အိမ္မက္ဆုိးမွာ…. ႏွစ္ရက္တာ – နန္းလြင္

နန္းလြင္
Nov 12, 2013
က်မဆီကုိ ဗန္းေမာ္ ျမဳိ႕က သတင္းေတြ ဆက္တုိက္ ၀င္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ ရွိျပီျဖစ္ပါတယ္။
အစကေတာ႕  စစ္ပြဲ ေတြျပန္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒုကၡသည္ေတြ ရွိေနတယ္္ ဆုိတာေလာက္ကုိပဲၾကားမိပါတယ္။ ေနာက္ ေတာ႕အဲဒီဘက္က အဆက္ အသြယ္မ်ားစြာနဲ႕ ဖုန္းေျပာျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္မွာရွိတဲ႕သတင္းအရင္းအျမစ္မ်ားနဲ႕ စကားေျပာမိပါတယ္။
ဒုကၡသည္ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ အစားေရစာျပတ္လတ္ေနသည္ ဆုိတဲ႕သတင္းက က်မ အတြက္ တေျဖးေျဖး တုန္လူပ္ေျခာက္ျခားေစခဲ႕ပါတယ္။ ဗန္းေမာ္ကုိက်မ ကုိယ္တုိင္ သြားဖုိ႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ႕ပါတယ္။
ထုိအခ်ိန္မွာမန္စီမွာ ဘယ္လုိ အေျခအေနေတြ ရွိ လဲဆုိတာ က်မ ေသခ်ာမသိပါ။ နန္႕လင္းပါရြာမွာ ဒုကၡသည္ေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္နဲ႕ရြာသူ ရြာသား ငါးရာေက်ာ္ အစားေရစာ ျပတ္လတ္ေနသည္မွာ ဆယ္ရက္ခန္႕ရွိျပီ။ မန္စီထဲကရြာေတြ မွာ အစိုးရစစ္ေၾကာင္းေတြ ၀င္လုိ႕ ရြာသားမ်ား အထိတ္ တလန္႕နဲ႕ ထြက္ေျပးေနရသည္ဟုသာ အၾကမ္းဖ်င္း က်မ သတင္းရထားပါတယ္။ က်မတုိ႕ခရီးအတြက္ မခြန္ဂ်ာက သူတတ္ႏုိင္သေလာက္ အစအစအရာရာကူညီခဲ႕ပါတယ္။

က်မတုိ႕ဗန္းေမာ္ကုိေရာက္ေတာ႕ ေနာက္မနက္မွာပဲ မန္စီထဲက အစုိးရတပ္ေၾကာင္းေတြ ၀င္ေရာက္ ထားသည္႕ ေက်းရြာေတြကုိသြားဖုိ႕ နန္႕လင္းပါ ဆီကုိသြားဖုိ႕ အဆက္အသြယ္ရခဲ႕ပါတယ္။ ဗန္းေမာ္ျမဳိ႕ရွိ KBC ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုမွာ က်မတုိ႕ ေစာင္႕ေနရင္း က်မတုိ႕ခရီးကုိဦးေဆာင္မည္႕ သူက ဖာသာ ခါးလီ ေရာက္လာပါတယ္။

ဖာသာခါလီမွာမန္႕၀ိန္႕ၾကီးဒုကၡသည္စခန္းကုိ ဦးေဆာင္ ေနသူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အရ သူရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကုိ ေလးစားျပီသားျဖစ္တာေၾကာင္႕ က်မ အနည္းငယ္ေတာ႕စိတ္သက္သာရာ ရသြားပါတယ္။ ေနာက္က်မတုိ႕ကုိကားေမာင္းပုိ႕မယ္႕ သူက ကုိေအာင္စုိးလင္း ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရပါေတာ႕တယ္။
သူကေတာ႕ က်မတုိ႕လုိင္ဇာကုိဒုတိယ တစ္ေခါက္သြားခ်ိန္တုိက္ပြဲေတြ ျပင္းထန္ေနခ်ိန္မွာ မိန္႕၀ိန္းၾကီးကုိ ေရာက္ေတာ႕တရုတ္ျပည္ ထဲ ၀င္ခြင္႕ရဖုိ႕အေရး အစစအရာရာကူညီ ခဲ႕သူျဖစ္ပါတယ္။ သူကအစုိးရ ဘက္က ဗုိလ္ၾကီးေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္ေပမယ္႕ ကခ်င္ အမ်ဳိးသမီး ကုိယူ ကာ မိန္႕၀ိန္းၾကီး ဒုကၡသည္ စခန္းကုိအစစအရာရာ ကူညီေနသူျဖစ္ပါတယ္။
က်မတုိ႕ မန္႕၀ိန္းၾကီးကုိေရာက္ခ်ိန္က ေျမျမဳတ္မူိင္း ေၾကာင္႕ ကေလးငယ္မ်ား ေသြးသံရဲရဲ နဲ႕ လဲေနခ်ိန္မွာ ကုိေက်ာ္စုိးလင္းက ေဆးရုံအေရာက္ပုိ႕ေပးကာ တာ၀န္ယူခဲ႕သူျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ နဲ႕ရက္အတန္ အၾကာ ခင္မင္ျပီးေနာက္မွာ သူဟာ ဗုိလ္ၾကီးေဟာင္းတစ္ဦးဆုိတာ ထက္ ကခ်င္ လူမ်ဳိးေတြကုိ ပုိခ်စ္ေသာအစစအရာရာ ကူညီေသာ ဒုကၡသည္ မ်ားအတြက္ အလြန္ နစ္နာခံေသာ သူျဖစ္ေၾကာင္း က်မယုံၾကည္ မိပါတယ္။
က်မ တုိ႕ခရီးသြားရမယ္႕ခရီးသြားေဖာ္ေတြမွာ က်မ အတြက္ အားတတ္စရာျဖစ္ခဲ႕ပါတယ္။
ဖာသာခါးလီတုိ႕က နန္႕လင္းပါကုိ ဆန္ ပုိ႕မယ္႕ ကားနဲ႕က်မတုိ႕ကုိေခၚသြားမည္ျဖစ္ျပီး ဆန္အိတ္မ်ား သယ္ယူ ဖုိ႕ အတြက္က်မ တုိ႕ နဲ႕အတူ ဗန္းေမာ္ျမဳိ႕ေပၚစခန္းကဒုကၡသည္ ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္ လည္းပါလာသည္။
က်မတုိ႕ ဒုကၡသည္ေတြကုိ ဆန္ပုိ႕မွာကုိသတင္းရတဲ႕ ဗန္းေမာ္ ျမဳိ႕ အစုိးရတပ္မေတာ္ တပ္ရင္းမွဴး နဲ႕အဖြဲ႕ က လာျပီးသူတုိ႕လည္းပစၥည္းေတြ ထည္႕ေပးခ်င္ပါတယ္လုိ႕ေျပာပါတယ္။
ဖာသားခါးလီက လက္ခံလုိက္ျပီး ငါတုိ႕ဒုကၡသည္ေတြ အတြက္သူတုိ႕က ထည္႕ေပးခ်င္တာ တဲ႕ ခဏေစာင္႕ရေအာင္လုိ႕ေျပာတာေၾကာင္႕က်မတုိ႕ ကားမထြက္ေသးပဲေစာင္႕ရပါတယ္။
တစ္နာရီလည္းမလာ။ ႏွစ္နာရီလည္း မလာ နဲ႕ မနက္ ၈နာရီ တည္းက ေစာင္႕လုိက္တာ ၁၁ နာ၇ီခန္႕မွာ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဖာမ်ားေရာက္လာပါတယ္။

