Latest News

Why reform in Myanmar is only skin-deep

By Berti Lintner
Washington Post

To the satisfaction of the rulers, Suu Kyi has morphed from a once fiery opposition leader into an avid supporter of the new order

Since ex-general Thein Sein assumed the presidency in March 2011, foreign observers have generally appeared optimistic that Myanmar is on its way toward some kind of liberal democracy. The only snag seems to be the ongoing conflict with ethnic rebels in Kachin, Myanmar’s northernmost state, which has been explained as local commanders acting with “an unusual degree of autonomy.” Either that, or people question the president’s ability to control the military during the country’s democratic reform. Some foreign analysts have argued, however, that the outside world needs to support Thein Sein’s “reformist” government against so-called “military hardliners.”
According to this narrative, neither Thein Sein nor the military are held responsible for the brutal suppression of the Kachins, which has not come to an end despite a tentative peace agreement reached in the state capital of Myitkyina in May 2013. In fact, the two sides only agreed to undertake efforts to achieve “de-escalation and cessation of hostilities” and “to hold a political dialogue.” No firm commitments were made concerning when and where such talks would take place.
This decades-long civil war reached its height in January 2013 with the inclusion of massive artillery barrages supported by airstrikes from helicopter gunships and fighter jets. It defies logic that such a large-scale offensive could have been launched by some local commanders or, as the Washington-based Centre for Strategic and International Studies claims, that “a minority of the military” is acting “as a spoiler” to the democratisation process. This assessment reflects a lack of understanding of the Burmese military’s command structure as well as of its relationship with Thein Sein’s government.
It is too often forgotten that Thein Sein came to power through the State Peace and Development Council (SPDC), the name for Myanmar’s military regime. The SPDC seized power in 1988 and was officially dissolved in March 2011 when Thein Sein assumed the presidency. Thein Sein was heavily involved with the junta government. His positions included general of the Myanmar army, first secretary of SPDC, and later prime minister (a position he held up until he became president).
At no stage in his career did Thein Sein display any political independence or initiative. He was a loyal soldier, hand-picked by then-SPDC chairman and prime minister, Than Shwe. Thein Sein always said and did what he was told.
For instance, in the summer of 2010, while serving as Prime Minister, Thein Sein received a delegation from North Korea. He was quoted praising the military advancements of the Korean people under Kim Jong Il and advocating the strengthening of the countries’ friendship. In those days, Myanmar was not shy to admit its friendly relations with North Korea.
The cooperation continues today, only in secret. A Myanmarese businessman who recently met Thein Sein in private described him as “indecisive, just repeating what’s been said in official announcements, saying what he has been told to say.”
So, who is telling Thein Sein what to say? According to sources familiar with high-level Burmese military thinking, Thein Sein was selected because he had “no ambitions” and would not pose a threat to Than Shwe, who slipped from public view into supposed retirement.
In June 2010, Than Shwe picked his trusted colleague, Min Aung Hlaing, to become head of the armed forces. Min Aung Hlaing was another soldier who could be trusted not to turn against his former mentor; he, too, is not known for being an independent thinker.
Both President Thein Sein and Senior General Min Aung Hlaing owe their positions to Than Shwe. Than Shwe remains a powerful player behind the scenes and, according to military insiders, still has the final say in matters concerning security.
Myanmar’s power structure with the military at its apex has not changed. It would therefore be incorrect to talk about a transitioning political system. It is more important now than ever to understand what is really happening in Myanmar and how change may or may not come about.
The country’s constitution was drafted by a military-appointed body and was adopted after a rigged referendum in May 2008. The referendum was held when Cyclone Nargis hit the country, which caused widespread destruction in parts of the country near the coast. Officially, 92.48 per cent of eligible voters voted in favour of the new constitution, which came into effect after a general election in November 2010.
That election was also blatantly rigged and thoroughly fraudulent. Even the regime’s own announcements demonstrated this. State-run media had to correct previous reports that stated that 102.09 per cent of Pegu Division had turned out to vote. The correct figure, the announcement said, should have been 99.57 per cent. Likewise, in a township in western Rakhine State, 104.28 per cent of the electorate were said to have voted; that number was later adjusted to 71.74 per cent.
The Irrawaddy (a Thailand-based newsmagazine run by Burmese exiles) quoted a Yangon businessman as saying that the military’s Union Solidarity and Development Party (USDP) “won in two constituencies where the elections had been cancelled in Kachin State – the USDP not only won across the country, but also in areas where the elections were not held.” A well-placed source in Yangon said that he and many of his friends had voted for one of the pro-democracy parties that took part in the election. Its win in their township was confirmed when the local votes were counted. But then, a number of “advance votes” were dumped into the constituency, reversing the initial result. Similar cases of fraud were reported all over the country.
The USDP is the successor to the Union Solidarity and Development Association (USDA), which was set up by the junta government in September 1993. Among USDA membership were Than Shwe and Thein Sein. The association, which claimed to have 24 million members, became a party in March 2010, with Thein Sein as its leader, in order to take part in the November 2010 elections. It secured a solid majority in both houses of the new bicameral parliament. Even of the seats it did not win, a quarter of all seats in both houses are directly appointed by the military and selected from serving military officers.
With a new constitution in place, and a parliament it could control, Myanmar’s ruling military elite felt that it could embark on a reform programme to enhance its severely tarnished international reputation. It hoped to improve relations with the West in order to counterbalance its heavy dependence on China, which, according to internal documents from the Myanmar army made available to me, was causing “a national crisis.” Thus opposition leader Aung San Suu Kyi was released from house arrest shortly after the election, hundreds of political prisoners were set free, and the media was allowed to operate amazingly freely after decades of rigid censorship.
In April 2012, Suu Kyi’s party, the National League for Democracy (NLD), took part in a by-election to fill seats left vacant after USDP delegates were appointed ministers and deputy ministers. According to the new constitution, cabinet members cannot both sit in the Parliament and be members of a political party. The NLD won 43 of the 44 seats the party contested. Suu Kyi became a member of parliament – but her party is in control of only 7 per cent of all seats.
Critics say her performance, and that of the NLD, has been entirely disappointing. They have not acted as an opposition, questioning official policies and presenting alternatives. Instead, they have trudged after the government, asked a few questions but offered nothing new. Khun Htun Oo, a prominent leader of the Shan people, one of Myanmar’s many ethnic minorities, said that Suu Kyi had been “neutralised” by the government, and as such, “can no longer speak for the people.” Her silence over the war in Kachin has caused not only criticism but also widespread condemnation, especially from Kachin community groups who feel betrayed.
To the satisfaction of Myanmar’s rulers, Suu Kyi has morphed from a once fiery opposition leader into an avid supporter of their new order. In her most recent praise for the military, speaking at the East-West Centre in Honolulu in January 2013, Suu Kyi said: “I’ve often been criticised for saying that I’m fond of the Burmese Army, but I can’t help it, it’s the truth.”
Such statements have been widely perceived as insensitive and have cost Suu Kyi support among Myanmar’s ethnic minorities, many of which looked to her for inspiration during the darkest days of military rule. As Suu Kyi spoke in Hawaii, thousands of Kachins, mostly women and children, were hunkered down in newly dug bunkers near the Kachin rebel headquarters while the army and air force ramped up their indiscriminate bombardment.
There is actually little Suu Kyi can do about the dominant role of the military. The first chapter of the 2008 constitution states that the “Defence Services” shall “be able to participate in the national political leadership role of the State.” And it does so by holding 25 per cent of all seats in the national parliament. The charter lays out complicated rules for constitutional amendments, which effectively give the military veto power over any proposed changes to the present power structure. Minor constitutional changes may be considered by if 20 per cent of MPs submit a bill. However, a tangle of 104 clauses mean that major charter changes cannot be made without the prior approval of more than 75 per cent of all MPs, after which a nationwide referendum must be held where more than half of all eligible voters cast ballots.
This complicated procedure, coupled with Myanmar’s record of holding bogus referendums (the first, held for the 1974 constitution was as lacking in credibility as the one held in 2008) make it virtually impossible to change those clauses. This legally perpetuates the military’s indirect hold on power.
As for the MPs-to-be, constitutional safeguards are already in place to make sure they don’t cause any trouble after they are elected. Article 396 of the new constitution ensures that the Union Election Commission (which is indirectly controlled by the military through personal contacts and) can be dismissed for “misbehaviour.” And, if the “democratic” situation gets really out of hand, Article 413 gives the president the right, “if necessary,” to hand over executive as well as judicial powers to the commander-in-chief of the armed forces.
It gets even trickier at the local level: Myanmar’s seven regions and seven states all have their own assemblies. There, one-third of all elected seats are reserved for the military, and local assemblies are subjected to perhaps the most curious of clauses in the 2008 Constitution. Number 183 reads: “The resolutions and proceedings of the Region and State Hluttaw [assemblies] shall not be annulled, notwithstanding the acts of some person who was not entitled to do so sat or voted or took part in the proceedings are later discovered.”
In simple language, a group of imposters could enter the local assemblies, sit there, and vote, and nothing can be done about it, even if they were not elected. The purpose of the clause is to prevent local assemblies from passing decisions and regulations that would give them more rights and jeopardise the centralised structure of the state. Through the clause, these efforts can be thwarted by blocking elected local assembly persons from voting and instead sending in “some persons” to vote in their place.
A Myanmar lawyer argues that the new setup is based on Than Shwe’s calculations. Previous Myanmar dictators made the mistake of handing off power and not maintaining a proper legacy. When he stepped aside in 2010, Than Shwe took a different path in order to protect himself and his children and grandchildren. He created four centres of power: the military, the central government, the de facto ruling USDP, and parliament. Parliament is the only centre of power in which some token opposition is tolerated.
Of those four power centres, the military remains the most important. Apart from its special powers, it also controls the National Defence and Security Council, which acts above the government. Thein Sein may be its chairman, but that is irrelevant. Five of its 11 members are serving military officers and another five are former officers. Only one is an actual civilian. The military is not under Thein Sein’s command, but under that of Min Aung Hlaing who, in turn, reports to his mentor Than Shwe.
What Myanmar has today is a military government and power structure with a quasi-civilian facade. Opposition parties and freedom of expression are tolerated within the confines of what the military can manage and control. It is highly unlikely that the military would allow the NLD to assume power even if it wins in the 2015 elections. It may, however, be able to appoint some ministers in the government. But, according to the constitution, these ministers and deputy ministers would have to resign from their parliamentary posts and even their respective political parties once assuming cabinet posts. The NLD will thus be “tamed” and become part of the established order.
The pervasive reach of the military doesn’t just extend to the formal branches of power. It has its hands in Myanmar’s supposedly “freed” society as well. The media may be freer than ever before under military rule, but more sophisticated methods have replaced old censorship rules.
In January and February, the website of the Eleven Media group, the country’s largest privately-owned publishing company, was hacked and pictures and other material were deleted. Eleven Media was the first domestic news group to report objectively about the war in Kachin State. One of its journalists, who travelled to the war zone in Kachin, was kept under visible surveillance, a method frequently used to intimidate people. The email accounts of several journalists, both Burmese and foreign, have been hacked by the military. Myanmar’s dreaded secret police, known among the public as “MI” or “Military Intelligence,” is alive and well. And Myanmar’s most draconian press law, the 1962 Printers and Publishers Registration Law, which was introduced after the first military takeover, has not been revoked.
Though the 1962 law is not currently being enforced, in May this year, the Committee to Protect Journalists published a report that states that the media environment in the country remains repressive despite recent liberalisations. In June, Time magazine was banned for carrying a story about a controversial Buddhist monk, U. Wirathu, whose sermons allegedly encouraged mobs to attack the country’s Muslim minority.
At the same time, the military has retained its powerful position in the economy and economic development through its two vast holding companies, the Union of Myanmar Economic Holdings (UMEH) and the Myanmar Economic Corporation (MEC). UMEH, founded in 1990, is run by the Burmese military. The Directorate of Defence Procurement, the body that oversees Myanmar’s purchases of military equipment from abroad, owns 40 per cent of the shares while active and veteran military personnel control the remaining 60 per cent. According to a Reuters special report, UMEH “enjoys unrivalled access to import permits and monopolies.” And according to Sean Turnell, an expert on the Burmese economy at Australia’s Macquaire University, “for years, ex-dictator Than Shwe controlled the profits”. MEC was founded in 1997 and is a far more secretive organisation operated under the Directorate of Defence Procurement with interests in heavy industries and IT ventures.
While this new system suits Than Shwe and his immediate underlings, it may not work in the long run, and it is in this context that future conflicts could emerge. The man to watch is ex-General Thura Shwe Mann, No 3 in the former SPDC and now parliamentary Speaker. He has reportedly forged an informal alliance with Suu Kyi against Than Shwe, but that may be a temporary arrangement as sources who are familiar with the process say that he will dump her when she is no longer needed to boost his popularity. On the other hand, military insiders assert that Shwe Mann is not popular with the regional commanders. He is seen as “too ambitious” and could pose a threat to the established order.
Shwe Mann may or may not succeed, but there will be more conflicts and power struggles within the ruling military elite. It is there — and not in the parliament or even the government — that the future of Myanmar lies. Than Shwe has just turned 80 and is reportedly not in good health. It remains to be seen if the power structure he has created will survive him. Optimists argue that the passing of Than Shwe could herald in a new, even more open era in which the military may even fade into the background. Sceptics, however, remember that foreign observers and Burmese alike used to say the same thing about the old strongman Ne Win — and that the military has managed to remain in power in one shape or another. The only thing that is clear is that despite all the hype, Myanmar’s “reform programme” is only skin-deep and designed to preserve the military’s grip on power, not undermine it.
— Washington Post
Bertil Lintner lives in Thailand and is a former correspondent with the Far Eastern Economic Review and author of seven books on Myanmar, including Burma in Revolt: Opium and Insurgency Since 1948 and Aung San Suu Kyi and Burma’s Struggle for Democracy.

