political system. It is more important now than ever to understand what is really happening in Myanmar and how change may or may not come about.
The country’s constitution was drafted by a military-appointed body and was adopted after a rigged referendum in May 2008. The referendum was held when Cyclone Nargis hit the country, which caused widespread destruction in parts of the country near the coast. Officially, 92.48 per cent of eligible voters voted in favour of the new constitution, which came into effect after a general election in November 2010.
That election was also blatantly rigged and thoroughly fraudulent. Even the regime’s own announcements demonstrated this. State-run media had to correct previous reports that stated that 102.09 per cent of Pegu Division had turned out to vote. The correct figure, the announcement said, should have been 99.57 per cent. Likewise, in a township in western Rakhine State, 104.28 per cent of the electorate were said to have voted; that number was later adjusted to 71.74 per cent.
The Irrawaddy (a Thailand-based newsmagazine run by Burmese exiles) quoted a Yangon businessman as saying that the military’s Union Solidarity and Development Party (USDP) “won in two constituencies where the elections had been cancelled in Kachin State – the USDP not only won across the country, but also in areas where the elections were not held.” A well-placed source in Yangon said that he and many of his friends had voted for one of the pro-democracy parties that took part in the election. Its win in their township was confirmed when the local votes were counted. But then, a number of “advance votes” were dumped into the constituency, reversing the initial result. Similar cases of fraud were reported all over the country.
The USDP is the successor to the Union Solidarity and Development Association (USDA), which was set up by the junta government in September 1993. Among USDA membership were Than Shwe and Thein Sein. The association, which claimed to have 24 million members, became a party in March 2010, with Thein Sein as its leader, in order to take part in the November 2010 elections. It secured a solid majority in both houses of the new bicameral parliament. Even of the seats it did not win, a quarter of all seats in both houses are directly appointed by the military and selected from serving military officers.
With a new constitution in place, and a parliament it could control, Myanmar’s ruling military elite felt that it could embark on a reform programme to enhance its severely tarnished international reputation. It hoped to improve relations with the West in order to counterbalance its heavy dependence on China, which, according to internal documents from the Myanmar army made available to me, was causing “a national crisis.” Thus opposition leader Aung San Suu Kyi was released from house arrest shortly after the election, hundreds of political prisoners were set free, and the media was allowed to operate amazingly freely after decades of rigid censorship.
In April 2012, Suu Kyi’s party, the National League for Democracy (NLD), took part in a by-election to fill seats left vacant after USDP delegates were appointed ministers and deputy ministers. According to the new constitution, cabinet members cannot both sit in the Parliament and be members of a political party. The NLD won 43 of the 44 seats the party contested. Suu Kyi became a member of parliament – but her party is in control of only 7 per cent of all seats.
Critics say her performance, and that of the NLD, has been entirely disappointing. They have not acted as an opposition, questioning official policies and presenting alternatives. Instead, they have trudged after the government, asked a few questions but offered nothing new. Khun Htun Oo, a prominent leader of the Shan people, one of Myanmar’s many ethnic minorities, said that Suu Kyi had been “neutralised” by the government, and as such, “can no longer speak for the people.” Her silence over the war in Kachin has caused not only criticism but also widespread condemnation, especially from Kachin community groups who feel betrayed.
To the satisfaction of Myanmar’s rulers, Suu Kyi has morphed from a once fiery opposition leader into an avid supporter of their new order. In her most recent praise for the military, speaking at the East-West Centre in Honolulu in January 2013, Suu Kyi said: “I’ve often been criticised for saying that I’m fond of the Burmese Army, but I can’t help it, it’s the truth.”
Such statements have been widely perceived as insensitive and have cost Suu Kyi support among Myanmar’s ethnic minorities, many of which looked to her for inspiration during the darkest days of military rule. As Suu Kyi spoke in Hawaii, thousands of Kachins, mostly women and children, were hunkered down in newly dug bunkers near the Kachin rebel headquarters while the army and air force ramped up their indiscriminate bombardment.
There is actually little Suu Kyi can do about the dominant role of the military. The first chapter of the 2008 constitution states that the “Defence Services” shall “be able to participate in the national political leadership role of the State.” And it does so by holding 25 per cent of all seats in the national parliament. The charter lays out complicated rules for constitutional amendments, which effectively give the military veto power over any proposed changes to the present power structure. Minor constitutional changes may be considered by if 20 per cent of MPs submit a bill. However, a tangle of 104 clauses mean that major charter changes cannot be made without the prior approval of more than 75 per cent of all MPs, after which a nationwide referendum must be held where more than half of all eligible voters cast ballots.
This complicated procedure, coupled with Myanmar’s record of holding bogus referendums (the first, held for the 1974 constitution was as lacking in credibility as the one held in 2008) make it virtually impossible to change those clauses. This legally perpetuates the military’s indirect hold on power.
As for the MPs-to-be, constitutional safeguards are already in place to make sure they don’t cause any trouble after they are elected. Article 396 of the new constitution ensures that the Union Election Commission (which is indirectly controlled by the military through personal contacts and) can be dismissed for “misbehaviour.” And, if the “democratic” situation gets really out of hand, Article 413 gives the president the right, “if necessary,” to hand over executive as well as judicial powers to the commander-in-chief of the armed forces.
It gets even trickier at the local level: Myanmar’s seven regions and seven states all have their own assemblies. There, one-third of all elected seats are reserved for the military, and local assemblies are subjected to perhaps the most curious of clauses in the 2008 Constitution. Number 183 reads: “The resolutions and proceedings of the Region and State Hluttaw [assemblies] shall not be annulled, notwithstanding the acts of some person who was not entitled to do so sat or voted or took part in the proceedings are later discovered.”
In simple language, a group of imposters could enter the local assemblies, sit there, and vote, and nothing can be done about it, even if they were not elected. The purpose of the clause is to prevent local assemblies from passing decisions and regulations that would give them more rights and jeopardise the centralised structure of the state. Through the clause, these efforts can be thwarted by blocking elected local assembly persons from voting and instead sending in “some persons” to vote in their place.
A Myanmar lawyer argues that the new setup is based on Than Shwe’s calculations. Previous Myanmar dictators made the mistake of handing off power and not maintaining a proper legacy. When he stepped aside in 2010, Than Shwe took a different path in order to protect himself and his children and grandchildren. He created four centres of power: the military, the central government, the de facto ruling USDP, and parliament. Parliament is the only centre of power in which some token opposition is tolerated.
Of those four power centres, the military remains the most important. Apart from its special powers, it also controls the National Defence and Security Council, which acts above the government. Thein Sein may be its chairman, but that is irrelevant. Five of its 11 members are serving military officers and another five are former officers. Only one is an actual civilian. The military is not under Thein Sein’s command, but under that of Min Aung Hlaing who, in turn, reports to his mentor Than Shwe.
What Myanmar has today is a military government and power structure with a quasi-civilian facade. Opposition parties and freedom of expression are tolerated within the confines of what the military can manage and control. It is highly unlikely that the military would allow the NLD to assume power even if it wins in the 2015 elections. It may, however, be able to appoint some ministers in the government. But, according to the constitution, these ministers and deputy ministers would have to resign from their parliamentary posts and even their respective political parties once assuming cabinet posts. The NLD will thus be “tamed” and become part of the established order.
The pervasive reach of the military doesn’t just extend to the formal branches of power. It has its hands in Myanmar’s supposedly “freed” society as well. The media may be freer than ever before under military rule, but more sophisticated methods have replaced old censorship rules.
In January and February, the website of the Eleven Media group, the country’s largest privately-owned publishing company, was hacked and pictures and other material were deleted. Eleven Media was the first domestic news group to report objectively about the war in Kachin State. One of its journalists, who travelled to the war zone in Kachin, was kept under visible surveillance, a method frequently used to intimidate people. The email accounts of several journalists, both Burmese and foreign, have been hacked by the military. Myanmar’s dreaded secret police, known among the public as “MI” or “Military Intelligence,” is alive and well. And Myanmar’s most draconian press law, the 1962 Printers and Publishers Registration Law, which was introduced after the first military takeover, has not been revoked.
Though the 1962 law is not currently being enforced, in May this year, the Committee to Protect Journalists published a report that states that the media environment in the country remains repressive despite recent liberalisations. In June, Time magazine was banned for carrying a story about a controversial Buddhist monk, U. Wirathu, whose sermons allegedly encouraged mobs to attack the country’s Muslim minority.
At the same time, the military has retained its powerful position in the economy and economic development through its two vast holding companies, the Union of Myanmar Economic Holdings (UMEH) and the Myanmar Economic Corporation (MEC). UMEH, founded in 1990, is run by the Burmese military. The Directorate of Defence Procurement, the body that oversees Myanmar’s purchases of military equipment from abroad, owns 40 per cent of the shares while active and veteran military personnel control the remaining 60 per cent. According to a Reuters special report, UMEH “enjoys unrivalled access to import permits and monopolies.” And according to Sean Turnell, an expert on the Burmese economy at Australia’s Macquaire University, “for years, ex-dictator Than Shwe controlled the profits”. MEC was founded in 1997 and is a far more secretive organisation operated under the Directorate of Defence Procurement with interests in heavy industries and IT ventures.
While this new system suits Than Shwe and his immediate underlings, it may not work in the long run, and it is in this context that future conflicts could emerge. The man to watch is ex-General Thura Shwe Mann, No 3 in the former SPDC and now parliamentary Speaker. He has reportedly forged an informal alliance with Suu Kyi against Than Shwe, but that may be a temporary arrangement as sources who are familiar with the process say that he will dump her when she is no longer needed to boost his popularity. On the other hand, military insiders assert that Shwe Mann is not popular with the regional commanders. He is seen as “too ambitious” and could pose a threat to the established order.
Shwe Mann may or may not succeed, but there will be more conflicts and power struggles within the ruling military elite. It is there — and not in the parliament or even the government — that the future of Myanmar lies. Than Shwe has just turned 80 and is reportedly not in good health. It remains to be seen if the power structure he has created will survive him. Optimists argue that the passing of Than Shwe could herald in a new, even more open era in which the military may even fade into the background. Sceptics, however, remember that foreign observers and Burmese alike used to say the same thing about the old strongman Ne Win — and that the military has managed to remain in power in one shape or another. The only thing that is clear is that despite all the hype, Myanmar’s “reform programme” is only skin-deep and designed to preserve the military’s grip on power, not undermine it.
— Washington Post
Bertil Lintner lives in Thailand and is a former correspondent with the Far Eastern Economic Review and author of seven books on Myanmar, including Burma in Revolt: Opium and Insurgency Since 1948 and Aung San Suu Kyi and Burma’s Struggle for Democracy.