က်မတုိ႕လည္းစိတ္မရွည္ေဒါသလည္းထြက္ျပီး ျခံ၀င္းထဲမွာ လမ္းေလ်ာက္ေနမိပါတယ္။
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ဒုကၡသည္ေတြဆီ အျမန္ဆုံးေရာက္ခ်င္ေနျပီျဖစ္ပါတယ္။
က်မလမ္းေလ်ာက္ေနရင္းဖာသာ နားမွာရပ္ေနသည္႕ အပြင္႕ ၾကီးမ်ားစြာ တပ္ထားေသာ အစုိးရ တပ္မေတာ္က ဗုိလ္ ၾကီးက က်မကုိစကားလွမ္းေျပာပါတယ္။

မင္းက သတင္းေထာက္လား။ မင္းငါ႕ သတင္းေရးရင္ မင္းကုိ ငါ ရီးစကားေျပာပစ္မယ္ လုိ႕ ရုတ္ တရက္ေျပာလုိက္ပါတယ္။
က်မ ကခ်င္စစ္ပြဲသတင္းေတြ အျမဲေရးေပမယ္႕ အျမဲ တမ္းဘက္မလုိက္ေအာင္ အျမဲၾကဳိးစားခဲ႕ပါတယ္။ စစ္ပြဲသတင္းမ်ားကုိေရးသားတဲဲ႕ အခါမွာလည္း အစုိးရတပ္မေတာ္ ဘက္က ေျပာစကားမ်ားကုိ လည္းထည္႕ကာ က်မေဆာင္းပါးမ်ား သတင္းမ်ားကုိေရးသားခဲ႕ပါတယ္။က်မအေနနဲ႕တကယ္ တမ္းေျပာရရင္ အစုိးရတပ္မေတာ္က သတင္းေထာက္ေတြကုိ စကားေျပာေစခ်င္ပါတယ္။ သူတုိ႕ဘက္က အသံေတြကုိ လည္းက်မတုိ႕ၾကားခ်င္သည္။ ဒါေပမယ္႕က်မ ပထမဆုံးဗန္းေမာ္မွာေတြ႕ဆုံရသည္႕ဗုိလ္ရဲ႕ စကား မွာ က်မ နားထဲကုိကန္႕လန္႕၀င္သြားကာ ရုတ္ တရက္ က်မ မ်က္ႏွာကုိ ျဖတ္ရုိက္လုိက္သလုိခံစားရပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားနယ္ေျမမ်ားစြာကုိသတင္း သြားယူတုိင္း အေျခအေန အလြန္ဆုိးေနသည္႕ေရွ႕တန္းတေနရာမွာ သတင္းယူ ခဲ႕တုန္းကေတာင္တုိင္းရင္းသား ဘယ္စစ္သားကမွ က်မတုိ႕ကုိ စကားနဲ႕ေတာင္ ေစာ္ကားေမာ္ကားမျပဳခဲ႕။ က်မတုိ႕ကုိ အျပန္အလွန္ေလးစားစြာ ေျပာဆုိကာ ဒီကေန႕ အထိေကာင္းမြန္ေသာ ဆက္ဆံေရးတည္ေဆာက္ထားခဲ႕ၾကပါတယ္။
အနားမွာရပ္ေနတဲ႕ကခ်င္ ဖာသာေတြ အကုန္လုံးက မ်က္ႏွာေတြမဲသြားျပီး သူတုိ႕လည္း အရမ္းစိတ္တုိသြားပါတယ္။က်မလည္းရုတ္တရက္ စိတ္ကုိထိန္းလုိက္ျပီ  ျပန္ေျပာပါဦး ဗုိလ္ၾကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ခပ္တင္းတင္း 
ထားကာေျပာလုိက္ပါတယ္။
သူက ေၾသာ္ရီးစားစကား ေျပာ မယ္လုိ႕ေျပာတာပါ လုိ႕ ထပ္ေျပာပါတယ္။
က်မလည္းရတယ္ေလ။ အခုေျပာလုိက္လုိ႕ေျပာကာ ေရွ႕ကိုတုိးလုိက္ေတာ႕
သူမ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္။ ရန္ကုန္မွာသာဆုိရင္ က်မ သူ႕ကုိ တစ္ခုခု လုပ္ျပီးျပီ ျဖစ္မွာပါ။
က်မလည္း အိတ္ထဲကကတ္ကုိထုတျ္ပီး ႏူတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။ သူက ခပ္တည္တည္ပဲ ယူျပီး ရယ္ေနပါတယ္။
က်မ စိတ္ထဲမွာမေက်နပ္ေနမွန္းသိလုိ႕ဖာသာ ခါးလီက နန္းလြင္ မုန္႕သြားစားမလား ကား ထြက္ တာေစာင္႕ရင္းလုိ႕ေျပာလာတာနဲ႕က်မ၊ က်မညီမနဲ႕ကရုဏာ က မေကတီ သုံးေယာက္ အျပင္ထြက္ ျပီးမုန္႕စားခဲ႕ၾကပါတယ္။
၁၂နာရီေလာက္မွာက်မတုိ႕ကားစထြက္ ခြင္႕ရပါတယ္။
က်မ ကားေပၚေရာက္ေတာ႕ကိုေအာင္စုိးလင္းက အရမ္းအားနာျပီး
နန္းလြင္ေရ အကုိအားနာပါတယ္။ သူအဲလုိေျပာလုိက္ေတာ႕ အကုိတုိ႕လည္း ဘာေျပာရမွန္းမ သိဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ကုိယ္တုိ႕အခုသူတုိ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ႕နယ္ေျမကုိသြားရမွာဆိုေတာ႕ သိတဲ႕ အတုိင္းပဲလုိ႕က်မကုိေျဖသိမ္႕စကားေျပာရွာပါတယ္။
က်မ ခရီးသြားရင္းအျမဲစိတ္ကုိေပါ႕ေပါ႕ထားကာေျဖရွင္းတတ္တဲ႕ပုံစံအတုိင္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးလုိ႕ရယ္ျပီးေျပာလုိက္မွ ကားေပၚကက်န္တဲ႕သူေတြအားလုံး ရယ္ႏုိင္က်ၾကပါတယ္။
က်မေဘးနားမွာထုိင္တဲ႕ဖာသာေရာဘတ္က စိတ္တုိျပီး ဒီေကာင္ေတြကြာ လုိ႕ေျပာရင္း က်မကုိအားနာစြာၾကည္႕ရွာပါတယ္။