freedom from fear အေျခခံ Attitude ႏွင့္ အမ်ိဳးသားစိတ္ ျမင့္ျမတ္ဖို႔ (စာအုပ္အညႊန္း)

စာေရးသူ၏ အမွာ
စာေရးျခင္း၊ မိန္ ့ခြန္းေျပာျခင္း၊ စကားေျပာျခင္း စေသာ လုပ္ရပ္မ်ား၏ အဓိကရည္ရြယ္ခ်က္တခုကား လူအခ်င္းခ်င္း နားလည္မတိုးပြားေစရန္ ျဖစ္သည္ဟု က်မ ယူဆပါသည္။ ျမန္မာ့လူမေရး၊ နိုင္ငံေရးနွင့္ ဒီမိုကေရစီအေရးတို ့ကို ကမၻာက ပိုမို၍ သိရိွနားလည္ေစရန္ ရည္ရြယ္၍ ဤစာအုပ္ပါ ေဆာင္းပါးမ်ားကို ေရးသားခဲ့ျခင္း ျဖစ္ပါသည္။

နိုင္ငံတနိုင္ငံကို အမွန္တကယ္အကို်းျုပနိုင္မည့္ စီးပြားေရး၊ နိုင္ငံေရး၊ လုပ္ငန္းစဥ္မ်ား အေကာင္အထည္ေဖၚနိုင္ရန္ ျပည္သူျပည္သားအေပါင္းတြင္ ပြင့္လင္းျပတ္သားစြာ သံုးသပ္ ေဝဖန္ပိုင္ခြင့္နွင့္ အသိအျမင္၊ အေတြးအေခၚမ်ားကို လြတ္လပ္စြာ ေဆြးေနြးဖလွယ္ပိုင္ခြင့္မ်ား ရိွရမည္ဟုလည္း က်မ ယံုျကည္ပါသည္။

၁၉၈၈-၈၉ ခုနွစ္မ်ားအတြင္း က်မေျပာျကားခဲ့ေသာ မိန္ ့ခြန္းမ်ားနွင့္ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမ်ား၏ ဦးတည္ခ်က္သည္ ဒီမိုကေရစီသေဘာတရားမ်ားနွင့္ ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို တည္ေထာင္လိုသူတို ့၏ အေတြးအေခၚ၊ အျမင္တို ့ကို အမ်ားျပည္သူ ေဝဖန္သံုးသပ္နိုင္ငံေရးပင္ ျဖစ္ပါသည္။

ေဆာင္းပါးမ်ား၊ မိန္ ့ခြန္းမ်ား၊ သတင္းစာရွင္းလင္းပဲြမ်ားကို စုေပါင္း၍ စာအုပ္ထုတ္ေဝလိုက္ျခင္းျဖင့္ ျမန္မာ့နိုင္ငံေရးနွင့္ ဒီမိုကေရစီေရးမ်ားကို နားလည္သံုးသပ္လိုသူမ်ားအတြက္ အေထာက္အကူျဖစ္နိုင္မည္ဟု ေမွ်ာ္လင့္ပါသည္။

ဤစာအုပ္ကို ထုတ္ေဝနိုင္ရန္ အားေပးကူညီခဲ့သူတို ့အား ေက်းဇူးတင္လ်က္ရိွပါသည္။ မ်ားျပားလွေသာ အလုပ္တာဝန္မ်ားျကားမွ ေစတနာျပည့္ဝစြာျဖင့္ အဓိကဘာသာျပန္သူအျဖစ္၄င္း၊ စာတည္းျဖတ္သူအျဖစ္၄င္း ေဆာင္ရြက္ခဲ့သည့္ ေဒါက္တာေအာင္ခင္(လန္ဒန္) ကို အထူးေက်းဇူးတင္ရိွေျကာင္း ေဖာ္ျပအပ္ပါသည္။

စာတည္း (ေဒါက္တာေအာင္ခင္-သမိုင္းပညာရွင္)၏ အမွာ

လြန္ခဲ့ေသာ ရွစ္နွစ္ခန္ ့ ၁၉၈၅ ခုနွစ္က ျဖစ္သည္။ နွင္းထူထပ္စြာက်ေနသည့္ ထိုနွစ္ ေဆာင္းရာသီတေန ့တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္နွင့္ ပထမဆံုးအျကိမ္ က်ေနာ္ ေတြ ့ဆံုခဲ့ရသည္။ ထိုစဥ္က အဂၤလန္တြင္ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္မွ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ေဟာင္း သမိုင္းဆရာ-ဆရာမမ်ား ေရာက္ရိွေနခိုက္ျဖစ္သျဖင့္ ေအာက္စဖို ့ဒ္တကၠသိုလ္တြင္ တေန ့စုေဝးျကသည္။

ထိုေန ့၌ပင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုျကည္တို ့ ဇနီးေမာင္နံွက သူတို ့အိမ္တြင္ လၻက္ရည္ပဲြ ျပင္ဆင္ထားသျဖင့္ က်ေနာ္တို ့ သမိုင္းအုပ္စု သြားျကသည္။ က်ေနာ္နွင့္ က်ေနာ့္ဇနီးအပါအဝင္ အားလံုး ဧည့္သည္ ရွစ္ေယာက္ ရိွ၏။ ေဒၚစုကိုယ္တိုင္ လုပ္ထားေသာ ကိတ္မုန္ ့မ်ား စားေသာက္၍ တေပ်ာ္တပါး ရိွလွသည္။ က်ေနာ္သည္ ေဒၚစု၏ခင္ပြန္း ေဒါက္တာမိုက္ကယ္အဲရစ္နွင့္သာ စကားေျပာရသည္ကမ်ားျပီး ေဒၚစုမွာမူ အမို်းသမီးဝိုင္းတြင္ လက္မလည္နိုင္ေအာင္ ဧည့္ခံရင္း စကားလက္ဆံု က်ေနသည္က မ်ား၏။ ေဒၚစုတို ့အိမ္မွာ အေတာ္ေလးက်ယ္ဝန္းသည္ဟု ဆိုနိုင္ေသာ္လည္း ကုလားထိုင္မ်ား၊ စားပဲြမ်ားနွင့္ စာအုပ္စင္မ်ားကလဲြ၍ က်ေနာ္ ဘာမွ် မေတြ ့မိ။ လင္မယားနွစ္ေယာက္စလံုး ရိုးရိုးကုပ္ကုပ္နွင့္ စာေပလိုက္စားသူမ်ား ျဖစ္သည္ဟူ၍သာ က်ေနာ့္စိတ္ထဲ၌ မွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။

ထိုေန ့ ေတြ ့ဆံုျပီးေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္နွင့္ ေဒၚစုတို ့ဇနီးေမာင္နံွ လံုးဝ အဆက္အသြယ္ မရိွသေလာက္ ျဖစ္သြားသည္။ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ေရာက္မွ ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံုတြင္ ေဒၚစု ေဇာက္ခ်၍ လုပ္ကိုင္ေနသည္မ်ားကို သတင္းစာမ်ားတြင္ ဖတ္ရသည္။ လူóကံမ်ားနွင့္ ပါလာေသာ ဗီြဒီယိုအေခြမ်ားတြင္လည္း ေဒၚစုကို ေတြ ့ရသည္။

က်ေနာ္သည္ မဆလေခတ္ကို စက္ဆုပ္ရြံရွာျပီး မဆလဒဏ္ကိုလည္း မခံနိုင္သည့္အဆံုး နိုင္ငံျခားထြက္လာခဲ့သူျဖစ္သည္။ ေဒၚစုမွာမူ လြတ္လပ္ေနရာမွ အမိနိုင္ငံသို ့ျပန္ရင္း မိမိ၏ ယံုျကည္ခ်က္အတိုင္း ဒီမိုကေရစီထြန္းကားေရးအတြက္ တိကု ္ပဲြဝင္ ရုန္းကန္ေနသူျဖစ္သည္။ ေဒၚစုကို ရိုိုးသားေျဖာင့္မတ္ သိမ္ေမြ ့ေသာ အိမ္ရွင္မတဦးအျဖစ္သာ သိရိွထားခဲ့သျဖင့္ ေရရွည္တိုက္ပဲြတြင္ ခံနိုင္ရည္ရိွပါ့မလားဟု အစတြင္ က်ေနာ္ သံသယျဖစ္မိသည္။ သို ့ေသာ္ ေဒၚစု ဦးေဆာင္သည့္ ဒီမိုကေရစီတိုက္ပဲြ အခိ်န္ျကာလာသည္နွင့္အမွ် ထိုသံသယစိတ္တို ့ လြင့္စင္ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္ေတာ့သည္။

ေဒၚစု အဂၤလိပ္ဘာသာျဖင့္ေရးသား၍ ခင္ပြန္းသည္ ေဒါက္တာမိုက္ကယ္အဲရစ္ တည္းျဖတ္ထုတ္ေဝေသာ “Freedom From Fear” စာအုပ္ကို ၁၉၉၁ ခုနွစ္ ဒီဇင္ဘာလတြင္ ဖတ္လိုက္ရသည္။ ထိုစာအုပ္ကို ျမန္မာဘာသာ ျပန္ဆိုထုတ္ေဝသင့္သည္ဟု က်ေနာ္ ေတြးမိသည္။ ထိုစာအုပ္ကို တကယ္တမ္း ျမန္မာျပန္ရာတြင္ က်ေနာ္ အဓိကအခန္းမွ ပါဝင္လာရမည္ဟု ထိုစဥ္က မထင္မွတ္ခဲ့ပါ။ က်ေနာ္ ေနာက္ဆံုး ျမန္မာျပန္ဆို ေရးသားထုတ္ေဝခဲ့သည့္ အေတြ ့အၾကံဳမွာ ၁၉၇၁ ခုနွစ္က ျဖစ္သည္။ နွစ္ေပါင္း ၂ဝ ေက်ာ္ခန္ ့ျမန္မာျပန္ထုတ္ေဝသည့္ အေလ့အထ ျပတ္လပ္ေနခဲ့သျဖင့္ အစတြင္ ေဒၚစုစာအုပ္ကို ျမန္မာျပန္ရန္ မဝံ့မရဲ ျဖစ္မိေသာ္လည္း ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတိုင္း ဖတ္သင့္သည့္စာအုပ္ဟု ယံုျကည္သည့္အတြက္ အတတ္နိုင္ဆံုး အားထုတ္ျပန္ဆိုခဲ့ရသည္။ အထူးသျဖင့္ ျမန္မာစာဖတ္ပရိသတ္အတြက္ ရည္စူးထားသည့္အေလ်ာက္ အဂၤလိပ္စာအုပ္နွင့္မတူဘဲ တမူထူးျခားေနမွာ အမွန္ျဖစ္သည္။

ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္းကို ျမန္မာ့လြတ္လပ္ေရးဖခင္ဟု လူတိုင္းလိုလို ငယ္စဥ္ကတည္းက သိရိွထားခဲ့ျကေသာ္လည္း ဗိုလ္ခု်ပ္၏ အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ားကို ေလးေလးနက္နက္ နားလည္သေဘာေပါက္မိသူ အလြန္နည္းပါးလိမ့္မည္ထင္သည္။ ထိုလူနည္းစုထဲတြင္ ေဒၚစု အထင္ရွားဆံုးျဖစ္မည္မွာ ေျပာရန္မလိုဟု ယံုျကည္သည္။ ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္း၏ အေတြးအေခၚအယူအဆမ်ားေပၚတြင္ အေျခခံ၍ မိမိကိုယ္ပိုင္ ယံုျကည္ခ်က္မ်ားကို တည္ေဆာက္ထားေသာ ေဒၚစု၏ အေတြးအေခၚကို ျမန္မာတိုင္းရင္းသားတိုင္း သိရိွနားလည္ သေဘာေပါက္ရန္ လိုအပ္သည္။

ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ၁၉၆၂ ခုနွစ္မွ ၁၉၈၈ ခုနွစ္အထိ ျပည္သူလူထု ယံုျကည္အားထားေလာက္သည့္ နိုင္ငံေရးေခါင္းေဆာင္မို်း ေပၚေပါက္ရန္ အခြင့္အလမ္း မရိွခဲ့ပါ။ ၁၉၈၈ ခုနွစ္ ဒီမိုကေရစီအေရးေတာ္ပံု ေပၚေပါက္လာသည့္အခါတြင္မွ ကိုယ္ကို်းစြန္ ့၍ တိုင္းျပည္အတြက္ အနစ္နာခံလုပ္ျကမည့္ ငယ္ရြယ္ေသာေခါင္းေဆာင္မ်ား ေပၚေပါက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအထဲတြင္ ေဒၚစုသည္ ဗိုလ္ခု်ပ္ေအာင္ဆန္း၏ နိုင္ငံေရးအေမြကို ဆက္ခံမည့္သူအျဖစ္၄င္း၊ ျငိမ္းခ်မ္းေသာနည္းျဖင့္ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို ရယူနိုင္မည့္သူအျဖစ္၄င္း၊ တပ္မေတာ္သားတို ့က ရိုေသေလးစားရသူအျဖစ္၄င္း၊ အမ်ားျပည္သူ၏ ယံုျကည္ကိုးစားမႈ ရယူထားသူအျဖစ္၄င္း၊ အမို်းသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးကို လုပ္ေဆာင္နိုင္မည့္သူအျဖစ္၄င္း ေပၚထြက္လာပါသည္။

ကြယ္လြန္သူ သမိုင္းပညာရွင္ ဗိုလ္မႉးဘရွင္ ေရးသား၍ ၁၉၅ဝ ခုနွစ္က ပထမဆံုးအျကိမ္ ပံုနိွပ္ထုတ္ေဝခဲ့သည့္ “ျမန္မာနိုင္ငံေတာ္သမိုင္း” စာအုပ္တြင္ ျမန္မာ့ ေရွးေဟာင္း သမိုင္းပညာရွင္ျကီး ပါေမာကၡ ဂီ်၊ အိပ္ခ်္၊ လုစ္ က “ဗမာမဟုတ္ေသာ နိုင္ငံသားမ်ားအေပၚ ကြယ္လြန္သူ ေအာင္ဆန္း ထားရိွေသာ သေဘာထားမ်ားကို က်ေနာ္ မ်ားစြာေလးစားမိပါ၏။ ျမန္မာနိုင္ငံ စည္းလံုးေရးကို ဓားျဖင့္မဟုတ္ဘဲ နိုင္ငံ့ေခါင္းေဆာင္ပီသစြာ ေလးေလးနက္နက္ အဓိပၸာယ္ရိွရိွ ၾကိဳးပမ္းရာတြင္ ‘က်န္စစ္သား’ လြန္သည္မွစ၍ ေအာင္ဆန္းသည္ ပထမဆံုးေသာ ဗမာျဖစ္သည္ဟု က်ေနာ္ ယူဆပါသည္”ဟု ၄င္း၏ အမွာစာတြင္ မွတ္တမ္းတင္ထားသည္။

ေဒၚစုသည္ ဖခင္လုပ္သူ၏ ေျခရာအတိုင္း လိုက္နိုင္မည္ဟု က်ေနာ္ ယံုျကည္၏။ သို‹ေသာ္ ျမန္မာနိုင္ငံ၌ ဒီမိုကေရစီထြန္းကားရန္ ေဒၚစုတဦးတည္း အနစ္နာခံóကိးပမ္း၍ ရမည္မဟုတ္၊ လူတိုင္းက မိမိတို ့၏ ကိုယ္ကို်းသက္သက္ကိုသာ ျကည့္မေနဘဲ၊ အမို်းသားျပန္လည္သင့္ျမတ္ေရးနွင့္ ဒီမိုကေရစီအေရးတို ့အတြက္ တတ္နိုင္သ၍ တာဝန္သိသိ ကူညီမွသာ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီထြန္းကား၍ စစ္မွန္ေသာ တိုင္းရင္းသားစည္းလံုးညီညြတ္ေရးကို ရရိွနိုင္မည္ျဖစ္သည္။
စာအုပ္ပါ အသံုးအနႈန္းမ်ားကို ေန ့စဥ္သံုး ျမန္မာစကားနွင့္ အနီးစပ္ဆံုးျဖစ္ေစရန္ ရည္ရြယ္ထားသျဖင့္ ဥပမာ “ကြ်န္မ-ကြ်န္ေတာ္” ဟူေသာ စာလံုးေပါင္းကို မသံုးဘဲ “က်မ-က်ေနာ္” ျဖင့္ အစားထိုး သံုးစဲြထားသည္။ မူရင္း ျမန္မာစကားတြင္ မိမိကိုယ္မိမိ “ငါ”ဟူ၍ ရည္ညႊန္းေသာ္လည္း အာဏာရွင္ဘုရင္မ်ားေခတ္တြင္ “ကြ်န္” ဟူေသာ ေဝါဟာရ ေခတ္စားလာခဲ့၍ “ငါ” ဟူေသာ မူလအသံုးအနႈန္းမွာ ဘုရားစာမ်ားတြင္သာ က်န္ေနေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ စာအုပ္ျဖစ္ေျမာက္ေရးအတြက္ အဖက္ဖက္မွ ကူညီျကသည့္ လန္ဒန္òမိ ့မွ အရွင္ဥတၱရ၊ ဦးစိန္ေက်ာ္လိႈင္နွင့္ အျခား ျမန္မာျပန္ဆိုကူညီသူမ်ားအား အထူးလိႈက္လဲွစြာ ေက်းဇူးတင္ရိွပါသည္။ ျမန္မာျပန္ဆိုရာ၌ တစံုတရာ ခြ်တ္ယြင္းမႈရိွမည္ဆိုလွ်င္ က်ေနာ့္တြင္သာ တာဝန္ရိွပါသည္။

လန္ဒန္ ၇-၉-၉၃

ဗားစလဗ္ ဟာဗဲလ္၏ စကားဦး
ဗားစလဗ္ဟာဗဲလ္ (Vaclav Havel) သည္ အထူးရိုေသေလးစားျခင္းခံရေသာ ျပဇာတ္နွင့္ စာေရးဆရာျဖစ္ျပီး ယခုအခါတြင္ ခ်က္ (Czech) နိုင္ငံ၏ သမတျဖစ္သည္။ ခ်ာတာ-၇၇ ဟု ထင္ရွားေသာ လူ ့အခြင့္အေရးလႈပ္ရွားမႈကို ၁၉၇၇ ခုနွစ္၌ စတင္တည္ေထာင္ရာတြင္လည္း ပါဝင္ခဲ့သည္။ ဤလႈပ္ရွားမႈေျကာင့္ ခ်က္ကိုစလိုဗားကီးယား (Czechoslovakia) တြင္ ဒီမိုကေရစီကို က်င့္သံုးလာနိုင္ျခင္း ျဖစ္၏။ တပါတီအာဏာရွင္စနစ္ေအာက္တြင္ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေထာင္ခ်ခံရျခင္း၊ ေနအိမ္တြင္ အက်ယ္ခု်ပ္ျဖင့္ ဖမ္းဆီးခံရျခင္း စသည့္ အေတြ ့ အၾကံဳမ်ား ရိွခဲ့သူျဖစ္သျဖင့္ ဗားစလဗ္ ဟာဗဲလ္သည္ ေအာင္ဆန္းစုျကည္အေပၚတြင္ အထူး စာနာေထာက္ထား၊ ရိုေသေလးစားသူ ျဖစ္သည္။ သူမကို ၁၉၉၁ ခုနွစ္၌ နိုဘဲလ္ျငိမ္းခ်မ္းေရးဆုေပးရန္ အဆိုျပဳသူမ်ားထဲတြင္ ၄င္းပါဝင္သည္။

မွတ္ခ်က္။  အႏွစ္၂၀ၾကာခဲ့ျပီ၊ Vaclav Havel သည္ ခ်က္ႏိုင္ငံသမၼတအျဖစ္ အေရွ႔ဥေရာပ အဆင္းရဲဆံုးႏိုင္ငံမွ ၾကြယ္၀ေသာႏိုင္ငံသို႔ေရာက္ျပီးေနာက္၊ သူလဲကြယ္လြန္သြားေလျပီ။ ဘာသာျပန္သူ ေဒါက္တာေအာင္ခင္မွာ ျမန္မာ့အေရးေလ့လာသံုးသပ္ေနဆဲျဖစ္သည္။ ယခုျမန္မာျပည္တြင္  ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲခ်ိန္၊ အင္တာနက္ေခတ္စားခ်ိန္ တြင္ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္၏ အေတြးေခၚမ်ားကို ျမက္ေခ်မျပတ္ရန္လိုသည္။ ႏိုင္ငံကိုမည္သူေခါင္းေဆာင္ပါေစ၊ အေျခခံ Attitude ႏွင့္ အမ်ိဳးသားစိတ္ ျမင့္ျမတ္ဖို႔ လိုသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္လဲ ႏိုင္ငံတကာႏွင့္ျမန္မာႏိုင္ငံေရးတြင္ ေရာက္ရွိေနျပီး၊ ေျပာင္းလဲမႈမ်ားရွိေသာ္လည္း သူမ၏ အေျခခံလမ္းစဥ္ လြဲသြားမည္မဟုတ္ဟု ယံုၾကည္သည္။ သူမတစ္ေယာက္တည္းျဖင့္ မရႏိုင္၊ အားလပ္ခ်ိန္တြင္ ယခုစာအုပ္ကိုတစ္ေခါက္ (အခ်ိန္ေပး) ျပန္ၾကည့္မိသျဖင့္ ရွယ္လိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ e-book စာရိုက္ႏွိပ္ခဲ့သူမွာ ရဲရင့္ေအာင္ (ၾသစေၾတးလွ်ား) ျဖစ္သည္။

Download Link

ကခ်င္ျပည္နယ္ အတြင္းရွိ အေသးစားေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းမ်ား တ႐ုတ္ေမွာင္ခို ပစၥည္းမ်ားေၾကာင့္ အမ်ားစု ရပ္ဆိုင္းသြား