freedom from fear အေျခခံ Attitude ႏွင့္ အမ်ိဳးသားစိတ္ ျမင့္ျမတ္ဖို႔ (စာအုပ္အညႊန္း)


စာေရးသူ၏ အမွာ
စာေရးျခင္း၊ မိန္ ့ခြန္းေျပာျခင္း၊ စကားေျပာျခင္း စေသာ လုပ္ရပ္မ်ား၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္တခုကား လူအခ်င္းခ်င္း နားလည္မတိုးပြားေစရန္ ျဖစ္သည္ဟု က်မ ယူဆပါသည္။ ျမန္မာ့လူမေရး၊ နိုင္ငံေရးနွင့္ ဒီမိုကေရစီအေရးတို ့ကို ကမၻာက ပိုမို၍ သိရိွနားလည္ေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ဤစာအုပ္ပါ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

နိုင္ငံတနိုင္ငံကို အမွန္တကယ္အကို်းျုပနိုင္မည့္ စီးပြားေရး၊ နိုင္ငံေရး၊ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား အေကာင္အထည္ေဖၚနိုင္ရန္ ျပည္သူျပည္သားအေပါင္းတြင္ ပြင့္လင္းျပတ္သားစြာ သံုးသပ္ ေဝဖန္ပိုင္ခြင့္နွင့္ အသိအျမင္၊ အေတြးအေခၚမ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ေဆြးေနြးဖလွယ္ပိုင္ခြင့္မ်ား ရိွရမည္ဟုလည္း က်မ ယံုျကည္ပါသည္။