……………………………………………………………………………………………………………………….
က်မတုိ႕ရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းတဲ႕ခရီးစဥ္ရဲ႕ အစသည္ က်မကုိ စိတ္အေႏွာင္႕အယွက္မ်ားစြာ နဲ႕စတင္ေစခဲ႕သည္။
မန္စီခရုိင္ထဲကေရာက္တာနဲ႕ဆုိးရြားလွတဲ႕  ရြာလမ္းေတြကစတင္ၾကဳိဆုိေနပါေတာ႕တယ္။ ရြာလမ္းမ်ားစြာ ဟာ ခ်ဳိင္႕ၾကီးမ်ားစြာ ရြံ႕မ်ားစြာ ခလုတ္မ်ားစြာ နဲ႕ျပည္႕ႏွက္ေနျပီးတစ္ခါတေလ ကား ကေမာင္းေနရင္းနဲ႕ ကားက ရြံ႕ ထဲမွာ တပတ္လည္ေနပါတယ္။
ကားကုိ ေကာင္းေကာင္းထုိင္စီးရတယ္ဆုိတာမရွိပဲ ရုိလာကုိစတာစီးသလုိ မ်ဳိး သြားရပါတယ္။ က်မစိိတ္ထဲမွာ ကားသာေမွာက္သြားခင္ ရင္သြားျပီဆုိတဲ႕စိတ္၀င္လာျပီး က်ိတ္ဆုေတာင္းေနမိပါတယ္။
ဒီလုိနဲ႕ကားတစ္နာရီခြဲေလာက္စီးျပီးတဲ႕ အခါ မုိင္းေခါင္ေက်းရြာကို က်မတုိ႕ေရာက္ပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲတျခားရြာေတြကေျပးလာတဲ႕ ဒုကၡသည္ေတြကုိ မုိင္းေခါင္ KBCဘုရားေက်ာင္း မွာထားတာေ ၾကာင္႕က်မတုိ႕အဲဒီေနရာကုိ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႕သြားၾကပါတယ္။
က်မအဲဒီကုိေရာက္တာနဲ႕ဘုရားေက်ာင္းက ဓမၼဆရာေတြ အကုန္ေရာက္လာျပီး ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေျပာ ျပၾကပါတယ္။ ရြာသားေတြကုိေသနတ္နဲ႕ပစ္ခတ္ခဲ႕ပုံပစၥည္းေတြရယူ ခဲ႕ပုံ၊ လူေနအိမ္ေတြမွာစစ္သားေတြ ၀င္ေရာက္ေနထုိင္ ေနပုံ၊ ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးရုိက္ႏွိက္ခဲ႔ပုံ၊ လက္နက္ၾကီးေတြနဲ႕ပစ္ခတ္ခဲ႕ပုံ ဖာသာေတြ သြားကယ္လုိ႕ဖမ္းဆီးထားသူေတြကုိျပန္လြတ္ေပးခဲ႕ပုံေတြကုိေျပာျပၾကပါတယ္။ ေျပာေနရင္းနဲ႕ က်မတုိ႕ကုိ ျပတင္းေပါက္ ေတြကေန လာေခ်ာင္းတဲ႕အရိပ္ျမင္လုိ႕က်မၾကည္႕ လုိက္ေတာ႕ တပ္မေတာ္က စစ္သားမ်ားျဖစ္ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။
က်မ က ရြာသူတစ္ေယာက္နဲ႕အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိေတာ႕အသက္ ၇၀ေက်ာ္အဖြားတစ္ဦးကုိ ေခၚေပးပါတယ္။က်မ အဖြားနဲ႕စကားေျပာေနရင္း ဗ်ဴဟာမွဴးေရာက္လာျပီလုိ႕ ဖာသာေတြကေျပာလုိက္ေရာ ေျခတဖက္မသန္တဲ႕ အဖြား အုိက က်မကုိ လက္ကုိဆြဲကာ လာဆရာမ က်မအခုေနတဲ႕ ေနရာကုိသြားမယ္။ သူတုိ႕မ်က္ႏွာေတြကို မျမင္ခ်င္ဘူးလုိ႕ ေျပာပါတယ္။
ဒါနဲ႕ က်မလည္းအဘြားကိုတြဲကာ သူ ေနထုိင္တဲ႕ ဘုရားေက်ာင္းအေပၚထပ္ကုိပုိ႕ေပးျပီးစကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။
အဘြားက လက္နက္ၾကီးနဲ႕ပစ္ခတ္တာကုိၾကဳံရျပီး ေျခမသန္ပဲထြက္ေျပးခဲ႕ရေၾကာင္း ကုိ က်မကုိေျပာျပေနရင္း ဘုရားေက်ာင္းကဆရာမ ႏွစ္ေယာက္ကအေပၚတတ္လာျပီးသူတုိ႕ၾကဳံရတာေတြကုိလည္းေျပာျပပါတယ္။
က်မတုိ႕စကားေျပာေနရင္း၀ရံတာကုိအစုိးရစစ္သားတစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ တတ္လာျပီးလာၾကည္႕ပါတယ္။
ဖာသာခါးလီကက်မကုိစုိးရိမ္ပုံရျပီး ကုိေက်ာ္စုိးလင္းကုိယ္တုိင္ အေပၚထိတတ္လာျပီး က်မကုိ နန္းလြင္ေရ သြားရေအာင္လုိ႕က်မကုိေခၚပါတယ္။
ဖာသားက အစုိးရတပ္ဗ်ဴဟာမွဴးကက်မနဲ႕စကားေျပာဖုိ႕ေျပာေတာ႕ က်မနဲ႕မိတ္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။
ဗ်ဴဟာမွဴးကုိၾကည္႕ရတာက က်မဗန္းေမာ္မွာေတြ႕ ခဲ႕သူနဲ႕မတူပဲ အနည္းငယ္ေပ်ာ႕ေျပာင္းဟန္ရွိျပီး အဆင္ေျပလုိတဲ႕ပုံစံရွိပါတယ္။ က်မ ေမးသမွ်ေမးခြန္းေတြကုိသူသိသေလာက္  ျပန္ေျဖခဲ႕ပါတယ္။