Created on Sunday, 23 June 2013 02:39
ကခ်င္ျပည္နယ္ အတြင္းရွိ ၿမိဳ႕ေက်းရြာမ်ားတြင္ ဆယ္စုႏွစ္ေက်ာ္ၾကာ ရပ္တည္ခဲ့ေသာ အေသးစားေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းမ်ား တ႐ုတ္ေမွာင္ခို ပစၥည္းမ်ားေၾကာင့္ အမ်ားစုမွာ ရပ္ဆိုင္းသြားေၾကာင္း စံုစမ္းသိရသည္။         
တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွ ၾကက္ဥ၊ ၾကက္သားေပါင္း၊ ႏို႔ထြက္ကေလးစားစရာ ပစၥည္းမ်ား ေစ်းေပါေပါျဖင့္ တင္သြင္းလာျခင္းေၾကာင့္ ေဒသထြက္ကုန္ ပစၥည္းမ်ားမွာ ေစ်းကြက္အတြင္း ေပ်ာက္ကြယ္သြားေၾကာင္း အေသးစားေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူမ်ားက ေျပာၾကားသည္။
ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ကိုင္ေနသူ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕ ေရႊအိုက္ရပ္ကြက္မွ ဦးစိုး၀င္းက “၁၉၉၇ ကေန ၂၀၀၈ ခုႏွစ္အထိ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕မွာ ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ၾကက္ဥေစ်းကြက္ ရွိခဲ့တယ္။ ေမြးျမဴတဲ့လူလည္း   ကြၽန္ေတာ္တို႔ရပ္ကြက္ ႏွစ္ခုတည္းမွာတင္ ၃၀ ေက်ာ္ ျဖစ္လာတယ္။ တစ္ဦးကို အေကာင္ႏွစ္ေထာင္မွ တစ္ေသာင္းေက်ာ္အထိ ေမြးၾကတယ္။ ၂၀၀၈ ခုႏွစ္ကေနၿပီး တ႐ုတ္ျပည္ကေန ၾကက္ဥ၊ ၾကက္ကင္၊ အသည္းကင္ေတြ ေမွာင္ခိုလမ္းကေန ၀င္လာတယ္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔က မူရင္းေစ်း က်ပ္ ၇၀ ရွိတယ္။ တ႐ုတ္ၾကက္ဥက ၆၅ က်ပ္နဲ႔ လာသြင္းတယ္။ သူတို႔ဘက္ကို စံုစမ္းၾကည့္ေတာ့ အစစအရာရာ သက္သာတယ္။ မီတာခဆိုရင္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ဆီမွာ တစ္ယူနစ္ကိုက်ပ္ ၁၆၀ က်တယ္။ သူတို႔ဆီမွာက ျမန္မာေငြက်ပ္ ၅၀ ေလာက္နဲ႔ ရေနေတာ့ အစစအရာရာ မယွဥ္ႏိုင္ဘူး။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရးက အစေပါ့။ ေမြးျမဴေရးသမားေတြ တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ႐ႈံးလာတာ ဘယ္သူမွ နာလန္မထူႏိုင္ေတာ့ဘူး။ တခ်ဳိ႕လည္း အိမ္ေတြယာေတြ ျပဳတ္ကုန္တယ္။ သက္ဆိုင္ရာကို အေၾကာင္းၾကားေပမယ့္ ထိေရာက္တဲ့ အေရးယူ ေဆာင္ရြက္မႈမ်ဳိး မရွိခဲ့ဘူး။ အခု ကြၽန္ေတာ္ေတာင္ ဥစားၾကက္ မေမြးတာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ။ အသားစားၾကက္ ၅၀၀ ေက်ာ္ ေမြးထားတာလည္း ဒီလေနာက္ဆံုးပါ” ဟု ေျပာၾကားသည္။
ေမြးျမဴခဲ့သူမ်ား၏ ေျပာျပခ်က္အရ အလတ္စား ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းလုပ္ကိုင္သူမ်ားမွာ ရာခိုင္ႏႈန္း ၉၀ ေက်ာ္ ဖ်က္သိမ္းသြားေၾကာင္း သိရသည္။
ဥစားၾကက္ႏွင့္ အသားစားၾကက္မ်ားကို ၁၆ ႏွစ္ေက်ာ္ ေမြးျမဴလာခဲ့သည့္ ၀ိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕မွ ဦးအိုက္ရင္က “၂၀၀၈ ခုႏွစ္က စတင္လို႔ ဥစားၾကက္ေမြးျမဴေရးေတြ အ႐ႈံးေပၚလာတယ္။ ဘယ္သူကမွလည္း အကာအကြယ္ မေပးၾကဘူး။ ၂၀၁၀ ေလာက္မွာ အားလံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားတယ္။ အသားစားၾကက္လည္း အဲဒီနည္းအတုိင္းပဲ။ ေစ်းမွာၾကက္လိုင္စင္ ယူထားတဲ့ လူေတြလည္း အေၾကြးမေပးၾကတာ ပါတယ္။ လုပ္ငန္းစဥ္ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ အ႐ႈံးခံရတာက ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေမြးျမဴေရး သမားေတြပဲ။ အခုေတာ့ ၀က္ပဲေမြးႏိုင္ေတာ့တယ္” ဟု ဆိုသည္။  
လုပ္ငန္းရွင္မ်ား၏ ေျပာျပခ်က္အရ ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္းသို႔ ကန္ပိုက္တီး နယ္စပ္ဂိတ္ႏွင့္ လြယ္ဂ်ယ္ နယ္စပ္ဂိတ္မွတစ္ဆင့္ ၾကက္ဥမ်ား ေန႔စဥ္ေသာင္းခ်ီ၍ ၀င္ေရာက္ေနေၾကာင္း သိရသည္။
တ႐ုတ္ႏိုင္ငံမွ ျမန္မာႏိုင္သို႔ ေန႔စဥ္ေမွာင္ခို တင္သြင္းေနေသာ ပစၥည္းမ်ားမွာ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းမ်ား၊ ဘီယာမ်ဳိးစံုႏွင့္ ေဆးလိပ္မ်ား၊ အ၀တ္အထည္မ်ား၊ အိမ္ေဆာက္ပစၥည္းမ်ား၊ ကေလးငယ္မ်ားအတြက္ စားစရာမ်ားအျပင္ အျခားပစၥည္းမ်ားစြာလည္း ၀င္ေရာက္လ်က္ရွိေၾကာင္း ေဒသခံမ်ားက ေျပာၾကားသည္။
ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ရန္
 အခ်က္ေလးခ်က္က အဟန္႔အတား ျဖစ္ေနသည္ဟု ၿဗိတိန္ကုန္သြယ္ေရးႏႇင့္ ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံမႈ၀န္ႀကီး ေလာ့ဒ္စတီဖင္ဂရင္းက ဇြန္ ၁၃ ရက္က ကုန္သည္ႀကီးမ်ား ဟိုတယ္တြင္ ေျပာၾကားခဲ့သည္။
၎က ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ ဆြဲေဆာင္မႈမ်ားကို ႐ႈျမင္သလို အက်င့္ပ်က္ ျခစားမႈမ်ားႏႇင့္ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ မရႇိျခင္းက ၿဗိတိန္စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ႐ုပ္ပိုင္းဆိုင္ရာႏႇင့္ နည္းပညာပိုင္းဆိုင္ရာ အေျခခံ အေဆာက္အဦမ်ားက လူမ်ားႏႇင့္ သတင္းအခ်က္အလက္မ်ား လြယ္ကူစြာ မစီးဆင္းႏုိင္ရန္ အဟန္႔အတား ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ဘဏ္လုပ္ငန္းက႑က စိတ္ပ်က္ဖြယ္ ဖြံ႕ၿဖိဳးမႈနိမ့္က်ေနျခင္းေၾကာင့္ ေငြလံုးေငြရင္းမ်ား လည္ပတ္စီးဆင္းရန္ ကန္႔သတ္ထား သကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေၾကာင္းႏႇင့္ အရည္အေသြး ျပည့္မီၿပီး ကြၽမ္းက်င္သည့္ လုပ္သားအင္အား စုလံုေလာက္စြာ မရႇိျခင္းကလည္း ရင္းႏႇီးျမႇဳပ္ႏႇံသူမ်ားအတြက္ စိန္ေခၚမႈ ျဖစ္ေနေၾကာင္း ေထာက္ျပေျပာၾကား သြားခဲ့သည္။

ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ စီးပြားေရးလုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္ရန္
ျမန္မာျပည္တြင္းတြင္ ရင္းႏွီးျမွတ္ႏွံသူမ်ားအတြက္ အခက္အခဲမ်ားအျပင္၊ ကခ်င္ျပည္တြင္းစစ္တိုက္ပြဲမ်ားက ျပသနာ၀န္ထုတ္ၾကီးတစ္ခုျဖစ္ေနပါသည္။ အစိုးရက ကခ်င္လက္နက္ကိုင္မ်ားအား စီးပြားေရးလုပ္ခြင့္ ေပးေသာ္လည္း ေရတိုအတြက္သာ အာဏာပိုင္ (ကခ်င္၊ ျမန္မာ ႏွစ္ဦးစလံုး) လုပ္ေနၾကပါသည္။ ေရရွည္အတြက္ စက္မႈ၊လယ္ယာလုပ္ငန္းမ်ားအတြက္ ရင္းႏွီးဖို႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးအျပီးတြင္ ေအာက္ပါအခ်က္မ်ားရွိပါသည္။
၁။ လမ္းပန္းဆက္သြယ္ေရး  (အခြန္မေဆာင္ေသာကုန္မ်ားတင္လာသူႏွင့္ကားပိုင္ရွင္မ်ားအား ဒဏ္ေငြၾကီးမ်ားခ်ရန္)
၂။ လွ်ပ္စစ္ (တရုပ္ျပည္မွလွ်ပ္စစ္၀ယ္ယူရန္)
၃။ အခြန္ေကာက္မႈဥပေဒမ်ား (ျခစားျခင္း) တို႔အတြက္
ျပည္တြင္းလုပ္ငန္းရွင္အေသး၊အလတ္တန္းစားမ်ားအတြက္ ကြယ္ကာသည့္ ဥပေဒရွိရပါမည္။ ေလာေလာဆယ္ ျမန္မာျပည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႔တြင္ပင္ အလတ္တန္းစား၊ လုပ္ငန္းရွင္မ်ားအတြက္ SME Small & Median Enterprise ဥပေဒလည္းမရွိ၊ အလုပ္သမားမ်ားအတြက္ အနည္းဆံုးလုပ္အားခ ဥပေဒလည္းမရွိ ျဖစ္ေနသည္။

အဓိကမွာ ကုန္ထုတ္လုပ္သူမ်ားကို သင့္တင္ေသာအခြန္မ်ား ေကာက္ရန္၊ ပြဲစားမ်ားႏွင့္ကုန္ေရာင္းကုန္၀ယ္ လုပ္ငန္းမ်ားကို တင္းက်ပ္စြာခ်ဳပ္ထားရန္ အစိုးရကလုပ္ေဆာင္ေနပါသည္။ ဥပေဒႏွင့္လုပ္ထံုးလုပ္နည္းမ်ားကို နည္းလမ္းမွန္ကန္စြာလုပ္ေဆာင္ရန္ လူ အခန္းက႑ သည္ အေရးၾကီးလွသည္။

မည္သူေတြက လုပ္ေနၾကပါသနည္း၊  Ngunjawa

Full text of the Time magazine article banned in Burma, " The Face of Buddhist Terror"

We publish below the Full text of the cover story “The Face of Buddhist Terror” in July 01, 2013 TIME magazine;

The Face of Buddhist Terror

It’s a faith famous for its pacifism and tolerance. But in several of Asia’s Buddhist-majority nations, monks are inciting bigotry and violence — mostly against Muslims
By Hannah Beech / Meikhtila, Burma, And Pattani, Thailand 
His face as still and serene as a statue’s, the Buddhist monk who has taken the title “the Burmese bin Laden” begins his sermon. Hundreds of worshippers sit before him, palms pressed together, sweat trickling down their sticky backs. On cue, the crowd chants with the man in burgundy robes, the mantras drifting through the sultry air of a temple in Mandalay, Burma’s second biggest city after Rangoon. It seems a peaceful scene, but Wirathu’s message crackles with hate. “Now is not the time for calm,” the monk intones, as he spends 90 minutes describing the many ways in which he detests the minority Muslims in this Buddhist-majority land. “Now is the time to rise up, to make your blood boil.”

Buddhist blood is boiling in Burma, also known as Myanmar–and plenty of Muslim blood is being spilled. Over the past year, Buddhist mobs have targeted members of the minority faith, and incendiary rhetoric from Wirathu–he goes by one name–and other hard-line monks is fanning the flames of religious chauvinism. Scores of Muslims have been killed, according to government statistics, although international human-rights workers put the number in the hundreds. Much of the violence is directed at the Rohingya, a largely stateless Muslim group in Burma’s far west that the U.N. calls one of the world’s most persecuted people. The communal bloodshed has spread to central Burma, where Wirathu, 46, lives and preaches his virulent sermons. The radical monk sees Muslims, who make up at least 5% of Burma’s estimated 60 million people, as a threat to the country and its culture. “[Muslims] are breeding so fast, and they are stealing our women, raping them,” he tells me. “They would like to occupy our country, but I won’t let them. We must keep Myanmar Buddhist.”