၁၉၈၈-၈၉ ခုနွစ္မ်ားအတြင္း က်မေျပာျကားခဲ့ေသာ မိန္ ့ခြန္းမ်ားနွင့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမ်ား၏ ဦးတည္ခ်က္သည္ ဒီမိုကေရစီသေဘာတရားမ်ားနွင့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို တည္ေထာင္လိုသူတို ့၏ အေတြးအေခၚ၊ အျမင္တို ့ကို အမ်ားျပည္သူ ေဝဖန္သံုးသပ္နိုင္ငံေရးပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေဆာင္းပါးမ်ား၊ မိန္ ့ခြန္းမ်ား၊ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမ်ားကို စုေပါင္း၍ စာအုပ္ထုတ္ေဝလိုက္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးနွင့္ ဒီမိုကေရစီေရးမ်ားကို နားလည္သံုးသပ္လိုသူမ်ားအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္နိုင္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။

ဤစာအုပ္ကို ထုတ္ေဝနိုင္ရန္ အားေပးကူညီခဲ့သူတို ့အား ေက်းဇူးတင္လ်က္ရိွပါသည္။ မ်ားျပားလွေသာ အလုပ္တာဝန္မ်ားျကားမွ ေစတနာျပည့္ဝစြာျဖင့္ အဓိကဘာသာျပန္သူအျဖစ္၄င္း၊ စာတည္းျဖတ္သူအျဖစ္၄င္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ ေဒါက္တာေအာင္ခင္(လန္ဒန္) ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွေျကာင္း ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။
ေအာင္ဆန္းစုၾကည္

စာတည္း (ေဒါက္တာေအာင္ခင္-သမိုင္းပညာရွင္)၏ အမွာ

(၁)
လြန္ခဲ့ေသာ ရွစ္နွစ္ခန္ ့ ၁၉၈၅ ခုနွစ္က ျဖစ္သည္။ နွင္းထူထပ္စြာက်ေနသည့္ ထိုနွစ္ ေဆာင္းရာသီတေန ့တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္နွင့္ ပထမဆံုးအျကိမ္ က်ေနာ္ ေတြ ့ဆံုခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က အဂၤလန္တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေဟာင္း သမိုင္းဆရာ-ဆရာမမ်ား ေရာက္ရိွေနခိုက္ျဖစ္သျဖင့္ ေအာက္စဖို ့ဒ္တကၠသိုလ္တြင္ တေန ့စုေဝးျကသည္။

ထိုေန ့၌ပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္တို ့ ဇနီးေမာင္နံွက သူတို ့အိမ္တြင္ လၻက္ရည္ပဲြ ျပင္ဆင္ထားသျဖင့္ က်ေနာ္တို ့ သမိုင္းအုပ္စု သြားျကသည္။ က်ေနာ္နွင့္ က်ေနာ့္ဇနီးအပါအဝင္ အားလံုး ဧည့္သည္ ရွစ္ေယာက္ ရိွ၏။ ေဒၚစုကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားေသာ ကိတ္မုန္ ့မ်ား စားေသာက္၍ တေပ်ာ္တပါး ရိွလွသည္။ က်ေနာ္သည္ ေဒၚစု၏ခင္ပြန္း ေဒါက္တာမိုက္ကယ္အဲရစ္နွင့္သာ စကားေျပာရသည္ကမ်ားျပီး ေဒၚစုမွာမူ အမို်းသမီးဝိုင္းတြင္ လက္မလည္နိုင္ေအာင္ ဧည့္ခံရင္း စကားလက္ဆံု က်ေနသည္က မ်ား၏။ ေဒၚစုတို ့အိမ္မွာ အေတာ္ေလးက်ယ္ဝန္းသည္ဟု ဆိုနိုင္ေသာ္လည္း ကုလားထိုင္မ်ား၊ စားပဲြမ်ားနွင့္ စာအုပ္စင္မ်ားကလဲြ၍ က်ေနာ္ ဘာမွ် မေတြ ့မိ။ လင္မယားနွစ္ေယာက္စလံုး ရိုးရိုးကုပ္ကုပ္နွင့္ စာေပလိုက္စားသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟူ၍သာ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ၌ မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။

(၂)
ထိုေန ့ ေတြ ့ဆံုျပီးေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္နွင့္ ေဒၚစုတို ့ဇနီးေမာင္နံွ လံုးဝ အဆက္အသြယ္ မရိွသေလာက္ ျဖစ္သြားသည္။ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ေရာက္မွ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုတြင္ ေဒၚစု ေဇာက္ခ်၍ လုပ္ကိုင္ေနသည္မ်ားကို သတင္းစာမ်ားတြင္ ဖတ္ရသည္။ လူóကံမ်ားနွင့္ ပါလာေသာ ဗီြဒီယိုအေခြမ်ားတြင္လည္း ေဒၚစုကို ေတြ ့ရသည္။

က်ေနာ္သည္ မဆလေခတ္ကို စက္ဆုပ္ရြံရွာျပီး မဆလဒဏ္ကိုလည္း မခံနိုင္သည့္အဆံုး နိုင္ငံျခားထြက္လာခဲ့သူျဖစ္သည္။ ေဒၚစုမွာမူ လြတ္လပ္ေနရာမွ အမိနိုင္ငံသို ့ျပန္ရင္း မိမိ၏ ယံုျကည္ခ်က္အတိုင္း ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေရးအတြက္ တိကု ္ပဲြဝင္ ရုန္းကန္ေနသူျဖစ္သည္။ ေဒၚစုကို ရိုိုးသားေျဖာင့္မတ္ သိမ္ေမြ ့ေသာ အိမ္ရွင္မတဦးအျဖစ္သာ သိရိွထားခဲ့သျဖင့္ ေရရွည္တိုက္ပဲြတြင္ ခံနိုင္ရည္ရိွပါ့မလားဟု အစတြင္ က်ေနာ္ သံသယျဖစ္မိသည္။ သို ့ေသာ္ ေဒၚစု ဦးေဆာင္သည့္ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပဲြ အခိ်န္ျကာလာသည္နွင့္အမွ် ထိုသံသယစိတ္တို ့ လြင့္စင္ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္ေတာ့သည္။