သူျပန္ေျဖတာကရြာထဲမွာစစ္သားေတြ မေနေၾကာင္း၊ ပစ္ခတ္တာဟာ သစ္ခုိးထုတ္သူေတြကုိျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရြာသူၾကီးကိုပစ္ခတ္ခဲ႕တာဟာ သူဆီမွာ မသၤကာ တဲ႕ပစၥည္းေတြမိခဲ႕လုိ႕ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခုလည္းဒုကၡသည္ေတြကုိ ေဆးကုေပးေၾကာင္း အစားအေသာက္ေတြလွဴေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။
က်မက ေမးျပီးေတာ႕ဗ်ဴဟာမွဴး တုိ႕က အဲလုိစကားသံေတြရမယ္ဆုိရင္ က်မတုိ႕ဆက္သြယ္ပါမယ္လုိ႕ ေျပာေတာ႕သူက ခပ္ေအးေအး ခပ္ျပဳံးျပဳံးပင္ရပါတယ္လုိ႕ျပန္ေျပာပါတယ္။
သူေျပာေသာစကားတစ္ခြန္းကုိက်မ မွတ္မိေနသည္မွာ ရြာသားေတြ အိမ္ျပန္လုိ႕ရပါျပီ။ ဘယ္သူမွ ရြာ ထဲက အိမ္ေတြထဲမွာမေနေတာ႕ပါဘူး။ပစၥည္းေတြလည္း မဖ်က္ဆီးပါဘူးဆုိတဲ႕စကားပင္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားစြာကုိေရာက္ဖူးေသာက်မ အတြက္ပထမဆုံးအၾကိမ္ အစုိးရစစ္တပ္က အရာရွိတစ္ဦးကုိ ဒုကၡသည္စခန္းတစ္ခုမွေတြ႕ဆုံခဲ႕ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
သူေျပာခဲ႕ေသာစကားမ်ားမွန္မမွန္ဆုိတာကုိ နာရီပုိင္းအတြင္းက်မ လက္ေတြ႕ ျမင္ေတြ႕ခဲ႕ရပါေတာ႕တယ္။
……………………………………………………………………………………………………………………

က်မတုိ႕ဆန္ပုိ႕မည္႕ကားမုိင္းေခါင္ကေန ထြက္စံလြင္ေက်းရြာ ေနာက္မေခၚရမ္ ေက်းရြာေတြကိုျဖတ္လာ ရပါတယ္။ ရြာ ထဲကအိမ္ ေတြမွာ အစုိးရတပ္စစ္သား ေတြရဲ႕ အက်ိၤေတြလွမ္းထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ က်မတုိ႕ကားျဖတ္သြားေတာ႕ ေသနတ္ေတြကုိင္ကာ ထၾကည္႕ၾကပါတယ္။ ရြာေတြမွာ အစုိးရစစ္သားမ်ားေန ထုိင္ၾကတာကလြဲလုိ႕ သခ်ဳိင္း တစျပင္လုိ ေျခာက္ေသြ႕ေနပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒုကၡသည္စခန္းထဲမွ အဘြားအုိ ရဲ႕ စကားသံကုိ ျပန္ၾကားေယာင္လာပါတယ္။
“ အဘြား ေသတၱာထဲကပုိက္ဆံေတြအကုန္ သူတုိ႕ယူသြားတယ္။ ပစၥည္းေတြလည္း အကုန္ျဖန္႕က်ဲခဲ႕တယ္” လုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။
က်မတုိ႕ျဖတ္သန္းခဲ႕သည္႕ရြာ ေလးရြာစလုံးမွာ ရြာသားတစ္ေယာက္မွမရွိေတာ႕။
က်မ စိတ္ထဲမွာဗ်ဴဟာမွဴး နာရီပုိင္းအတြင္းကေျပာေသာစကားမ်ားကုိမယုံေတာ႕ ။
……………………………………………………………………………………

ဒီလုိနဲ႕ညေန၃နာရီခြဲေလာက္မွာ လက္နက္ၾကီးနဲ႕႔ပစ္ခတ္ခဲ႕တယ္။ ေသနတ္ ၂၁ခ်က္ ပစ္ေဖာက္ခဲ႕တယ္ ဆုိသည္႕မုန္းဒိန္ပါ ေက်းရြာကုိ ေရာက္ပါတယ္။ ဒါအစထင္တယ္လုိ႕လည္း ဖာသား ကေျပာလည္းေျပာေရာ
ရြာ ထဲကုိ၀င္၀င္ခ်င္းပင္ က်မ တုိ႕ထုိင္တဲ႕ ကားရဲ႕ ကဘယ္ဘက္ ကုိ စစ္သားတစ္ေယာက္ ေသနတ္နဲဲ႕လွမ္းခ်ိန္ထားပါတယ္။
သူရဲ႕ အသြင္အျပင္မွာက်မတုိ႕ကားကုိရန္သူ အလားပင္။ မဲမဲျမင္ရာ ပစ္ခတ္ေတာ႕မည္႕ပုံစံျဖစ္ပါတယ္။ သူ၀တ္ထားသည္မွာအေပၚက စစ္တပ္ ၀တ္စုံ ေအာက္က စပန္႕ေဘာင္းဘီတုိျဖစ္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္က်မ လည္းေၾကာင္သြားပါတယ္။
ဖာသားက ကားကုိရပ္ခုိင္းလုိက္ျပီးစိတ္ေအးေအးထားဖုိ႕ေျပာပါတယ္။ သူကားေပၚက ဆင္းျပီး တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ပင္ တပ္ရင္းမွဴးနဲ႕ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္။ ဆန္ပုိ႕မယ္႕ ကခ်င္ သင္းအုပ္ဆရာေတြပါလုိ႕ေျပာေတာ႕ တပ္ရင္းမွဴးဆုိ သူသည္ ထြက္လာပါတယ္။ က်မလည္းအစ ကကားေပၚက မဆင္းရဲပါ။ ေနာက္မွ တပ္ရင္းမွဴးနဲ႕ ဖာသာ ညွိႏူိင္းေတာ႕က်မတုိ႕ကားေပၚကဆင္းပါတယ္။
သူတုိ႕ေနထုိင္ေနသည္မွာ မုန္းဒိန္ပါ ရြာထိပ္က အိမ္တစ္အိမ္မွာျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ စစ္သားတစ္ေယာက္က အာပီဂ်ီ ထမ္းကာ အလ်င္အျမန္ ထြက္လာပါတယ္။ က်မတုိ႕ တပ္ရင္းမွဴးနဲ႕စကားေျပာေနတာကုိျမင္မွရပ္လုိက္ပါတယ္။က်မနဲ႕က်မညီမ လည္းရုတ္တရက္ ဆုိေတာ႕စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားပါတယ္။
&#4