Such hate speech threatens the delicate political ecosystem in a country peopled by at least 135 ethnic groups that has only recently been unshackled from nearly half a century of military rule. Already some government officials are calling for implementation of a ban, rarely enforced during the military era, on Rohingya women’s bearing more than two children. And many Christians in the country’s north say recent fighting between the Burmese military and Kachin insurgents, who are mostly Christian, was exacerbated by the widening religious divide.
Radical Buddhism is thriving in other parts of Asia too. This year in Sri Lanka, Buddhist nationalist groups with links to high-ranking officialdom have gained prominence, with monks helping orchestrate the destruction of Muslim and Christian property. And in Thailand’s deep south, where a Muslim insurgency has claimed some 5,000 lives since 2004, the Thai army trains civilian militias and often accompanies Buddhist monks when they leave their temples. The commingling of soldiers and monks–some of whom have armed themselves–only heightens the alienation felt by Thailand’s minority Muslims.
Although each nation’s history dictates the course radical Buddhism has taken within its borders, growing access to the Internet means that prejudice and rumors are instantly inflamed with each Facebook post or tweet. Violence can easily spill across borders. In Malaysia, where hundreds of thousands of Burmese migrants work, several Buddhist Burmese were killed in June–likely in retribution, Malaysian authorities say, for the deaths of Muslims back in Burma.
In the reckoning of religious extremism–Hindu nationalists, Muslim militants, fundamentalist Christians, ultra-Orthodox Jews–Buddhism has largely escaped trial. To much of the world, it is synonymous with nonviolence and loving kindness, concepts propagated by Siddhartha Gautama, the Buddha, 2,500 years ago. But like adherents of any other religion, Buddhists and their holy men are not immune to politics and, on occasion, the lure of sectarian chauvinism. When Asia rose up against empire and oppression, Buddhist monks, with their moral command and plentiful numbers, led anticolonial movements. Some starved themselves for their cause, their sunken flesh and protruding ribs underlining their sacrifice for the laity. Perhaps most iconic is the image of Thich Quang Duc, a Vietnamese monk sitting in the lotus position, wrapped in flames, as he burned to death in Saigon while protesting the repressive South Vietnamese regime 50 years ago. In 2007, Buddhist monks led a foiled democratic uprising in Burma: images of columns of clerics bearing upturned alms bowls, marching peacefully in protest against the junta, earned sympathy around the world, if not from the soldiers who slaughtered them. But where does political activism end and political militancy begin? Every religion can be twisted into a destructive force poisoned by ideas that are antithetical to its foundations. Now it’s Buddhism’s turn.
Mantra of Hate
Sitting cross-legged on a raised platform at the New Masoeyein monastery in Mandalay, next to a wall covered by life-size portraits of himself, the Burmese bin Laden expounds on his worldview. U.S. President Barack Obama has “been tainted by black Muslim blood.” Arabs have hijacked the U.N., he believes, although he sees no irony in linking his name to that of an Arab terrorist. About 90% of Muslims in Burma are “radical, bad people,” says Wirathu, who was jailed for seven years for his role in inciting anti-Muslim pogroms in 2003. He now leads a movement called 969–the figure represents various attributes of the Buddha–which calls on Buddhists to fraternize only among themselves and shun people of other faiths. “Taking care of our own religion and race is more important than democracy,” says Wirathu.
It would be easy to dismiss Wirathu as an outlier with little doctrinal basis for his bigotry. But he is charismatic and powerful, and his message resonates. Among the country’s majority Bamar ethnic group, as well as across Buddhist parts of Asia, there’s a vague sense that their religion is under siege–that Islam, having centuries ago conquered the Buddhist lands of Indonesia, Malaysia, Pakistan and Afghanistan, now seeks new territory. Even without proof, Buddhist nationalists stoke fears that local Muslim populations are increasing faster than their own, and they worry about Middle Eastern money pouring in to build new mosques.
In Burma, the democratization process that began in 2011 with the junta’s giving way to a quasi-civilian government has also allowed extremist voices to proliferate. The trouble began last year in the far west, where machete-wielding Buddhist hordes attacked Rohingya villages; 70 Muslims were slaughtered in a daylong massacre in one hamlet, according to Human Rights Watch. The government has done little to check the violence, which has since migrated to other parts of the country. In late March, the central town of Meikhtila burned for days, with entire Muslim quarters razed by Buddhist mobs after a monk was killed by Muslims. (The official death toll: two Buddhists and at least 40 Muslims.) Thousands of Muslims are still crammed into refugee camps that journalists are forbidden to enter. In the shadow of a burned-down mosque, I was able to meet the family of Abdul Razak Shahban, one of at least 20 students at a local Islamic school who were killed. “My son was killed because he was Muslim, nothing else,” Razak’s mother Rahamabi told me.
Temple and State
In the deep south of Burma’s neighbor Thailand, it is the Buddhists who complain of being targeted for their faith. This part of the country used to be part of a Malay sultanate before staunchly Buddhist Thailand annexed it early last century, and Muslims make up at least 80% of the population. Since a separatist insurgency intensified in 2004, many Buddhists have been targeted because their positions–such as teachers, soldiers and government workers–are linked with the Thai state. Dozens of monks have been attacked too. Now the Buddhists have overwhelming superiority in arms: the Thai military and other security forces have moved into the wat, as Thai Buddhist temples are known.
If Buddhists feel more protected by the presence of soldiers in their temples, it sends quite another signal to the Muslim population. “[The] state is wedding religion to the military,” says Michael Jerryson, an assistant professor of religious studies at Youngstown State University in Ohio and author of a book about Buddhism’s role in the southern-Thailand conflict. Muslims too are scared: more of them have perished in the violence than Buddhists. (By proportion of population, more Buddhists have died, however.) Yet Buddhists are the ones who receive the greater state protection, and I listen to monk after monk heighten tensions by telling me that Muslims are using mosques to store weapons or that every imam carries a gun. “Islam is a religion of violence,” says Phratong Jiratamo, a former marine turned monk in the town of Pattani. “Everyone knows this.”
It’s a sentiment the Burmese bin Laden would endorse. I ask Wirathu how he reconciles the peaceful sutras of his faith with the anti-Muslim violence spreading across his Bamar-majority homeland. “In Buddhism, we are not allowed to go on the offensive,” he tells me, as if he is lecturing a child. “But we have every right to protect and defend our community.” Later, as he preaches to an evening crowd, I listen to him compel smiling housewives, students, teachers, grandmothers and others to repeat after him, “I will sacrifice myself for the Bamar race.” It’s hard to imagine that the Buddha would have approved.
– Time-

Autonomous regions ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေဒသမ်ား (လူမ်ိဳးစုျပသနာေျဖရွင္းနည္း)

ႏိုင္ငံမ်ားစြာတြင္ လူမ်ိဳးစုမ်ားေနထိုင္မႈမ်ားျပားေသာ ျပည္မယ္မ်ားကို ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေပးေသာ ေခတ္ျဖစ္သည္။ ဖက္ဒရယ္စနစ္ကို မွ်တစြာက်င့္သံုးႏိုင္သည့္ႏိုင္ငံမ်ား (အေမရိကန္၊ ၾသစေၾကးလွ်ား၊ကေနဒါ..ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ဖက္ဒရယ္ျပည္နယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္ ေအာင္ျမင္ေသာ္လည္း၊ တရုပ္ကဲ့သို႔ေသာ ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ ျပည္နယ္တိုင္းကို စစ္မွန္ေသာကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္မေပးပါ။ ဗဟုိမွအုပ္ခ်ဳပ္ရတြင္ ခက္ခဲလာေသာ လူမ်ိဳးစုအင္အားေကာင္းသည့္ ေဒသမ်ားတြင္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမ်ားစနစ္ကို ထူေထာင္ေပးထားသည္။ အထူးသျဖင့္ လက္ရွိ တရုပ္ႏွင့္အင္ဒိုနီးရွားႏိုင္ငံမ်ားကို ေလ့လာၾကည့္ပါမည္။ သူတို႔ လူမ်ိဳးစု ျပသနာေျဖရွင္းနည္းကို ေလ့လာပါမည္။


ျပည္နယ္၅ခုကို ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး (လူမ်ိဳးစုမ်ားအုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္) ေပးထားရသည္။ ထိုေဒသမ်ားသည္ လူမ်ိဳးစုမ်ား၏ မူလေနထိုင္ရာ နယ္ေျမမ်ားျဖစ္ျပီး၊ တရုပ္လူမ်ိဳးမ်ား ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာ လာေရာက္ေနထိုင္ၾကေသာ္လည္း လူမ်ိဳးစုအင္အားၾကီးမားလွသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တရုပ္အစိုးရက Autonomous Regions ဟု အုပ္ခ်ဳပ္ေရးဥပေဒတစ္ခု ဖန္တီးေပးထားရသည္။ သို႔မဟုတ္ပါက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးခက္ခဲႏိုင္ျပီး၊ လူမ်ိဳးစုအဓိဂရုန္းမ်ား၊ ခြဲထြက္ပုန္ကန္မႈမ်ားျဖစ္လာပါက တိုင္းျပည္နစ္နာမည္ျဖစ္သည္။ ယခု၂၁ရာစုတြင္ စစ္အင္သံုး ေခ်မႈန္းမႈမႈ ေခတ္မစားေတာပဲ၊ လူနည္းစု၊ လူမ်ားစု အခ်င္းခ်င္း ေလးစား၊ အသိမွတ္ျပဳေသာ ေခတ္ကို စီးပြားေရးလြတ္လပ္ခြင့္၊ လူမႈေရးလြတ္လပ္ခြင့္မ်ားေပးျပီး အုပ္ခ်ဳပ္ၾကသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္မႈအာဏာ အထူးသျဖင့္၊ စစ္တပ္၊ရဲတပ္ႏွင့္ႏိုင္ငံတကာဆက္ဆံေရး၊ ကုန္သြယ္ေရးတို႔ကို ဗဟုိကခ်ဳပ္ကိုင္ထားသည္။ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျပည္နယ္မ်ားတြင္ လူနည္းစုမ်ားသည္ သတ္မွတ္ထားေသာ အခ်ိဳးက်ကိုယ္စားလွယ္မ်ား အလိုအေလ်ာက္ရရွိသည္။ အာဏာရွိပါတီ၊တရုပ္ကြန္ျမဴနစ္ပါတီခ်ည္း ကိုယ္စားလွယ္မျဖစ္ေအာင္ လူနည္းစုမ်ားကို ကာကြယ္ေပးထားသည္။

Xinjiang ျပည္နယ္တြင္ Uyghur လူမ်ိဳးစုမ်ားက ၄၅%ရွိျပီး၊ သူတို႔သည္ မူဆလင္ဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ တရုပ္အစုိးရက အထူးသတိထားအုပ္ခ်ဳပ္သည္။ ပညာေရး၊ က်န္းမာေရးမ်ားကို ေခတ္သစ္တရုပ္အစိုးရက အထူးေငြကုန္ခံ၊ ေဒသဖြံ႔ျဖိဳးမႈကို လုပ္ေဆာင္ေပးသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံႏွင့္နယ္ခ်င္းစပ္ေနသာ ယူနန္ျပည္နယ္ကဲ့သို႔ပင္ လူမ်ိဳးစုေပါင္းမ်ားစြာရွိသည္။ ယူနန္ျပည္နယ္တြင္ လူမ်ိဳးစုတစ္ခုက အင္အားမၾကီးသျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးမလိုေပး။ Xinjiang Uyghur လူမ်ိဳးစုမ်ားစြာရွိသျဖင့္ အထူးအခြင့္ေရးေပးထားရသည္။ ၂၀၀၉တြင္ မူစလင္ထၾကြမႈမ်ားေၾကာင့္ လူေပါင္း၂၀၀ေက်ာ္ ေသဆံုးရသည္။ ၂၀၁၃ ဇြန္လတြင္လည္း လူ၂၃ဦးေသဆံုးေသာ အေရးခင္းျဖစ္ျပန္သည္။ လူဦးေရ သန္း၂၀ရွိေသာျပည္နယ္ၾကီးျဖစ္ျပီး၊ အေရးအခင္းမ်ား မၾကာခဏျဖစ္ေသာ္လည္း တရုပ္အစိုးရက ေကာင္းစြာထိန္းခ်ဳပ္ထားႏိုင္သည္။

အျခားျပည္နယ္မ်ားမွာ တိဘက္ ၉၂% လူမ်ိဳးစုမ်ားၾကီးစိုးေသာ္လည္း၊ လူဦးေရ ၃သန္းမွ်သာရွိသျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးျဖင့္ ထိန္းထားႏိုင္သည္။ နာမည္ေက်ာ္ လူအခြင့္အေရး ဗုဒၶဘုန္းေတာ္ၾကီး ဒလိုင္လာမား၏ ျပည္နယ္ျဖစ္သည္။ သီးျခားလြတ္လပ္ေရးအတြက္ တိုက္ပြဲ၀င္ေနၾကဆဲျဖစ္သည္။

မြန္ဂိုျပည္နယ္တြင္ ၁၇%ရာႏႈန္းမြန္ဂိုမ်ား ေနထိုင္ၾကသည္။ လြတ္လပ္ေသာ မြန္ဂိုႏိုင္ငံကလည္း ရွိေနေသာေၾကာင့္၊ တရုပ္အစိုးရက အထူးအုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။ လူဦးေရ ၂၃သန္းရွိျပီး၊ အမ်ားစုသည္ တရုပ္ ဟန္မ်ိဳးႏြယ္မ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း လူနည္းစုအခြင့္အေရးေပးသည့္အေနျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးထားသည္။

Ningxia ျပည္နယ္သည္ မြန္ဂိုျပည္နယ္ႏွင့္တရုပ္ျပည္မၾကီးၾကားတြင္ရွိသည္။ မ်ားျပားလွေသာ လူမ်ိဳးစုမ်ားရွိျပီး၊ လူဦးေရ ၆သန္းခန္႔တြင္၊ အမ်ားစုမွာ မူဆလင္ဘာသာ၀င္မ်ားျဖစ္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ဘာသာေရးအေခ်ျပဳေသာ အဓိကရုန္းမ်ား မၾကာခဏျဖစ္သည္။ ခရစ္ယာန္ဘာသာလည္း အသင့္တင့္မ်ားျပားသည္။ ဗုဒၶဘာသာ၀င္မ်ာစြာလည္းရွိသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးထားရသည္။

Guangxi ျပည္နယ္သည္ တရုပ္ႏိုင္ငံေတာင္ပိုင္း၊ ဗီယက္နမ္ႏိုင္ငံႏွင့္ နယ္ခ်င္းစပ္ေနသည္။ တရုပ္ဟန္လူမ်ိဳးမ်ားက ၆၂ရာႏႈန္း အမ်ားစုျဖစ္သည္။ ဒုတိယအမ်ားဆံုး၊ Zhuang လူမ်ိဳးစုမ်ားက ၃၂%အထိရွိသည္။ ျမန္မာႏွင့္နယ္စပ္ျဖစ္ေသာ ယူနန္ျပည္နယ္ကဲ့သို႔ တိုင္းရင္းသားမ်ားစြာ ရွိသည္။ ျပည္နယ္၏ လူဦးေရ ၄၆သန္းတြင္ Zhuang လူမ်ိဳးစုက ၁၄သန္းခန္႔ရွိေနသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးထားရသည္။