(၃)
ေဒၚစု အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ေရးသား၍ ခင္ပြန္းသည္ ေဒါက္တာမိုက္ကယ္အဲရစ္ တည္းျဖတ္ထုတ္ေဝေသာ “Freedom From Fear” စာအုပ္ကို ၁၉၉၁ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဖတ္လိုက္ရသည္။ ထိုစာအုပ္ကို ျမန္မာဘာသာ ျပန္ဆိုထုတ္ေဝသင့္သည္ဟု က်ေနာ္ ေတြးမိသည္။ ထိုစာအုပ္ကို တကယ္တမ္း ျမန္မာျပန္ရာတြင္ က်ေနာ္ အဓိကအခန္းမွ ပါဝင္လာရမည္ဟု ထိုစဥ္က မထင္မွတ္ခဲ့ပါ။ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုး ျမန္မာျပန္ဆို ေရးသားထုတ္ေဝခဲ့သည့္ အေတြ ့အၾကံဳမွာ ၁၉၇၁ ခုနွစ္က ျဖစ္သည္။ နွစ္ေပါင္း ၂ဝ ေက်ာ္ခန္ ့ျမန္မာျပန္ထုတ္ေဝသည့္ အေလ့အထ ျပတ္လပ္ေနခဲ့သျဖင့္ အစတြင္ ေဒၚစုစာအုပ္ကို ျမန္မာျပန္ရန္ မဝံ့မရဲ ျဖစ္မိေသာ္လည္း ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတိုင္း ဖတ္သင့္သည့္စာအုပ္ဟု ယံုျကည္သည့္အတြက္ အတတ္နိုင္ဆံုး အားထုတ္ျပန္ဆိုခဲ့ရသည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ရည္စူးထားသည့္အေလ်ာက္ အဂၤလိပ္စာအုပ္နွင့္မတူဘဲ တမူထူးျခားေနမွာ အမွန္ျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္းကို ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးဖခင္ဟု လူတိုင္းလိုလို ငယ္စဥ္ကတည္းက သိရိွထားခဲ့ျကေသာ္လည္း ဗိုလ္ခု်ပ္၏ အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ားကို ေလးေလးနက္နက္ နားလည္သေဘာေပါက္မိသူ အလြန္နည္းပါးလိမ့္မည္ထင္သည္။ ထိုလူနည္းစုထဲတြင္ ေဒၚစု အထင္ရွားဆံုးျဖစ္မည္မွာ ေျပာရန္မလိုဟု ယံုျကည္သည္။ ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္း၏ အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ားေပၚတြင္ အေျခခံ၍ မိမိကိုယ္ပိုင္ ယံုျကည္ခ်က္မ်ားကို တည္ေဆာက္ထားေသာ ေဒၚစု၏ အေတြးအေခၚကို ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတိုင္း သိရိွနားလည္ သေဘာေပါက္ရန္ လိုအပ္သည္။

ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ၁၉၆၂ ခုနွစ္မွ ၁၉၈၈ ခုနွစ္အထိ ျပည္သူလူထု ယံုျကည္အားထားေလာက္သည့္ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မို်း ေပၚေပါက္ရန္ အခြင့္အလမ္း မရိွခဲ့ပါ။ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံု ေပၚေပါက္လာသည့္အခါတြင္မွ ကိုယ္ကို်းစြန္ ့၍ တိုင္းျပည္အတြက္ အနစ္နာခံလုပ္ျကမည့္ ငယ္ရြယ္ေသာေခါင္းေဆာင္မ်ား ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအထဲတြင္ ေဒၚစုသည္ ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္း၏ နိုင္ငံေရးအေမြကို ဆက္ခံမည့္သူအျဖစ္၄င္း၊ ျငိမ္းခ်မ္းေသာနည္းျဖင့္ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို ရယူနိုင္မည့္သူအျဖစ္၄င္း၊ တပ္မေတာ္သားတို ့က ရိုေသေလးစားရသူအျဖစ္၄င္း၊ အမ်ားျပည္သူ၏ ယံုျကည္ကိုးစားမႈ ရယူထားသူအျဖစ္၄င္း၊ အမို်းသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို လုပ္ေဆာင္နိုင္မည့္သူအျဖစ္၄င္း ေပၚထြက္လာပါသည္။

(၄)
ကြယ္လြန္သူ သမိုင္းပညာရွင္ ဗိုလ္မႉးဘရွင္ ေရးသား၍ ၁၉၅ဝ ခုနွစ္က ပထမဆံုးအျကိမ္ ပံုနိွပ္ထုတ္ေဝခဲ့သည့္ “ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္သမိုင္း” စာအုပ္တြင္ ျမန္မာ့ ေရွးေဟာင္း သမိုင္းပညာရွင္ျကီး ပါေမာကၡ ဂီ်၊ အိပ္ခ်္၊ လုစ္ က “ဗမာမဟုတ္ေသာ နိုင္ငံသားမ်ားအေပၚ ကြယ္လြန္သူ ေအာင္ဆန္း ထားရိွေသာ သေဘာထားမ်ားကို က်ေနာ္ မ်ားစြာေလးစားမိပါ၏။ ျမန္မာနိုင္ငံ စည္းလံုးေရးကို ဓားျဖင့္မဟုတ္ဘဲ နိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ပီသစြာ ေလးေလးနက္နက္ အဓိပၸာယ္ရိွရိွ ၾကိဳးပမ္းရာတြင္ ‘က်န္စစ္သား’ လြန္သည္မွစ၍ ေအာင္ဆန္းသည္ ပထမဆံုးေသာ ဗမာျဖစ္သည္ဟု က်ေနာ္ ယူဆပါသည္”ဟု ၄င္း၏ အမွာစာတြင္ မွတ္တမ္းတင္ထားသည္။