အိမ္မက္ဆုိးမွာ…. ႏွစ္ရက္တာ – နန္းလြင္

နန္းလြင္
Nov 12, 2013
က်မဆီကုိ ဗန္းေမာ္ ျမဳိ႕က သတင္းေတြ ဆက္တုိက္ ၀င္တာ တစ္ပတ္ေလာက္ ရွိျပီျဖစ္ပါတယ္။
အစကေတာ႕  စစ္ပြဲ ေတြျပန္ျဖစ္ေနတယ္။ ဒုကၡသည္ေတြ ရွိေနတယ္္ ဆုိတာေလာက္ကုိပဲၾကားမိပါတယ္။ ေနာက္ ေတာ႕အဲဒီဘက္က အဆက္ အသြယ္မ်ားစြာနဲ႕ ဖုန္းေျပာျဖစ္ျပီး ရန္ကုန္မွာရွိတဲ႕သတင္းအရင္းအျမစ္မ်ားနဲ႕ စကားေျပာမိပါတယ္။
ဒုကၡသည္ တစ္ေထာင္ေက်ာ္ အစားေရစာျပတ္လတ္ေနသည္ ဆုိတဲ႕သတင္းက က်မ အတြက္ တေျဖးေျဖး တုန္လူပ္ေျခာက္ျခားေစခဲ႕ပါတယ္။ ဗန္းေမာ္ကုိ က်မ ကုိယ္တုိင္ သြားဖုိ႕ ဆုံးျဖတ္ခဲ႕ပါတယ္။
ထုိအခ်ိန္မွာ မန္စီမွာ ဘယ္လုိ အေျခအေနေတြ ရွိ လဲဆုိတာ က်မ ေသခ်ာ မသိပါ။ နန္႕လင္းပါရြာမွာ ဒုကၡသည္ေပါင္း တစ္ေထာင္ေက်ာ္နဲ႕ရြာသူ ရြာသား ငါးရာေက်ာ္ အစားေရစာ ျပတ္လတ္ေနသည္မွာ ဆယ္ရက္ခန္႕ရွိျပီ။ မန္စီထဲကရြာေတြ မွာ အစိုးရစစ္ေၾကာင္းေတြ ၀င္လုိ႕ ရြာသားမ်ား အထိတ္ တလန္႕နဲ႕ ထြက္ေျပးေနရသည္ဟုသာ အၾကမ္းဖ်င္း က်မ သတင္းရထားပါတယ္။ က်မတုိ႕ခရီးအတြက္ မခြန္ဂ်ာက သူတတ္ႏုိင္သေလာက္ အစအစအရာရာကူညီခဲ႕ပါတယ္။

က်မတုိ႕ဗန္းေမာ္ကုိေရာက္ေတာ႕ ေနာက္မနက္မွာပဲ မန္စီထဲက အစုိးရတပ္ေၾကာင္းေတြ ၀င္ေရာက္ ထားသည္႕ ေက်းရြာေတြကုိသြားဖုိ႕ နန္႕လင္းပါ ဆီကုိသြားဖုိ႕ အဆက္အသြယ္ရခဲ႕ပါတယ္။ ဗန္းေမာ္ျမဳိ႕ရွိ KBC ဘုရားေက်ာင္းတစ္ခုမွာ က်မတုိ႕ ေစာင္႕ေနရင္း က်မတုိ႕ခရီးကုိဦးေဆာင္မည္႕ သူက ဖာသာ ခါးလီ ေရာက္လာပါတယ္။

ဖာသာခါလီမွာမန္႕၀ိန္႕ၾကီးဒုကၡသည္စခန္းကုိ ဦးေဆာင္ ေနသူတစ္ဦးျဖစ္ျပီး စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အရ သူရဲ႕လုပ္ေဆာင္ခ်က္မ်ားကုိ ေလးစားျပီသားျဖစ္တာေၾကာင္႕ က်မ အနည္းငယ္ေတာ႕စိတ္သက္သာရာ ရသြားပါတယ္။ ေနာက္က်မတုိ႕ကုိကားေမာင္းပုိ႕မယ္႕ သူက ကုိေအာင္စုိးလင္း ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရပါေတာ႕တယ္။
သူကေတာ႕ က်မတုိ႕လုိင္ဇာကုိဒုတိယ တစ္ေခါက္သြားခ်ိန္တုိက္ပြဲေတြ ျပင္းထန္ေနခ်ိန္မွာ မိန္႕၀ိန္းၾကီးကုိ ေရာက္ေတာ႕တရုတ္ျပည္ ထဲ ၀င္ခြင္႕ရဖုိ႕အေရး အစစအရာရာကူညီ ခဲ႕သူျဖစ္ပါတယ္။ သူကအစုိးရ ဘက္က ဗုိလ္ၾကီးေဟာင္းတစ္ဦးျဖစ္ေပမယ္႕ ကခ်င္ အမ်ဳိးသမီး ကုိယူ ကာ မိန္႕၀ိန္းၾကီး ဒုကၡသည္ စခန္းကုိအစစအရာရာ ကူညီေနသူျဖစ္ပါတယ္။
က်မတုိ႕ မန္႕၀ိန္းၾကီးကုိေရာက္ခ်ိန္က ေျမျမဳတ္မူိင္း ေၾကာင္႕ ကေလးငယ္မ်ား ေသြးသံရဲရဲ နဲ႕ လဲေနခ်ိန္မွာ ကုိေက်ာ္စုိးလင္းက ေဆးရုံအေရာက္ပုိ႕ေပးကာ တာ၀န္ယူခဲ႕သူျဖစ္ပါတယ္။ သူ႕ နဲ႕ရက္အတန္ အၾကာ ခင္မင္ျပီးေနာက္မွာ သူဟာ ဗုိလ္ၾကီးေဟာင္းတစ္ဦးဆုိတာ ထက္ ကခ်င္ လူမ်ဳိးေတြကုိ ပုိခ်စ္ေသာအစစအရာရာ ကူညီေသာ ဒုကၡသည္ မ်ားအတြက္ အလြန္ နစ္နာခံေသာ သူျဖစ္ေၾကာင္း က်မယုံၾကည္ မိပါတယ္။
က်မ တုိ႕ခရီးသြားရမယ္႕ခရီးသြားေဖာ္ေတြမွာ က်မ အတြက္ အားတတ္စရာျဖစ္ခဲ႕ပါတယ္။
ဖာသာခါးလီတုိ႕က နန္႕လင္းပါကုိ ဆန္ ပုိ႕မယ္႕ ကားနဲ႕က်မတုိ႕ကုိေခၚသြားမည္ျဖစ္ျပီး ဆန္အိတ္မ်ား သယ္ယူ ဖုိ႕ အတြက္က်မ တုိ႕ နဲ႕အတူ ဗန္းေမာ္ျမဳိ႕ေပၚစခန္းကဒုကၡသည္ ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္ လည္းပါလာသည္။
က်မတုိ႕ ဒုကၡသည္ေတြကုိ ဆန္ပုိ႕မွာကုိသတင္းရတဲ႕ ဗန္းေမာ္ ျမဳိ႕ အစုိးရတပ္မေတာ္ တပ္ရင္းမွဴး နဲ႕အဖြဲ႕ က လာျပီးသူတုိ႕လည္းပစၥည္းေတြ ထည္႕ေပးခ်င္ပါတယ္လုိ႕ေျပာပါတယ္။
ဖာသားခါးလီက လက္ခံလုိက္ျပီး ငါတုိ႕ဒုကၡသည္ေတြ အတြက္သူတုိ႕က ထည္႕ေပးခ်င္တာ တဲ႕ ခဏေစာင္႕ရေအာင္လုိ႕ေျပာတာေၾကာင္႕က်မတုိ႕ ကားမထြက္ေသးပဲေစာင္႕ရပါတယ္။
တစ္နာရီလည္းမလာ။ ႏွစ္နာရီလည္း မလာ နဲ႕ မနက္ ၈နာရီ တည္းက ေစာင္႕လုိက္တာ ၁၁ နာ၇ီခန္႕မွာ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ဖာမ်ားေရာက္လာပါတယ္။