ျမန္မာႏိုင္ငံနွင့္ဆက္စပ္ေနေသာ ယူနန္ျပည္နယ္သည္ လူဦးေရ ၄၅သန္းရွိျပီး၊ တရုပ္ဟန္လူမ်ိဳးမ်ားက ၆၇% အမ်ားစုျဖစ္သည္။ က်န္ေသာလူမ်ိဳးစုမ်ားတြင္ အမ်ားဆံုး ၁၁% Yi လူမ်ိဳးစုျဖစ္သည္။ အျခား မ်ားျပားလွေသာလူနည္းစုမ်ားမွာ တိဘက္-ျမန္မာလူမ်ိဳးစုတြင္ပါ၀င္ျပီး၊ ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ားလည္း ပါ၀င္သည္။ ၀.၁% မွ ၂.၀% အထိ လူမ်ိဳးစုမ်ားစြာရွိေသာ္လည္း လူမ်ားစုျဖစ္ေသာ တရုပ္ဟန္လူမ်ိုဴးမ်ားက အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ထိန္းထားႏိုင္သည္။ တရုပ္ဟန္လူမ်ိဳးမ်ားမွာ ကြန္ျဖဴးရွပ္အေျခခံ၊ ဘာသာမရွိသူမ်ားျဖစ္ေသာ္လည္း တိုင္းရင္းသားမ်ား၊သည္ ရိုးရာနတ္ကိုးကြယ္သူမ်ားျဖစ္သည္။ ခရစ္ယန္မစ္ရွင္မ်ားျဖင့္ အမ်ားျပား ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္မ်ား ျဖစ္လာၾကသည္။ မစ္ရွင္မ်ားမွာ Gladstone Porteous (from Australia)ယ Alfred James Broomhall, Janet Broomhall, Ruth Dix and Joan Wales of the China Inland Mission စသည္တို႔ျဖစ္သည္။ ယူနစ္ျပည္နယ္မွာ တိုင္းရင္းသားမ်ားစြာရွိေသာ္လည္း ၆၇% တရုပ္ဟန္လူမ်ိဳးမ်ားက ေကာင္းစြာထိန္းခ်ဳပ္ႏိုင္သည္။ ထို႔ေၾကာင့္ကုိယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေပးရန္မလို။

ကုိယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေပးထားရေသာ ျပည္နယ္ (၄)ခုရွိသည္။ 
1. Yogyakarta (1950) , 3.4 million people, 90% are Javanese, govern by Sultan
2. Aceh (2005) ,  5 million people,  Acehnese 79%, most are Christian
3. Papua (2000) , 2.8 million people, many ethnic group, most are Christian
4. West Papua (2008) , 0.76 million people, many ethnic group, Christian 53%, Muslim 37%
ကခ်င္လူမ်ိဳးစု ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးလမုန္တူးဂ်ာႏွင့္ အဖြဲ႔သည္၊ ၂၀၁၁ ေရြးေကာက္ပြဲတြင္ ပါ၀င္ရန္ စည္းရံုး၊ မွတ္ပံုတင္ခဲ့ရာ၊ ျမန္မာအစိုးရမွ လံုး၀ပါ၀င္ခြင့္မေပးပါ။  KIA စစ္ဗိုလ္ေဟာင္းမ်ားပါ၀င္ျပီး၊ ကခ်င္ျပည္သူလူထု ေထာက္ခံမႈကို အမ်ားဆံုးရေသာေၾကာင့္ မွတ္ပံုတင္ခြင့္မေပး။ တသီးပုဂလိကအျဖစ္လည္း ေရြးေကာက္ပြဲပါ၀င္ခြင့္မရပါ။ ဦးလမုန္တူးဂ်ာ၏ ထုတ္ျပန္ခ်က္အရာ အင္ဒိုနီးရွားတြင္ အေသေပ်ာက္မ်ားစြာျဖစ္ရေသာ Acehnese အာခ်န္ျပည္နယ္ လူမ်ိဳးစုအေရးအခင္းကို ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးျခင္းျဖင့္ ေျဖရွင္းခဲ့ျခင္းကို နမူနာ၊ အၾကိမ္ၾကိမ္ တင္ျပ၊ စာတန္းထုတ္ျပန္ခဲ့ေသာ္လည္း၊ ျမန္မာအစိုးရက မသိက်ိဳးႏြန္လုပ္ထားသည္။ အခ်ိန္မက်ေသး၍ ဟု ဆိုႏိုင္မည္ေလာ။ အင္ဒိုနီးရွား ဒီမိုကေရစီစနစ္ကို အတုယူေနသည့္ျမန္မာအစိုးရသည္၊ အင္ဒိုနီးရွားမွာ ျပည္တြင္းစစ္ကို ရပ္စဲေစခဲ့သည့္ Acehnese ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ုဳပ္နည္းလမ္းကို ျမန္မာျပည္တြင္အသံုးခ်ရန္ ဘာမ်ားခက္ခဲေနပါသနည္း။ 


ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးသည့္ ျပည္နယ္အေရတြက္မွာ မ်ားျပားလွသည္။  Bodoland (2003) · Chakma (1972) · Dima Hasao (1970) · Garo Hills (1952) · Gorkha Hills (1988) · Jaintia Hills (1972) · Karbi Anglong (1970) · Kargil (1995) · Khasi Hills (1952) · Lai (1972) · Leh (1995) · Mara ၷ(1972) · Tripura Tribal Areas (1982) and de facto autonomous area – North Sentinel Island (1947)

ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ ၂၀၁၁ အစိုးရသစ္ေျပာင္းျပီးေနာက္၊ အစိုးရႏွင့္အဆင္ေျပေသာ ျပည္နယ္မဟုတ္သည့္၊ လူမ်ိဳးႏြယ္စုမ်ားကို အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးျဖင့္ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးေပးထားသည္။ အႏၷိယပံုစံ လူမ်ိဳးစုငယ္ေလးမ်ားျဖစ္ေသာ ဓန၊ ကိုးကန္႔ရ်မ္း၊ နာဂ၊ ပေလာင္၊ ပအို႔ ႏွင့္ ၀ လူမ်ိဳးစုုမ်ားအား ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေပးျခင္းျဖစ္သည္။ ျပည္နယ္မ်ားမွ လူမ်ိဳးစုလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ားမွာ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ကို ျမန္မာနယ္စပ္ျပည္နယ္မ်ားျဖစ္ေသာ အိႏၷိယမွ နာဂ၊အာသံ၊မီဇို၊ မဏိပူရ စသည့္ျပည္နယ္မ်ားကဲ့သို႔ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ ေတာင္းဆိုေနၾကျခင္းျဖစ္သည္။ လူမ်ိဳးစုၾကီးမ်ားျဖစ္ေသာ ကရင္၊ ရွမ္း၊ ရခိုင္၊ ကခ်င္၊ မြန္၊ ကယားျပည္နယ္မ်ားတြင္ လက္နက္ကိုင္ လူမ်ိဳးစုအဖြဲ႔မ်ား အင္အားခိုင္မာစြာရွိေနၾကသည္။ သူတို႔သည္ စစ္မွန္ေသာ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးကို ေတာင္းဆိုေနၾကသည္။ အစိုးရသစ္မွာ Myanmar Peace Council တည္ေထာင္ျပီး၊ ျပည္နယ္လက္နက္ကိုင္အုပ္စုမ်ားႏွင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုျခင္း၊ စီးပြားေရးလုပ္ပိုင္ခြင့္မ်ား ခြဲေ၀ေပးျခင္း လုပ္ေဆာင္ေနသည္။ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးအာဏာကို ဗဟိုမွသာ ခ်ဳပ္ကိုင္ထားဆဲျဖစ္သည္။

တရုပ္ျပည္ကို နမူနာထားျပီး ေရးရျခင္းမွာ တရုပ္အစိုးရသည္ လူနည္းစုမ်ားကို အထူးသျဖင့္၊ စီးပြားေရးတြင္ ေက်နပ္မွ်တမႈရွိေအာင္ လုပ္ေဆာင္ေပးႏိုင္သည္ကို ေတြ႔ရပါသည္။ စီးပြားေရးတြင္ လူမ်ားစု၊ လူနည္းစု ခြဲျခားမႈမရွိျခင္းသည္ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ျခင္းျဖစ္သည္။


လူမ်ိဳးမ်ား၏ အစိုးရသစ္သည္ တရုပ္ဟန္လူမ်ိဳးမ်ားကဲ့သုိ႔ျဖစ္ေစ၊ အင္ဒိုနီးရွား၊ ဂ်ဗားလူမ်ိဳးစုမ်ားကဲ့သို႔ျဖစ္ ျမန္မာျပည္နယ္မ်ားကို မည္ကဲ့သို႔ ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ေပးမည္နည္းဆိုသည္မွာ ေစာင့္ၾကည့္ရမည္။  ႏိုင္ငံေရးေတြ႔ဆံုမႈမ်ားကို၊ ယံုၾကည္မႈျဖင့္ (ပြင့္လင္းစြာ) ရိုးသားစြာလုပ္ေဆာင္ရေပမည္။
ကရင္ျပည္နယ္တြင္ အေမရိကန္၊ထိုင္းႏိုင္ငံမ်ားက ၾကား၀င္ေပးေသာေၾကာင့္ အခက္ခဲမရွိပဲ အပစ္ခတ္ရပ္စဲခဲ့ေသာ္လည္း၊ ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ အလြန္ခက္ခဲလုပ္ေဆာင္ရသည္။ တရုပ္ျပည္ ေရအားလွ်ပ္စစ္ ျမစ္ဆံုဆည္ရပ္တံ့သြားျခင္းလည္း အေၾကာင္းခ်က္မ်ားစြာတြင္ တစ္ခုပါမည္။ တရုပ္ျပည္ႏွင့္အေမရိကန္ အင္အားျပိဳင္မႈတြင္ ကခ်င္ျပည္နယ္သားမ်ား ၾကားညွပ္ခံရသည္ဟု ဆိုၾကသည္။ ယခုအခါ ကခ်င္ KIA နယ္ေျမမ်ားတြင္ ေနရာယူထားေသာ ျမန္မာစစ္တပ္သည္ ေနာက္ဆုတ္မသြားေသာ္လည္း ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးမႈမ်ားကို စတင္ေနျပီး၊ တိုက္ပြဲၾကီးမ်ား ရပ္ဆိုင္းေနျခင္းသည္ ေကာင္းေသာအလားလာျဖစ္သည္။ အင္အားၾကီးေသာ ျမန္မာစစ္တပ္မွ စတင္အေလွ်ာ့ေပးျခင္းမွာ မွန္ကန္ပါသည္။
 ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္ အလြန္ခက္ခဲစြာ ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ေဆာင္ေနရျခင္းမွာ သယံဇာတၾကိမ္စာျဖစ္ေၾကာင္း အားလံုးသိပါသည္။ စီးပြားေရးပြင့္လင္းျမင္သာေသာ ၂၁ရာစုတြင္ အိႏိၷယႏွင့္တရုပ္ျပည္တို႔သည္ တဟုန္ထိုး စီးပြားတိုးတက္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။ ထိုႏွစ္ႏိုင္ငံၾကားတြင္ ေရာက္ေနေသာ ကခ်င္ျပည္နယ္သည္၊ ကုန္စည္ကူးသန္းျခင္းအတြက္ အဓိကက်လာသလို၊ ကခ်င္ျပည္နယ္မွာ ၾကြယ္၀လွေသာ ေက်ာက္စိမ္း၊ ကြ်န္းသစ္၊ ေရႊ၊ ေရအားလွ်ပ္စစ္ ..စသည္တို႔သည္၊ မက္ေမာစရာခ်ည္းျဖစ္ေနသည္။ အထူးသျဖင့္ တပိန္ေရအားလွ်ပ္စစ္လုပ္ငန္းမွာ ကခ်င္လက္နက္ကိုင္ KIA တပ္မ်ားကို တျပားမွမေပးဘူး၊ အင္အားသံုး ေမာင္းထုတ္ေသာအခါ နာက်ည္းမႈမ်ားျဖင့္ စတင္ခဲ့ေသာ ကခ်င္-ျမန္မာ တိုက္ပြဲမ်ားျဖစ္သည္။ နာက်ည္းမႈျဖင့္ ဓါတ္ေငြ႔မ်ား၊ စစ္ေလယဥ္မ်ားျဖင့္ အျပင္းထန္တိုက္ခိုက္ေသာအခါ ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ားက လူမ်ိဳးတံုးတိုက္ပြဲလားဟု မ်က္ရည္က်ရသည္။ က်ားကုတ္က်ားကန္၊ အေသခံျပီး ခုခံတိုက္ပြဲဆင္ၾကသည္။ ကခ်င္ျမိဳ႔ရြာၾကီးေပါင္း ရာႏွင့္ခ်ီ ပ်က္စီး၊ မီးေလာင္၊ ျပာက်ခဲ့ရသည္။ ဘာမဟုတ္သည့္ သယံဇာတကို တရုပ္ျပည္သို႔ ေရာင္းစားေနၾကသည္။ သယံဇာတက်ိန္စာ။