ေဒၚစုသည္ ဖခင္လုပ္သူ၏ ေျခရာအတိုင္း လိုက္နိုင္မည္ဟု က်ေနာ္ ယံုျကည္၏။ သို‹ေသာ္ ျမန္မာနိုင္ငံ၌ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားရန္ ေဒၚစုတဦးတည္း အနစ္နာခံóကိးပမ္း၍ ရမည္မဟုတ္၊ လူတိုင္းက မိမိတို ့၏ ကိုယ္ကို်းသက္သက္ကိုသာ ျကည့္မေနဘဲ၊ အမို်းသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးနွင့္ ဒီမိုကေရစီအေရးတို ့အတြက္ တတ္နိုင္သ၍ တာဝန္သိသိ ကူညီမွသာ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီထြန္းကား၍ စစ္မွန္ေသာ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို ရရိွနိုင္မည္ျဖစ္သည္။
စာအုပ္ပါ အသံုးအနႈန္းမ်ားကို ေန ့စဥ္သံုး ျမန္မာစကားနွင့္ အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ေစရန္ ရည္ရြယ္ထားသျဖင့္ ဥပမာ “ကြ်န္မ-ကြ်န္ေတာ္” ဟူေသာ စာလံုးေပါင္းကို မသံုးဘဲ “က်မ-က်ေနာ္” ျဖင့္ အစားထိုး သံုးစဲြထားသည္။ မူရင္း ျမန္မာစကားတြင္ မိမိကိုယ္မိမိ “ငါ”ဟူ၍ ရည္ညႊန္းေသာ္လည္း အာဏာရွင္ဘုရင္မ်ားေခတ္တြင္ “ကြ်န္” ဟူေသာ ေဝါဟာရ ေခတ္စားလာခဲ့၍ “ငါ” ဟူေသာ မူလအသံုးအနႈန္းမွာ ဘုရားစာမ်ားတြင္သာ က်န္ေနေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ စာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အဖက္ဖက္မွ ကူညီျကသည့္ လန္ဒန္òမိ ့မွ အရွင္ဥတၱရ၊ ဦးစိန္ေက်ာ္လိႈင္နွင့္ အျခား ျမန္မာျပန္ဆိုကူညီသူမ်ားအား အထူးလိႈက္လဲွစြာ ေက်းဇူးတင္ရိွပါသည္။ ျမန္မာျပန္ဆိုရာ၌ တစံုတရာ ခြ်တ္ယြင္းမႈရိွမည္ဆိုလွ်င္ က်ေနာ့္တြင္သာ တာဝန္ရိွပါသည္။

ေဒါက္တာေအာင္ခင္
လန္ဒန္ ၇-၉-၉၃

ဗားစလဗ္ ဟာဗဲလ္၏ စကားဦး
ဗားစလဗ္ဟာဗဲလ္ (Vaclav Havel) သည္ အထူးရိုေသေလးစားျခင္းခံရေသာ ျပဇာတ္နွင့္ စာေရးဆရာျဖစ္ျပီး ယခုအခါတြင္ ခ်က္ (Czech) နိုင္ငံ၏ သမတျဖစ္သည္။ ခ်ာတာ-၇၇ ဟု ထင္ရွားေသာ လူ ့အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားမႈကို ၁၉၇၇ ခုနွစ္၌ စတင္တည္ေထာင္ရာတြင္လည္း ပါဝင္ခဲ့သည္။ ဤလႈပ္ရွားမႈေျကာင့္ ခ်က္ကိုစလိုဗားကီးယား (Czechoslovakia) တြင္ ဒီမိုကေရစီကို က်င့္သံုးလာနိုင္ျခင္း ျဖစ္၏။ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေထာင္ခ်ခံရျခင္း၊ ေနအိမ္တြင္ အက်ယ္ခု်ပ္ျဖင့္ ဖမ္းဆီးခံရျခင္း စသည့္ အေတြ ့ အၾကံဳမ်ား ရိွခဲ့သူျဖစ္သျဖင့္ ဗားစလဗ္ ဟာဗဲလ္သည္ ေအာင္ဆန္းစုျကည္အေပၚတြင္ အထူး စာနာေထာက္ထား၊ ရိုေသေလးစားသူ ျဖစ္သည္။ သူမကို ၁၉၉၁ ခုနွစ္၌ နိုဘဲလ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆုေပးရန္ အဆိုျပဳသူမ်ားထဲတြင္ ၄င္းပါဝင္သည္။
****

မွတ္ခ်က္။  အႏွစ္၂၀ၾကာခဲ့ျပီ၊ Vaclav Havel သည္ ခ်က္ႏိုင္ငံသမၼတအျဖစ္ အေရွ႔ဥေရာပ အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံမွ ၾကြယ္၀ေသာႏိုင္ငံသို႔ေရာက္ျပီးေနာက္၊ သူလဲကြယ္လြန္သြားေလျပီ။ ဘာသာျပန္သူ ေဒါက္တာေအာင္ခင္မွာ ျမန္မာ့အေရးေလ့လာသံုးသပ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ယခုျမန္မာျပည္တြင္  ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်ိန္၊ အင္တာနက္ေခတ္စားခ်ိန္ တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ အေတြးေခၚမ်ားကို ျမက္ေခ်မျပတ္ရန္လိုသည္။ ႏိုင္ငံကိုမည္သူေခါင္းေဆာင္ပါေစ၊ အေျခခံ Attitude ႏွင့္ အမ်ိဳးသားစိတ္ ျမင့္ျမတ္ဖို႔ လိုသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လဲ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ျမန္မာႏိုင္ငံေရးတြင္ ေရာက္ရွိေနျပီး၊ ေျပာင္းလဲမႈမ်ားရွိေသာ္လည္း သူမ၏ အေျခခံလမ္းစဥ္ လြဲသြားမည္မဟုတ္ဟု ယံုၾကည္သည္။ သူမတစ္ေယာက္တည္းျဖင့္ မရႏိုင္၊ အားလပ္ခ်ိန္တြင္ ယခုစာအုပ္ကိုတစ္ေခါက္ (အခ်ိန္ေပး) ျပန္ၾကည့္မိသျဖင့္ ရွယ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ e-book စာရိုက္ႏွိပ္ခဲ့သူမွာ ရဲရင့္ေအာင္ (ၾသစေၾတးလွ်ား) ျဖစ္သည္။