က်မတုိ႕လည္းစိတ္မရွည္ေဒါသလည္းထြက္ျပီး ျခံ၀င္းထဲမွာ လမ္းေလ်ာက္ေနမိပါတယ္။
ျဖစ္ႏုိင္ရင္ဒုကၡသည္ေတြဆီ အျမန္ဆုံးေရာက္ခ်င္ေနျပီျဖစ္ပါတယ္။
က်မလမ္းေလ်ာက္ေနရင္းဖာသာ နားမွာရပ္ေနသည္႕ အပြင္႕ ၾကီးမ်ားစြာ တပ္ထားေသာ အစုိးရ တပ္မေတာ္က ဗုိလ္ ၾကီးက က်မကုိစကားလွမ္းေျပာပါတယ္။

မင္းက သတင္းေထာက္လား။ မင္းငါ႕ သတင္းေရးရင္ မင္းကုိ ငါ ရီးစကားေျပာပစ္မယ္ လုိ႕ ရုတ္ တရက္ေျပာလုိက္ပါတယ္။
က်မ ကခ်င္စစ္ပြဲသတင္းေတြ အျမဲေရးေပမယ္႕ အျမဲ တမ္းဘက္မလုိက္ေအာင္ အျမဲၾကဳိးစားခဲ႕ပါတယ္။ စစ္ပြဲသတင္းမ်ားကုိေရးသားတဲဲ႕ အခါမွာလည္း အစုိးရတပ္မေတာ္ ဘက္က ေျပာစကားမ်ားကုိ လည္းထည္႕ကာ က်မေဆာင္းပါးမ်ား သတင္းမ်ားကုိေရးသားခဲ႕ပါတယ္။က်မအေနနဲ႕တကယ္ တမ္းေျပာရရင္ အစုိးရတပ္မေတာ္က သတင္းေထာက္ေတြကုိ စကားေျပာေစခ်င္ပါတယ္။ သူတုိ႕ဘက္က အသံေတြကုိ လည္းက်မတုိ႕ၾကားခ်င္သည္။ ဒါေပမယ္႕က်မ ပထမဆုံးဗန္းေမာ္မွာေတြ႕ဆုံရသည္႕ဗုိလ္ရဲ႕ စကား မွာ က်မ နားထဲကုိကန္႕လန္႕၀င္သြားကာ ရုတ္ တရက္ က်မ မ်က္ႏွာကုိ ျဖတ္ရုိက္လုိက္သလုိခံစားရပါတယ္။ တုိင္းရင္းသားနယ္ေျမမ်ားစြာကုိသတင္း သြားယူတုိင္း အေျခအေန အလြန္ဆုိးေနသည္႕ေရွ႕တန္းတေနရာမွာ သတင္းယူ ခဲ႕တုန္းကေတာင္တုိင္းရင္းသား ဘယ္စစ္သားကမွ က်မတုိ႕ကုိ စကားနဲ႕ေတာင္ ေစာ္ကားေမာ္ကားမျပဳခဲ႕။ က်မတုိ႕ကုိ အျပန္အလွန္ေလးစားစြာ ေျပာဆုိကာ ဒီကေန႕ အထိေကာင္းမြန္ေသာ ဆက္ဆံေရးတည္ေဆာက္ထားခဲ႕ၾကပါတယ္။
အနားမွာရပ္ေနတဲ႕ကခ်င္ ဖာသာေတြ အကုန္လုံးက မ်က္ႏွာေတြမဲသြားျပီး သူတုိ႕လည္း အရမ္းစိတ္တုိသြားပါတယ္။က်မလည္းရုတ္တရက္ စိတ္ကုိထိန္းလုိက္ျပီ  ျပန္ေျပာပါဦး ဗုိလ္ၾကီးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ခပ္တင္းတင္း 
ထားကာေျပာလုိက္ပါတယ္။
သူက ေၾသာ္ရီးစားစကား ေျပာ မယ္လုိ႕ေျပာတာပါ လုိ႕ ထပ္ေျပာပါတယ္။
က်မလည္းရတယ္ေလ။ အခုေျပာလုိက္လုိ႕ေျပာကာ ေရွ႕ကိုတုိးလုိက္ေတာ႕
သူမ်က္ႏွာပ်က္သြားသည္။ ရန္ကုန္မွာသာဆုိရင္ က်မ သူ႕ကုိ တစ္ခုခု လုပ္ျပီးျပီ ျဖစ္မွာပါ။
က်မလည္း အိတ္ထဲကကတ္ကုိထုတျ္ပီး ႏူတ္ဆက္လုိက္ပါတယ္။ သူက ခပ္တည္တည္ပဲ ယူျပီး ရယ္ေနပါတယ္။
က်မ စိတ္ထဲမွာမေက်နပ္ေနမွန္းသိလုိ႕ဖာသာ ခါးလီက နန္းလြင္ မုန္႕သြားစားမလား ကား ထြက္ တာေစာင္႕ရင္းလုိ႕ေျပာလာတာနဲ႕က်မ၊ က်မညီမနဲ႕ကရုဏာ က မေကတီ သုံးေယာက္ အျပင္ထြက္ ျပီးမုန္႕စားခဲ႕ၾကပါတယ္။
၁၂နာရီေလာက္မွာက်မတုိ႕ကားစထြက္ ခြင္႕ရပါတယ္။
က်မ ကားေပၚေရာက္ေတာ႕ကိုေအာင္စုိးလင္းက အရမ္းအားနာျပီး
နန္းလြင္ေရ အကုိအားနာပါတယ္။ သူအဲလုိေျပာလုိက္ေတာ႕ အကုိတုိ႕လည္း ဘာေျပာရမွန္းမ သိဘူး ျဖစ္သြားတယ္။ကုိယ္တုိ႕အခုသူတုိ႕ ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ႕နယ္ေျမကုိသြားရမွာဆိုေတာ႕ သိတဲ႕ အတုိင္းပဲလုိ႕က်မကုိေျဖသိမ္႕စကားေျပာရွာပါတယ္။
က်မ ခရီးသြားရင္းအျမဲစိတ္ကုိေပါ႕ေပါ႕ထားကာေျဖရွင္းတတ္တဲ႕ပုံစံအတုိင္း ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးလုိ႕ရယ္ျပီးေျပာလုိက္မွ ကားေပၚကက်န္တဲ႕သူေတြအားလုံး ရယ္ႏုိင္က်ၾကပါတယ္။