ျမန္မာအစိုးရႏွင့္ကခ်င္ေခါင္းေဆာင္မ်ား လူၾကီးခ်င္းအဆင္မေျပမႈမွ၊ ကခ်င္မ်ိဳးႏြယ္စုမ်ား တစ္သိန္းေက်ာ္ စစ္ေျပးဒုကၡသည္ျဖစ္ရသည္။ ျမန္မာစစ္တပ္မွ စစ္သား၊စစ္ဗိုလ္ လူငယ္မ်ားစြာ က်ဆံုးခဲ့ရသည္။ လူမ်ိဳးေရးအျပင္ ကခ်င္အမ်ားစုသည္ ခရစ္ယာန္ဘာသာ၀င္မ်ား ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဘာသာေရးလွ်ိဳ႔ေဆာ္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚလာရသည္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ မူဆလင္ခြဲထြက္စစ္ပြဲကဲ့သို ေသဆံုး၊ဒဏ္ရာရသူမ်ား စာရင္းလုပ္ခြင့္မျဖစ္ႏိုင္ေသာ္လည္း လူဦးေရ ေထာင္၊ေသာင္းမက ေသေၾက၊ပ်က္စီးခဲ့သည္မွာ ျငင္းမရႏိုင္ပါ။

ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးနည္းလမ္းသည္သာ တစ္ခုတည္းေသာနည္းျဖစ္ေၾကာင္း ျမန္မာအစိုးရသစ္ သိမည္ျဖစ္သည္။ လူမ်ိဳးၾကီး၀ါဒ၊ စစ္၀ါဒီအစြဲကို ခြ်တ္ႏိုင္ဖို႔၊ လူလူျခင္းေလးစားမႈ အထူးလိုအပ္ေနပါသည္။ ယခုအခါ လူမ်ိဳးစုလက္နက္ကိုင္မ်ားက လက္နက္မစြန္႔ပဲ၊ စီးပြားေရးလုပ္ခြင့္မ်ားကို ရရွိထားၾကပါသည္။ စီးပြားေရးအက်ိဳးအျမတ္ကို ခြဲေ၀ယူရတြင္ ႏွစ္ဦးႏွစ္ဘက္ ေက်နပ္မွ်တမႈရွိေအာင္လုပ္ရမည္။ ထိုမွ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး၊ ေလးစားမႈ၊ ယံုၾကည္မႈ ခိုင္မာလာျပီး ညီအစ္ကို တုိင္းရင္းသားအားလံုး လူမ်ိဳး၊ ဘာသာ မခြဲျခားသည့္၊ သာယာ၀ေျပာေသာ ဖက္ဒရယ္အုပ္ခ်ဳပ္ေရးစနစ္သို႔ ခ်ီတက္ႏိုင္မည္ျဖစ္သတည္း။



လူမ်ိဳးစု လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ေရးမ်ား (ထိုင္းႏိုင္ငံ)

ျမန္မာအစိုးရသစ္ကေတာ့ တိုင္းရင္းသား မ်ားစြာ၊ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး ဘယ္လိုေျဖရွင္းမလဲ၊ မလြယ္ဘူးလို႔၊ စစ္အစိုးရလက္ထက္က ခဏခဏ ေျပာခဲ့သည္။ ထိုင္း၊အင္ဒိုနီးရွားမွာလည္ လူမ်ိဳးစုရာနွင့္ခ်ီရွိပါသည္။ အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံမ်ားမွာ တရုပ္၊အိႏၷိယ၊အေမရိကန္၊ၾသစေၾတလ်ား..စသည္တို႔ျဖစ္သည္။ အခုအစိုးရေခါင္းေဆာင္သစ္မ်ားမွာ လူမ်ိဳးစုမ်ားသည္..  သိပ္မေျပာၾကေတာ့ပါ။ ျပသနာဆိုတာ အင္အားၾကီးသူက စိတ္ဆႏၵေစတနာႏွင့္ ေျဖရွင္းႏိုင္မွန္း အစိုးရသစ္က သိျပီးျဖစ္သည္။ အင္အားသံုးေျခမႈန္းလိုေသာ တိရိစာၦန္စိတ္သာသာ စိတ္မ်ားေၾကာင့္ ကမၻာ့စစ္ပြဲမ်ားျဖစ္ရသည္။ Attitude ဆိုေသာ လူ႔စိတ္သေဘာကို ျပဳျပင္ရန္၊ မည္သည့္နည္းလမ္း သံုးမည္နည္း ဆိုသည္မွာ ေမးခြန္းေကာင္းျဖစ္သည္။ ယခု ျမန္မာႏွင့္အနီးစပ္ဆံုး ထိုင္းႏိုင္ငံမွ လူမ်ိဳးစုလက္နက္ကိုင္ အေရးအခင္း၊ ပထမဆံုး ေရးသား၊သံုးသပ္လိုပါသည္။

ေတာင္ပိုင္း၊ မေလးရွားနယ္စပ္တြင္ မူဆလင္ဘာသာ၀င္၊ Pattani လူမ်ိဳးစုမ်ား ခြဲထြက္ေရးအတြက္ လက္နက္ကိုင္ေတာ္လွန္ၾကသည္။ ၂၀၀၄တြင္ က်ယ္ျပန္႔စြာျဖစ္လာသျဖင့္ ၂၀၀၅တြင္ ထိုင္းစစ္တပ္တစ္ခုကို အာဏာကုန္လႊဲအပ္ႏွိမ္နင္းေစခဲ့သည္။ ယခုအခ်ိန္ ၂၀၁၃အထိ တိုက္ခိုက္ေနဆဲျဖစ္ျပီး၊ ထိုင္းစစ္တပ္၊ရဲမ်ား ၅၀၀ေက်ာ္ ေသဆံုးခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ လူမ်ိဳးစုတပ္ဖြဲ႔မ်ားမွ ၂၁၅ဦးေသ၊ ၃၅ ဒဏ္ရာရ၊ ၅၃၀၆ဦး ဖမ္းဆီး၊ အက်ဥ္းခ်ခံရသည္။ ၂၁ဦး ေသဒဏ္ေပးခံရျပီး၊ ၂၁ဦး တသက္တကြ်န္းဒဏ္ ေပးခဲ့သည္။ အရပ္သား ၅၄၀၀ေက်ာ္  ၈ႏွစ္ျပည္တြင္းစစ္အတြင္း ေသဆံုးခဲ့ျပီျဖစ္သည္။ ခြဲထြက္ေရးအဖြဲ႔ ၈ဖြဲ႔ႏွင့္ စစ္အုပ္ခ်ုဳပ္ေရးအစိုးရတို႔ တိုက္ခိုက္ေနဆဲျဖစ္သည္။ 

အထက္ပါ ေျမပံုကိုၾကည့္ပါက မူဆလင္သူပုန္မ်ားသည္ နယ္စပ္ေဒသရွိသည္။ ထိုင္းစစ္တပ္ စြတ္စြဲသလို ျပည္ပအဖြဲ႔အစည္းမ်ားမွ ေထာက္ပံမႈကို ရရွိဖို႔ လြယ္ပါသည္။ အထူးသျဖင့္ မူဆလင္၊တိုင္းရင္းသားမ်ားက ပညာတတ္၊နည္းပါးျပီး၊ ထိုင္းႏိုင္ငံ ျပည္နယ္မ်ားတြင္ စီးပြားေရးအႏိုမ့္ဆံုး ျဖစ္ေနသ
ည္။ ထိုင္းစစ္တပ္က ဘာသာေရး၊လူမ်ိဳးေရးျဖင့္ ပညာနည္းပါးသူမ်ားကို လွ်ိဳ႔ေဆာ္ေပးျခင္းျဖင့္ ေဒသခံမ်ားကို အစိုးရဆန္႔က်င္ေရးလုပ္ေဆာင္ေနသည္..ဟု စြတ္စြဲသည္။ 

အၾကမ္းဖက္ေခ်မႈန္းနည္းသည္ အတိုင္းအတာတစ္ခုပဲ ရွိပါသည္။ စာနာေထာက္ထားေသာ နည္းလမ္းသည္သာ ထာ၀ရေအာင္ျမင္သည္။ တခါတရံ စာနာေထာက္ထားတတ္သူ အစိုးရအဖြဲ႔မွ၊ တစ္ဦး၊တစ္ေယာက္ ခံစားမႈကို ဦးစားေပးလာပါက အၾကမ္းဖက္၊ အင္အားသံုးေခ်မႈန္းမႈ ျဖစ္ေပၚေလ့ရွိသည္။ ထိုအခါ မျပီးႏိုင္ေသာ တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာသည္။ ယခုထိုင္းအစိုးရသစ္က စာနာေထာက္ထားမႈနည္းလမ္းကို ျပန္လည္သံုးစြဲေနသည္။ စစ္တပ္လက္ထဲ ၀ကြက္အပ္လိုက္ေသာ ၂၀၀၅ မွစျပီး ေဒသခံမ်ားသာ ဖြတ္ေက်၊ ေသဆံုး၊ ဒုကၡေရာက္ရပါသည္။ ထိုင္းအစိုးရလည္း ေဒါသျဖင့္ အင္အားသံုးအႏိုင္က်င့္ေသာအခါ၊ ေဒသခံမ်ား၏ မရွိမာနက အေသခံ၊တိုက္ပြဲ၀င္စိတ္ဓါတ္မ်ား (အၾကမ္းဖက္၀ါဒ) ျဖစ္လာေတာ့သည္။ ျပည္ပ ဘာသာေရးအစြန္းေရာက္ အၾကမ္းဖက္သမားမ်ား အၾကိဳက္ျဖစ္သြားသည္။ ျမန္မာျပည္ကဲ့သို႔ အက်ဥ္းသားမ်ားအားလံုး ျပန္လည္လႊတ္ေပးျခင္းမွ စသင့္သည္ ဟု ရိုးသားစြာျမင္သည္။ ျမန္မာျပည္တြင္လည္း ခရစ္ယန္လူမ်ားစု ကခ်င္ျပည္နယ္အေရးအခင္း ရွိေနသည္။ အေၾကာင္းရင္း၊ ယဥ္ေက်းမႈ၊နယ္ေျမ မတူေသာ္လည္း တူညီသည့္အခ်က္မွာ လူကိုလူလို တန္ဖိုးထား၊ဆက္ဆံမႈခံလိုျခင္းျဖစ္သည္။ တနည္းအားျဖင့္၊ စိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာသာမက ရုပ္၀တၱဳျဖစ္ေသာ သယံဇာတ မွ်ေ၀ခံစားမႈလည္း လိုခ်င္ၾကပါသည္။

လက္ရႇိျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အဂတိ လိုက္စားမႈႏွင့္ ဒုတမၼတေဒါက္တာစိုင္းေမာက္ခမ္း