Download Link
http://mingalaronline.biz/freedom.from.fear.pdf

ကခ်င္ျပည္နယ္ အတြင္းရွိ အေသးစားေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းမ်ား တ႐ုတ္ေမွာင္ခို ပစၥည္းမ်ားေၾကာင့္ အမ်ားစု ရပ္ဆိုင္းသြား

ကခ်င္ျပည္နယ္ အတြင္းရွိ ၿမိဳ႕ေက်းရြာမ်ားတြင္ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ရပ္တည္ခဲ့ေသာ အေသးစားေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းမ်ား တ႐ုတ္ေမွာင္ခို ပစၥည္းမ်ားေၾကာင့္ အမ်ားစုမွာ ရပ္ဆိုင္းသြားေၾကာင္း စံုစမ္းသိရသည္။         
တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွ ၾကက္ဥ၊ ၾကက္သားေပါင္း၊ ႏို႔ထြက္ကေလးစားစရာ ပစၥည္းမ်ား ေစ်းေပါေပါျဖင့္ တင္သြင္းလာျခင္းေၾကာင့္ ေဒသထြက္ကုန္ ပစၥည္းမ်ားမွာ ေစ်းကြက္အတြင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေၾကာင္း အေသးစားေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူမ်ားက ေျပာၾကားသည္။
ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ေနသူ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ ေရႊအိုက္ရပ္ကြက္မွ ဦးစိုး၀င္းက “၁၉၉၇ ကေန ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အထိ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ၾကက္ဥေစ်းကြက္ ရွိခဲ့တယ္။ ေမြးျမဴတဲ့လူလည္း   ကြၽန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ ႏွစ္ခုတည္းမွာတင္ ၃၀ ေက်ာ္ ျဖစ္လာတယ္။ တစ္ဦးကို အေကာင္ႏွစ္ေထာင္မွ တစ္ေသာင္းေက်ာ္အထိ ေမြးၾကတယ္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကေနၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ကေန ၾကက္ဥ၊ ၾကက္ကင္၊ အသည္းကင္ေတြ ေမွာင္ခိုလမ္းကေန ၀င္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က မူရင္းေစ်း က်ပ္ ၇၀ ရွိတယ္။ တ႐ုတ္ၾကက္ဥက ၆၅ က်ပ္နဲ႔ လာသြင္းတယ္။ သူတို႔ဘက္ကို စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ အစစအရာရာ သက္သာတယ္။ မီတာခဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ တစ္ယူနစ္ကိုက်ပ္ ၁၆၀ က်တယ္။ သူတို႔ဆီမွာက ျမန္မာေငြက်ပ္ ၅၀ ေလာက္နဲ႔ ရေနေတာ့ အစစအရာရာ မယွဥ္ႏိုင္ဘူး။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးက အစေပါ့။ ေမြးျမဴေရးသမားေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႐ႈံးလာတာ ဘယ္သူမွ နာလန္မထူႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခ်ဳိ႕လည္း အိမ္ေတြယာေတြ ျပဳတ္ကုန္တယ္။ သက္ဆိုင္ရာကို အေၾကာင္းၾကားေပမယ့္ ထိေရာက္တဲ့ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ဳိး မရွိခဲ့ဘူး။ အခု ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ ဥစားၾကက္ မေမြးတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ အသားစားၾကက္ ၅၀၀ ေက်ာ္ ေမြးထားတာလည္း ဒီလေနာက္ဆံုးပါ” ဟု ေျပာၾကားသည္။
ေမြးျမဴခဲ့သူမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္အရ အလတ္စား ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူမ်ားမွာ ရာခိုင္ႏႈန္း ၉၀ ေက်ာ္ ဖ်က္သိမ္းသြားေၾကာင္း သိရသည္။
ဥစားၾကက္ႏွင့္ အသားစားၾကက္မ်ားကို ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ ေမြးျမဴလာခဲ့သည့္ ၀ိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕မွ ဦးအိုက္ရင္က “၂၀၀၈ ခုႏွစ္က စတင္လို႔ ဥစားၾကက္ေမြးျမဴေရးေတြ အ႐ႈံးေပၚလာတယ္။ ဘယ္သူကမွလည္း အကာအကြယ္ မေပးၾကဘူး။ ၂၀၁၀ ေလာက္မွာ အားလံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ အသားစားၾကက္လည္း အဲဒီနည္းအတုိင္းပဲ။ ေစ်းမွာၾကက္လိုင္စင္ ယူထားတဲ့ လူေတြလည္း အေၾကြးမေပးၾကတာ ပါတယ္။ လုပ္ငန္းစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အ႐ႈံးခံရတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမြးျမဴေရး သမားေတြပဲ။ အခုေတာ့ ၀က္ပဲေမြးႏိုင္ေတာ့တယ္” ဟု ဆိုသည္။  
လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ ေျပာျပခ်က္အရ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းသို႔ ကန္ပိုက္တီး နယ္စပ္ဂိတ္ႏွင့္ လြယ္ဂ်ယ္ နယ္စပ္ဂိတ္မွတစ္ဆင့္ ၾကက္ဥမ်ား ေန႔စဥ္ေသာင္းခ်ီ၍ ၀င္ေရာက္ေနေၾကာင္း သိရသည္။
တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွ ျမန္မာႏိုင္သို႔ ေန႔စဥ္ေမွာင္ခို တင္သြင္းေနေသာ ပစၥည္းမ်ားမွာ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ား၊ ဘီယာမ်ဳိးစံုႏွင့္ ေဆးလိပ္မ်ား၊ အ၀တ္အထည္မ်ား၊ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းမ်ား၊ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ စားစရာမ်ားအျပင္ အျခားပစၥည္းမ်ားစြာလည္း ၀င္ေရာက္လ်က္ရွိေၾကာင္း ေဒသခံမ်ားက ေျပာၾကားသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ရန္
 အခ်က္ေလးခ်က္က အဟန္႔အတား ျဖစ္ေနသည္ဟု ၿဗိတိန္ကုန္သြယ္ေရးႏႇင့္ ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံမႈ၀န္ႀကီး ေလာ့ဒ္စတီဖင္ဂရင္းက ဇြန္ ၁၃ ရက္က ကုန္သည္ႀကီးမ်ား ဟိုတယ္တြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
၎က ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆြဲေဆာင္မႈမ်ားကို ႐ႈျမင္သလို အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈမ်ားႏႇင့္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရႇိျခင္းက ၿဗိတိန္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာႏႇင့္ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ အေျခခံ အေဆာက္အဦမ်ားက လူမ်ားႏႇင့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား လြယ္ကူစြာ မစီးဆင္းႏုိင္ရန္ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းက႑က စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈနိမ့္က်ေနျခင္းေၾကာင့္ ေငြလံုးေငြရင္းမ်ား လည္ပတ္စီးဆင္းရန္ ကန္႔သတ္ထား သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေၾကာင္းႏႇင့္ အရည္အေသြး ျပည့္မီၿပီး ကြၽမ္းက်င္သည့္ လုပ္သားအင္အား စုလံုေလာက္စြာ မရႇိျခင္းကလည္း ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံသူမ်ားအတြက္ စိန္ေခၚမႈ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေထာက္ျပေျပာၾကား သြားခဲ့သည္။

ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ရန္
ျမန္မာျပည္တြင္းတြင္ ရင္းႏွီးျမွတ္ႏွံသူမ်ားအတြက္ အခက္အခဲမ်ားအျပင္၊ ကခ်င္ျပည္တြင္းစစ္တိုက္ပြဲမ်ားက ျပသနာ၀န္ထုတ္ၾကီးတစ္ခုျဖစ္ေနပါသည္။ အစိုးရက ကခ်င္လက္နက္ကိုင္မ်ားအား စီးပြားေရးလုပ္ခြင့္ ေပးေသာ္လည္း ေရတိုအတြက္သာ အာဏာပိုင္ (ကခ်င္၊ ျမန္မာ ႏွစ္ဦးစလံုး) လုပ္ေနၾကပါသည္။ ေရရွည္အတြက္ စက္မႈ၊လယ္ယာလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ရင္းႏွီးဖို႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအျပီးတြင္ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ားရွိပါသည္။
၁။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး  (အခြန္မေဆာင္ေသာကုန္မ်ားတင္လာသူႏွင့္ကားပိုင္ရွင္မ်ားအား ဒဏ္ေငြၾကီးမ်ားခ်ရန္)
၂။ လွ်ပ္စစ္ (တရုပ္ျပည္မွလွ်ပ္စစ္၀ယ္ယူရန္)
၃။ အခြန္ေကာက္မႈဥပေဒမ်ား (ျခစားျခင္း) တို႔အတြက္
ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းရွင္အေသး၊အလတ္တန္းစားမ်ားအတြက္ ကြယ္ကာသည့္ ဥပေဒရွိရပါမည္။ ေလာေလာဆယ္ ျမန္မာျပည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔တြင္ပင္ အလတ္တန္းစား၊ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအတြက္ SME Small & Median Enterprise ဥပေဒလည္းမရွိ၊ အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ အနည္းဆံုးလုပ္အားခ ဥပေဒလည္းမရွိ ျဖစ္ေနသည္။

အဓိကမွာ ကုန္ထုတ္လုပ္သူမ်ားကို သင့္တင္ေသာအခြန္မ်ား ေကာက္ရန္၊ ပြဲစားမ်ားႏွင့္ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္ လုပ္ငန္းမ်ားကို တင္းက်ပ္စြာခ်ဳပ္ထားရန္ အစိုးရကလုပ္ေဆာင္ေနပါသည္။ ဥပေဒႏွင့္လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားကို နည္းလမ္းမွန္ကန္စြာလုပ္ေဆာင္ရန္ လူ အခန္းက႑ သည္ အေရးၾကီးလွသည္။

မည္သူေတြက လုပ္ေနၾကပါသနည္း၊  Ngunjawa
  

Full text of the Time magazine article banned in Burma, " The Face of Buddhist Terror"

We publish below the Full text of the cover story “The Face of Buddhist Terror” in July 01, 2013 TIME magazine;

The Face of Buddhist Terror

It’s a faith famous for its pacifism and tolerance. But in several of Asia’s Buddhist-majority nations, monks are inciting bigotry and violence — mostly against Muslims
By Hannah Beech / Meikhtila, Burma, And Pattani, Thailand 
His face as still and serene as a statue’s, the Buddhist monk who has taken the title “the Burmese bin Laden” begins his sermon. Hundreds of worshippers sit before him, palms pressed together, sweat trickling down their sticky backs. On cue, the crowd chants with the man in burgundy robes, the mantras drifting through the sultry air of a temple in Mandalay, Burma’s second biggest city after Rangoon. It seems a peaceful scene, but Wirathu’s message crackles with hate. “Now is not the time for calm,” the monk intones, as he spends 90 minutes describing the many ways in which he detests the minority Muslims in this Buddhist-majority land. “Now is the time to rise up, to make your blood boil.”

Buddhist blood is boiling in Burma, also known as Myanmar–and plenty of Muslim blood is being spilled. Over the past year, Buddhist mobs have targeted members of the minority faith, and incendiary rhetoric from Wirathu–he goes by one name–and other hard-line monks is fanning the flames of religious chauvinism. Scores of Muslims have been killed, according to government statistics, although international human-rights workers put the number in the hundreds. Much of the violence is directed at the Rohingya, a largely stateless Muslim group in Burma’s far west that the U.N. calls one of the world’s most persecuted people. The communal bloodshed has spread to central Burma, where Wirathu, 46, lives and preaches his virulent sermons. The radical monk sees Muslims, who make up at least 5% of Burma’s estimated 60 million people, as a threat to the country and its culture. “[Muslims] are breeding so fast, and they are stealing our women, raping them,” he tells me. “They would like to occupy our country, but I won’t let them. We must keep Myanmar Buddhist.”