က်မေဘးနားမွာထုိင္တဲ႕ဖာသာေရာဘတ္က စိတ္တုိျပီး ဒီေကာင္ေတြကြာ လုိ႕ေျပာရင္း က်မကုိအားနာစြာၾကည္႕ရွာပါတယ္။
……………………………………………………………………………………………………………………….
က်မတုိ႕ရဲ႕ ၾကမ္းတမ္းတဲ႕ခရီးစဥ္ရဲ႕ အစသည္ က်မကုိ စိတ္အေႏွာင္႕အယွက္မ်ားစြာ နဲ႕စတင္ေစခဲ႕သည္။
မန္စီခရုိင္ထဲကေရာက္တာနဲ႕ဆုိးရြားလွတဲ႕  ရြာလမ္းေတြကစတင္ၾကဳိဆုိေနပါေတာ႕တယ္။ ရြာလမ္းမ်ားစြာ ဟာ ခ်ဳိင္႕ၾကီးမ်ားစြာ ရြံ႕မ်ားစြာ ခလုတ္မ်ားစြာ နဲ႕ျပည္႕ႏွက္ေနျပီးတစ္ခါတေလ ကား ကေမာင္းေနရင္းနဲ႕ ကားက ရြံ႕ ထဲမွာ တပတ္လည္ေနပါတယ္။
ကားကုိ ေကာင္းေကာင္းထုိင္စီးရတယ္ဆုိတာမရွိပဲ ရုိလာကုိစတာစီးသလုိ မ်ဳိး သြားရပါတယ္။ က်မစိိတ္ထဲမွာ ကားသာေမွာက္သြားခင္ ရင္သြားျပီဆုိတဲ႕စိတ္၀င္လာျပီး က်ိတ္ဆုေတာင္းေနမိပါတယ္။
ဒီလုိနဲ႕ကားတစ္နာရီခြဲေလာက္စီးျပီးတဲ႕ အခါ မုိင္းေခါင္ေက်းရြာကို က်မတုိ႕ေရာက္ပါတယ္။ ေရာက္ေရာက္ခ်င္းပဲတျခားရြာေတြကေျပးလာတဲ႕ ဒုကၡသည္ေတြကုိ မုိင္းေခါင္ KBCဘုရားေက်ာင္း မွာထားတာေ ၾကာင္႕က်မတုိ႕အဲဒီေနရာကုိ ဆုိင္ကယ္ေတြနဲ႕သြားၾကပါတယ္။
က်မအဲဒီကုိေရာက္တာနဲ႕ဘုရားေက်ာင္းက ဓမၼဆရာေတြ အကုန္ေရာက္လာျပီး ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေျပာ ျပၾကပါတယ္။ ရြာသားေတြကုိေသနတ္နဲ႕ပစ္ခတ္ခဲ႕ပုံပစၥည္းေတြရယူ ခဲ႕ပုံ၊ လူေနအိမ္ေတြမွာစစ္သားေတြ ၀င္ေရာက္ေနထုိင္ ေနပုံ၊ ဖမ္းဆီးစစ္ေဆးရုိက္ႏွိက္ခဲ႔ပုံ၊ လက္နက္ၾကီးေတြနဲ႕ပစ္ခတ္ခဲ႕ပုံ ဖာသာေတြ သြားကယ္လုိ႕ဖမ္းဆီးထားသူေတြကုိျပန္လြတ္ေပးခဲ႕ပုံေတြကုိေျပာျပၾကပါတယ္။ ေျပာေနရင္းနဲ႕ က်မတုိ႕ကုိ ျပတင္းေပါက္ ေတြကေန လာေခ်ာင္းတဲ႕အရိပ္ျမင္လုိ႕က်မၾကည္႕ လုိက္ေတာ႕ တပ္မေတာ္က စစ္သားမ်ားျဖစ္ေနတာေတြ႕ရပါတယ္။
က်မ က ရြာသူတစ္ေယာက္နဲ႕အင္တာဗ်ဴးလုပ္ခ်င္တယ္ဆုိေတာ႕အသက္ ၇၀ေက်ာ္အဖြားတစ္ဦးကုိ ေခၚေပးပါတယ္။က်မ အဖြားနဲ႕စကားေျပာေနရင္း ဗ်ဴဟာမွဴးေရာက္လာျပီလုိ႕ ဖာသာေတြကေျပာလုိက္ေရာ ေျခတဖက္မသန္တဲ႕ အဖြား အုိက က်မကုိ လက္ကုိဆြဲကာ လာဆရာမ က်မအခုေနတဲ႕ ေနရာကုိသြားမယ္။ သူတုိ႕မ်က္ႏွာေတြကို မျမင္ခ်င္ဘူးလုိ႕ ေျပာပါတယ္။
ဒါနဲ႕ က်မလည္း အဘြားကိုတြဲကာ သူ ေနထုိင္တဲ႕ ဘုရားေက်ာင္းအေပၚထပ္ကုိပုိ႕ေပးျပီးစကားေျပာျဖစ္ပါတယ္။
အဘြားက လက္နက္ၾကီးနဲ႕ပစ္ခတ္တာကုိၾကဳံရျပီး ေျခမသန္ပဲထြက္ေျပးခဲ႕ရေၾကာင္း ကုိ က်မကုိေျပာျပေနရင္း ဘုရားေက်ာင္းကဆရာမ ႏွစ္ေယာက္ကအေပၚတတ္လာျပီးသူတုိ႕ၾကဳံရတာေတြကုိလည္းေျပာျပပါတယ္။
က်မတုိ႕စကားေျပာေနရင္း၀ရံတာကုိအစုိးရစစ္သားတစ္ေယာက္ ႏွစ္ေယာက္ တတ္လာျပီးလာၾကည္႕ပါတယ္။
ဖာသာခါးလီကက်မကုိစုိးရိမ္ပုံရျပီး ကုိေက်ာ္စုိးလင္းကုိယ္တုိင္ အေပၚထိတတ္လာျပီး က်မကုိ နန္းလြင္ေရ သြားရေအာင္လုိ႕က်မကုိေခၚပါတယ္။
ဖာသားက အစုိးရတပ္ဗ်ဴဟာမွဴးကက်မနဲ႕စကားေျပာဖုိ႕ေျပာေတာ႕ က်မနဲ႕မိတ္ဆက္ျဖစ္ပါတယ္။
ဗ်ဴဟာမွဴးကုိၾကည္႕ရတာက က်မဗန္းေမာ္မွာေတြ႕ ခဲ႕သူနဲ႕မတူပဲ အနည္းငယ္ေပ်ာ႕ေျပာင္းဟန္ရွိျပီး အဆင္ေျပလုိတဲ႕ပုံစံရွိပါတယ္။ က်မ ေမးသမွ်ေမးခြန္းေတြကုိသူသိသေလာက္  ျပန္ေျဖခဲ႕ပါတယ္။

သူျပန္ေျဖတာကရြာထဲမွာစစ္သားေတြ မေနေၾကာင္း၊ ပစ္ခတ္တာဟာ သစ္ခုိးထုတ္သူေတြကုိျဖစ္ေၾကာင္း၊ ရြာသူၾကီးကိုပစ္ခတ္ခဲ႕တာဟာ သူဆီမွာ မသၤကာ တဲ႕ပစၥည္းေတြမိခဲ႕လုိ႕ျဖစ္ေၾကာင္း၊ အခုလည္းဒုကၡသည္ေတြကုိ ေဆးကုေပးေၾကာင္း အစားအေသာက္ေတြလွဴေၾကာင္း ေျပာပါတယ္။
က်မက ေမးျပီးေတာ႕ဗ်ဴဟာမွဴး တုိ႕က အဲလုိစကားသံေတြရမယ္ဆုိရင္ က်မတုိ႕ဆက္သြယ္ပါမယ္လုိ႕ ေျပာေတာ႕သူက ခပ္ေအးေအး ခပ္ျပဳံးျပဳံးပင္ရပါတယ္လုိ႕ျပန္ေျပာပါတယ္။
သူေျပာေသာစကားတစ္ခြန္းကုိ က်မ မွတ္မိေနသည္မွာ ရြာသားေတြ အိမ္ျပန္လုိ႕ရပါျပီ။ ဘယ္သူမွ ရြာ ထဲက အိမ္ေတြထဲမွာမေနေတာ႕ပါဘူး။ ပစၥည္းေတြလည္း မဖ်က္ဆီးပါဘူးဆုိတဲ႕စကားပင္ျဖစ္ပါတယ္။

ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားစြာကုိေရာက္ဖူးေသာက်မ အတြက္ပထမဆုံးအၾကိမ္ အစုိးရစစ္တပ္က အရာရွိတစ္ဦးကုိ ဒုကၡသည္စခန္းတစ္ခုမွေတြ႕ဆုံခဲ႕ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။
သူေျပာခဲ႕ေသာ စကားမ်ား မွန္မမွန္ဆုိတာကုိ နာရီပုိင္းအတြင္း က်မ လက္ေတြ႕ ျမင္ေတြ႕ခဲ႕ရပါေတာ႕တယ္။
……………………………………………………………………………………………………………………

က်မတုိ႕ဆန္ပုိ႕မည္႕ကားမုိင္းေခါင္ကေန ထြက္စံလြင္ေက်းရြာ ေနာက္မေခၚရမ္ ေက်းရြာေတြကိုျဖတ္လာ ရပါတယ္။ ရြာ ထဲကအိမ္ ေတြမွာ အစုိးရတပ္စစ္သား ေတြရဲ႕ အက်ိၤေတြလွမ္းထားတာေတြ႕ရပါတယ္။ က်မတုိ႕ကားျဖတ္သြားေတာ႕ ေသနတ္ေတြကုိင္ကာ ထၾကည္႕ၾကပါတယ္။ ရြာေတြမွာ အစုိးရစစ္သားမ်ားေန ထုိင္ၾကတာကလြဲလုိ႕ သခ်ဳိင္း တစျပင္လုိ ေျခာက္ေသြ႕ေနပါတယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာ ဒုကၡသည္စခန္းထဲမွ အဘြားအုိ ရဲ႕ စကားသံကုိ ျပန္ၾကားေယာင္လာပါတယ္။
“ အဘြား ေသတၱာထဲကပုိက္ဆံေတြအကုန္ သူတုိ႕ယူသြားတယ္။ ပစၥည္းေတြလည္း အကုန္ျဖန္႕က်ဲခဲ႕တယ္” လုိ႕ ျဖစ္ပါတယ္။
က်မတုိ႕ျဖတ္သန္းခဲ႕သည္႕ရြာ ေလးရြာစလုံးမွာ ရြာသားတစ္ေယာက္မွမရွိေတာ႕။
က်မ စိတ္ထဲမွာဗ်ဴဟာမွဴး နာရီပုိင္းအတြင္းကေျပာေသာစကားမ်ားကုိမယုံေတာ႕ ။
……………………………………………………………………………………

ဒီလုိနဲ႕ညေန၃နာရီခြဲေလာက္မွာ လက္နက္ၾကီးနဲ႕႔ပစ္ခတ္ခဲ႕တယ္။ ေသနတ္ ၂၁ခ်က္ ပစ္ေဖာက္ခဲ႕တယ္ ဆုိသည္႕မုန္းဒိန္ပါ ေက်းရြာကုိ ေရာက္ပါတယ္။ ဒါအစထင္တယ္လုိ႕လည္း ဖာသား ကေျပာလည္းေျပာေရာ
ရြာ ထဲကုိ၀င္၀င္ခ်င္းပင္ က်မ တုိ႕ထုိင္တဲ႕ ကားရဲ႕ ကဘယ္ဘက္ ကုိ စစ္သားတစ္ေယာက္ ေသနတ္နဲဲ႕လွမ္းခ်ိန္ထားပါတယ္။
သူရဲ႕ အသြင္အျပင္မွာက်မတုိ႕ကားကုိရန္သူ အလားပင္။ မဲမဲျမင္ရာ ပစ္ခတ္ေတာ႕မည္႕ပုံစံျဖစ္ပါတယ္။ သူ၀တ္ထားသည္မွာအေပၚက စစ္တပ္ ၀တ္စုံ ေအာက္က စပန္႕ေဘာင္းဘီတုိျဖစ္ပါတယ္။ ရုတ္တရက္က်မ လည္းေၾကာင္သြားပါတယ္။
ဖာသားက ကားကုိရပ္ခုိင္းလုိက္ျပီးစိတ္ေအးေအးထားဖုိ႕ေျပာပါတယ္။ သူကားေပၚက ဆင္းျပီး တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္ ပင္ တပ္ရင္းမွဴးနဲ႕ေတြ႕ခ်င္ပါတယ္။ ဆန္ပုိ႕မယ္႕ ကခ်င္ သင္းအုပ္ဆရာေတြပါလုိ႕ေျပာေတာ႕ တပ္ရင္းမွဴးဆုိ သူသည္ ထြက္လာပါတယ္။ က်မလည္းအစက ကားေပၚက မဆင္းရဲပါ။ ေနာက္မွ တပ္ရင္းမွဴးနဲ႕ ဖာသာ ညွိႏူိင္းေတာ႕က်မတုိ႕ကားေပၚကဆင္းပါတယ္။
သူတုိ႕ေနထုိင္ေနသည္မွာ မုန္းဒိန္ပါ ရြာထိပ္က အိမ္တစ္အိမ္မွာျဖစ္ပါတယ္။အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ စစ္သားတစ္ေယာက္က အာပီဂ်ီ ထမ္းကာ အလ်င္အျမန္ ထြက္လာပါတယ္။ က်မတုိ႕ တပ္ရင္းမွဴးနဲ႕စကားေျပာေနတာကုိျမင္မွရပ္လုိက္ပါတယ္။က်မနဲ႕က်မညီမ လည္းရုတ္တရက္ ဆုိေတာ႕စိတ္ထဲမွာ တစ္မ်ဳိးျဖစ္သြားပါတယ္။