Such hate speech threatens the delicate political ecosystem in a country peopled by at least 135 ethnic groups that has only recently been unshackled from nearly half a century of military rule. Already some government officials are calling for implementation of a ban, rarely enforced during the military era, on Rohingya women’s bearing more than two children. And many Christians in the country’s north say recent fighting between the Burmese military and Kachin insurgents, who are mostly Christian, was exacerbated by the widening religious divide.
Radical Buddhism is thriving in other parts of Asia too. This year in Sri Lanka, Buddhist nationalist groups with links to high-ranking officialdom have gained prominence, with monks helping orchestrate the destruction of Muslim and Christian property. And in Thailand’s deep south, where a Muslim insurgency has claimed some 5,000 lives since 2004, the Thai army trains civilian militias and often accompanies Buddhist monks when they leave their temples. The commingling of soldiers and monks–some of whom have armed themselves–only heightens the alienation felt by Thailand’s minority Muslims.
Although each nation’s history dictates the course radical Buddhism has taken within its borders, growing access to the Internet means that prejudice and rumors are instantly inflamed with each Facebook post or tweet. Violence can easily spill across borders. In Malaysia, where hundreds of thousands of Burmese migrants work, several Buddhist Burmese were killed in June–likely in retribution, Malaysian authorities say, for the deaths of Muslims back in Burma.
In the reckoning of religious extremism–Hindu nationalists, Muslim militants, fundamentalist Christians, ultra-Orthodox Jews–Buddhism has largely escaped trial. To much of the world, it is synonymous with nonviolence and loving kindness, concepts propagated by Siddhartha Gautama, the Buddha, 2,500 years ago. But like adherents of any other religion, Buddhists and their holy men are not immune to politics and, on occasion, the lure of sectarian chauvinism. When Asia rose up against empire and oppression, Buddhist monks, with their moral command and plentiful numbers, led anticolonial movements. Some starved themselves for their cause, their sunken flesh and protruding ribs underlining their sacrifice for the laity. Perhaps most iconic is the image of Thich Quang Duc, a Vietnamese monk sitting in the lotus position, wrapped in flames, as he burned to death in Saigon while protesting the repressive South Vietnamese regime 50 years ago. In 2007, Buddhist monks led a foiled democratic uprising in Burma: images of columns of clerics bearing upturned alms bowls, marching peacefully in protest against the junta, earned sympathy around the world, if not from the soldiers who slaughtered them. But where does political activism end and political militancy begin? Every religion can be twisted into a destructive force poisoned by ideas that are antithetical to its foundations. Now it’s Buddhism’s turn.
Mantra of Hate
Sitting cross-legged on a raised platform at the New Masoeyein monastery in Mandalay, next to a wall covered by life-size portraits of himself, the Burmese bin Laden expounds on his worldview. U.S. President Barack Obama has “been tainted by black Muslim blood.” Arabs have hijacked the U.N., he believes, although he sees no irony in linking his name to that of an Arab terrorist. About 90% of Muslims in Burma are “radical, bad people,” says Wirathu, who was jailed for seven years for his role in inciting anti-Muslim pogroms in 2003. He now leads a movement called 969–the figure represents various attributes of the Buddha–which calls on Buddhists to fraternize only among themselves and shun people of other faiths. “Taking care of our own religion and race is more important than democracy,” says Wirathu.
It would be easy to dismiss Wirathu as an outlier with little doctrinal basis for his bigotry. But he is charismatic and powerful, and his message resonates. Among the country’s majority Bamar ethnic group, as well as across Buddhist parts of Asia, there’s a vague sense that their religion is under siege–that Islam, having centuries ago conquered the Buddhist lands of Indonesia, Malaysia, Pakistan and Afghanistan, now seeks new territory. Even without proof, Buddhist nationalists stoke fears that local Muslim populations are increasing faster than their own, and they worry about Middle Eastern money pouring in to build new mosques.
In Burma, the democratization process that began in 2011 with the junta’s giving way to a quasi-civilian government has also allowed extremist voices to proliferate. The trouble began last year in the far west, where machete-wielding Buddhist hordes attacked Rohingya villages; 70 Muslims were slaughtered in a daylong massacre in one hamlet, according to Human Rights Watch. The government has done little to check the violence, which has since migrated to other parts of the country. In late March, the central town of Meikhtila burned for days, with entire Muslim quarters razed by Buddhist mobs after a monk was killed by Muslims. (The official death toll: two Buddhists and at least 40 Muslims.) Thousands of Muslims are still crammed into refugee camps that journalists are forbidden to enter. In the shadow of a burned-down mosque, I was able to meet the family of Abdul Razak Shahban, one of at least 20 students at a local Islamic school who were killed. “My son was killed because he was Muslim, nothing else,” Razak’s mother Rahamabi told me.
Temple and State
In the deep south of Burma’s neighbor Thailand, it is the Buddhists who complain of being targeted for their faith. This part of the country used to be part of a Malay sultanate before staunchly Buddhist Thailand annexed it early last century, and Muslims make up at least 80% of the population. Since a separatist insurgency intensified in 2004, many Buddhists have been targeted because their positions–such as teachers, soldiers and government workers–are linked with the Thai state. Dozens of monks have been attacked too. Now the Buddhists have overwhelming superiority in arms: the Thai military and other security forces have moved into the wat, as Thai Buddhist temples are known.
If Buddhists feel more protected by the presence of soldiers in their temples, it sends quite another signal to the Muslim population. “[The] state is wedding religion to the military,” says Michael Jerryson, an assistant professor of religious studies at Youngstown State University in Ohio and author of a book about Buddhism’s role in the southern-Thailand conflict. Muslims too are scared: more of them have perished in the violence than Buddhists. (By proportion of population, more Buddhists have died, however.) Yet Buddhists are the ones who receive the greater state protection, and I listen to monk after monk heighten tensions by telling me that Muslims are using mosques to store weapons or that every imam carries a gun. “Islam is a religion of violence,” says Phratong Jiratamo, a former marine turned monk in the town of Pattani. “Everyone knows this.”
It’s a sentiment the Burmese bin Laden would endorse. I ask Wirathu how he reconciles the peaceful sutras of his faith with the anti-Muslim violence spreading across his Bamar-majority homeland. “In Buddhism, we are not allowed to go on the offensive,” he tells me, as if he is lecturing a child. “But we have every right to protect and defend our community.” Later, as he preaches to an evening crowd, I listen to him compel smiling housewives, students, teachers, grandmothers and others to repeat after him, “I will sacrifice myself for the Bamar race.” It’s hard to imagine that the Buddha would have approved.
– Time-