အဂတိလိုက္စားမႈ အေမြဆုိး

Created on Tuesday, 18 June 2013 05:37
Written by သစ္ထြဋ္
AddThis Social Bookmark Button
၂၀၁၂ ခုႏႇစ္အတြင္း Transparency International အဖြဲ႕အစည္းမႇ ထုတ္ျပန္ထားသည့္ Transparency International အဆင့္သတ္မႇတ္ခ်က္
 (စက္၀ိုင္းျပထားသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားမႇာ အဂတိလိုက္စားမႈ အဆိုး၀ါးဆံုးအဆင့္တြင္ ပါရိႇသည့္ ႏိုင္ငံမ်ားျဖစ္သည္)
ေနျပည္ေတာ္ရႇိ ျမန္မာအျပည္ျပည္ဆိုင္ရာ ကြန္ဗင္းရႇင္း ဗဟိုဌာန (MICC) မႇာ မၾကာမီက က်င္းပခဲ့တဲ့ ပြင့္လင္းျမင္သာေရးႏႇင့္ ေျဖာင့္မတ္ေရး အလုပ္႐ံု ေဆြးေႏြးပြဲမႇာ လက္ရႇိျမန္မာႏုိင္ငံရဲ႕ အဂတိ လိုက္စားမႈ အေျခအေနကို ဒုတိယသမၼတ ေဒါက္တာစိုင္းေမာက္ခမ္းက ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာၾကားသြားတာ ေတြ႕ရပါတယ္။
ဒုတိယသမၼတေျပာတဲ့ အဂတိလိုက္စားမႈ
အဂတိလိုက္စားမႈနဲ႔ ပတ္သက္တဲ့ ထင္ျမင္ခ်က္ေတြကို ႏိုင္ငံတစ္ႏိုင္ငံခ်င္း အလိုက္ ေလ့လာၿပီး အညႊန္းကိန္းအျဖစ္ ျပန္လည္တြက္ခ်က္ တင္ျပေနတဲ့ အဖြဲ႕အစည္းႀကီးျဖစ္တဲ့ Transparency International အဖြဲ႔ႀကီးက ျမန္မာနုိင္ငံရဲ႕ “Corruption Perceptions Index” အဆင့္သတ္မႇတ္ခ်က္အရ ကမၻာ့ႏိုင္ငံ ၁၇၆ ႏိုင္ငံထဲက အဆင့္ ၁၇၀ ေက်ာ္မႇာ သတ္မႇတ္ ခံထားရတာေၾကာင့္ ႏုိင္ငံရဲ႕ အဂတိ လိုက္စားမႈ အေျခအေနဟာ ဆုိးရြားေနတယ္လုိ႕ ေဒါက္တာစိုင္းေမာက္ခမ္းက ေျပာၾကားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဂတိလိုက္စားမႈ ျပႆနာကုိ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး၊ ဥပေဒျပဳေရး၊ တရားေရးအျပင္ ျပည္သူလူထု တစ္ရပ္လံုးကပါ ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ဖုိ႔ လုိတယ္လုိ႔ ဒုတိယသမၼတက သတိေပး ေျပာၾကားခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
ဒုတိယသမၼတ ေျပာၾကားခဲ့သလုိပဲ ျမန္မာႏုိင္ငံမႇာ အဂတိလိုက္စားမႈ ျပႆနာဟာ ႏႇစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေအာက္ေျခအဆင့္ကစၿပီး အေပၚအဆင့္အထိ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး က႑မႇာ လႈိက္စားေနခဲ့တာ ၾကာပါၿပီ။ အရင္အစုိးရ တုန္းကေတာ့ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြနဲ႕ ပတ္သက္ၿပီး ဒီလုိမ်ဳိး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာေလ့မရႇိဘဲ ေျပာတဲ့သူေတြကုိေတာင္ ၿငဳိျငင္မႈ၊ သြယ္၀ုိက္ အေရးယူမႈေတြ ဌာနဆုိင္ရာ တခ်ဳိ႕မႇာ ရႇိခဲ့ပါတယ္။ ဒီဘက္ခတ္မႇာေတာ့ ေျပာတဲ့သူေတြကလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာလာသလုိ အဂတိ လိုက္စားမႈကုိကာ ကြယ္တုိက္ဖ်က္တဲ့ သိသာထင္ရႇားတဲ့ လုပ္ေဆာင္ခ်က္ေတြကုိ လုပ္ေဆာင္ဖုိ႔ လုိအပ္လာပါၿပီ။
လက္ရႇိ အဂတိလိုက္စားမႈ တားဆီးေရး ဥပေဒမ်ား
လက္ရႇိျမန္မာႏိုင္ငံမႇာ အဂတိလိုက္စားမႈ တိုက္ဖ်က္ေရးအတြက္ ဥပေဒေတြ အေနနဲ႕ ၁၈၆၁ ခုႏႇစ္ ရာဇ၀တ္မႈ ဥပေဒ၊ ၁၉၄၈ ခုႏႇစ္ အဂတိ လိုက္စားမႈ တားဆီးေရး ဥပေဒနဲ႔ အထူး ဥပေဒေပါင္း ၁၅ ခု ရႇိပါတယ္လုိ႔ သိရၿပီး ဒီဥပေဒေတြ စိုးမိုးေရးအတြက္ အထူးစံုစမ္း စစ္ေဆးေရးဌာန၊ (Bureau of Special Investi- gation) BSI ကို ဖြဲ႕စည္းတာ၀န္ ေပးထားၿပီး ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိပါတယ္။
၂၀၀၅ ခုႏႇစ္မႇာလည္း အဂတိလိုက္စားမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး ကုလသမဂၢ သေဘာတူညီခ်က္ တစ္ရပ္ကိုလည္း လက္မႇတ္ေရးထုိးခဲ့ၿပီး အဂတိ လိုက္စားမႈ တိုက္ဖ်က္ေရး ေကာ္မတီကိုလည္း ယခုႏႇစ္ ဇန္န၀ါရီလ ၉ ရက္ေန႔က ဖြဲ႕စည္းခဲ့တယ္လုိ႔ သိရပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အဂတိလိုက္စားမႈ တားဆီးေရးႏႇင့္ ပတ္သက္ၿပီး ဒီေလာက္ဥပေဒေတြ ေကာ္မတီေတြ ရႇိေနတာေတာင္ ဘာေၾကာင့္ လာဘ္စားမႈေတြ ႏႇစ္ကာလ ၾကာျမင့္စြာ ရႇိေနခဲ့ရပါသလဲ။
ေဒါက္တာစိုင္းေမာက္ခမ္းကေတာ့ အတိတ္ကာလက အႂကြင္းမဲ့ အာဏာဟာ လူကိုအႂကြင္းမဲ့ ပ်က္စီးေစတယ္ ဆိုတာကို ဦးစီးဦးေဆာင္တဲ့ အပိုင္းက သိရႇိနားလည္ပံု အားနည္းခဲ့ၾကၿပီး လက္ရႇိ အစိုးရအေနနဲ႔ သမိုင္းရဲ႕ အေမြဆိုး အေမြေကာင္းေတြကို ဆက္ခံရမႇာ ျဖစ္တယ္လုိ႔ ဆုိခဲ့ပါတယ္။ အႂကြင္းမဲ့ အာဏာလုိ႔ ဆုိရာမႇာ စစ္တပ္က အာဏာကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ခဲ့တဲ့ ၁၉၆၂ ခုႏႇစ္ကစၿပီး ၿပီးခဲ့တဲ့ ၁၉၈၈ မႇာ အာဏာရယူခဲ့တဲ့ စစ္တပ္ဗဟုိျပဳ အုပ္ခ်ဳပ္ေရး ေခတ္တစ္ေလွ်ာက္မႇာ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြဟာ တားမႏုိင္ ဆီးမႏုိင္ ျဖစ္ခဲ့ရာမႇာ အဲဒါေတြရဲ႕ အက်ိဳးဆက္အျဖစ္ သမၼတ ကုိယ္တုိင္က ႏုိင္ငံဟာ အဆင္းရဲဆုံး ႏုိင္ငံေတြမႇာ ပါ၀င္ေနတယ္လုိ႔ ၀န္ခံေျပာၾကား ခဲ့ရၿပီး ျဖစ္ပါတယ္။

အစုိးရ တာ၀န္ရႇိသူေတြအေနနဲ႔ အာဏာရႇင္ခတ္ တစ္ေလွ်ာက္ သုံးခဲ့တဲ့ မူ၀ါဒနဲ႔ နည္းလမ္းေတြကုိ အလုံးစံုစြန္႔ပစ္ၿပီး ဒီမုိကေရစီ စံႏႈန္းေတြကုိ အစုိးရအပါအ၀င္ ႏုိင္ငံသား အားလုံးကလုိက္နာက်င့္သုံးျခင္းျဖင့္သာ ဂုဏ္သိကၡာရႇိတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြအျဖစ္ ခံယူၾကပါစုိ႕ လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္။ အမႇန္တရားကုိ ေဖာ္ထုတ္လုိသူေတြ၊ အမႇန္တရားကုိ ျမတ္ႏိုးသူေတြ မ်ားလာတာနဲ႔အမွ် မမႇန္မကန္ လုပ္ေနသူေတြဟာလည္း တျဖည္းျဖည္း ေနာက္ဆုတ္သြားမႇာျဖစ္

အဂတိ လိုက္စားမႈေတြဟာ ဘာေၾကာင့္ ႏႇစ္ရႇည္လမ်ား တည္ရႇိေနခဲ့ ရပါသလဲ။ အဂတိလိုက္စားမႈေတြ ရႇိေနတာကုိ သိရက္နဲ႕ ဘာေၾကာင့္ အေရးတယူ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ အေရးမယူခဲ့သလဲ ဆုိတာကေတာ့ အာဏာကုိ ခ်ဳပ္ကုိင္ခဲ့တဲ့ အုပ္ခ်ဳပ္သူ အစဥ္အဆက္က အာဏာခုိင္မာေရး အဓိက၀ါဒေတြ က်င့္သုံးခဲ့တာက အေရးပါတဲ့ အေၾကာင္း တစ္ရပ္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ အာဏာရႇင္ေခတ္ တစ္ေလွ်ာက္ ေနရာတကာမႇာ အေၾကာက္တရားေတြကုိ လႊမ္းမုိးထားေအာင္လုပ္ၿပီး သတင္းအခ်က္ေတြကုိ ဖုံးကြယ္ထားတာေတြ နီးစပ္ရာ စားေတာ္ေခၚခဲ့ တာေတြက အဂတိ လိုက္စားမႈေတြကုိ ျပဳလုပ္ဖုိ႔ တြန္းအားေပးသလုိ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။ အခြင့္ထူးခံ လုိတာရေနက် အခြင့္အေရးေတြ မရေတာ့မႇာ ရာထူးမတုိးမႇာ စာေမးပြဲက်မႇာ လူတမ္းေစ့ မေနႏုိင္မႇာ ထမင္းမ၀မႇာဆုိတဲ့ အေၾကာက္ တရားေတြအျပင္ သတင္းအခ်က္ေတြကုိ ၀ါဒျဖန္႔တဲ့ ယႏၲရားေတြသုံးၿပီး ကန္႕သတ္ထားခဲ့ တာေတြဟာ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြကုိ ျပဳလုပ္ေစဖုိ႕ အဘက္ဘက္က ဖိအားေတြ ျဖစ္ေစခဲ့ပါတယ္။
အာဏာရႇင္စနစ္နဲ႔ သတင္းအေမႇာင္ခ်မႈ
အာဏာရႇင္စနစ္မႇာ တန္းတူညီမႇ်မႈ မရႇိတာ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆုိခြင့္နဲ႕ မီဒီယာလြတ္လပ္ခြင့္ ေတြကုိလည္း အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးျပၿပီး ပိတ္ပင္ထားဆီး ခဲ့တာဟာလည္း အဂတိ လိုက္စားမႈ ျပႆနာေတြကုိ ဖြဲမီးလုိ တေငြ႕ေငြ႕ ေလာင္ေစခဲ့ပါတယ္။ သတင္းအမႇန္ တစ္ခုကုိ ပိတ္ဆုိ႔ျခင္းက သတင္းအမႇား တစ္ေထာင္ကုိ ဖန္တီးသလုိ ျဖစ္ေစပါတယ္။ ဥပမာအားျဖင့္ ယခင္အစုိးရ လက္ထက္မႇာ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းေတြနဲ႔ ဆုိင္တဲ့ အခြင့္အလမ္း ဆုိင္ရာ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကုိ အစုိးရနဲ႕ နီးစပ္သူေတြကသာ ဦးစြာသိရႇိၿပီးျပင္ပ စီးပြားေရး ေလာကမႇာေတာ့ သတင္းအခ်က္ အလက္နဲ႕ အခြင့္အလမ္းေတြ ရဖုိ႕အတြက္ အာဏာပုိင္ေတြကုိ အမ်ဳိးမ်ိဳး လာဘ္ထုိးကာ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြကုိ တုိးပြားေစခဲ့တာ ျဖစ္ပါတယ္။
အေၾကာက္တရားေတြနဲ႔ သတင္းအမႇန္ေတြ မရရႇိသူေတြ အေနနဲ႕ လာဘ္ေပးျခင္းနဲ႔ အခက္အခဲေတြ ေျဖရႇင္းတဲ့ အေလ့အထက လူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲမႇာ စြဲေစပါတယ္။ ေငြမ်ား တရားႏုိင္ ဆုိသလုိ တရားစီရင္ေရး ယႏၲရားကုိ မယုံၾကည္ ေနေသးသေရြ႕ လာဘ္ေပးလာဘ္ယူမႈေတြ ရႇိေနဦးမႇာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြ ေလ်ာ့နည္းေစဖုိ႕ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုိင္းက အေရးယူမႈေတြ ထိထိေရာက္ေရာက္ အေရးယူဖုိ႕ လုိအပ္သလုိ အမႇန္တရားကုိ ေဖာ္ထုတ္မယ့္ မီဒီယာေတြရဲ႕ လြတ္လပ္စြာ ေရးသားခြင့္ ရႇိေနဖုိ႕ကလည္း အေရးပါတာ ျဖစ္ပါတယ္။ လက္ရႇိ အခ်ိန္မႇာလည္း မၾကာမီက ဆက္သြယ္ေရးနဲ႔ဆုိင္တဲ့ ဌာနဆုိင္ရာက အႀကီးတန္း အရာရႇိေတြကုိ ရာထူးက ႏုတ္ထြက္ခြင့္ ျပဳခဲ့ရာမႇာ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြနဲ႕ ပတ္သက္မႈေတြ ရႇိေနတယ္လုိ႔ သတင္းေတြ ထြက္ေပၚခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒီလုိသတင္းေတြနဲ႕ ပတ္သက္လုိ႔ တရား၀င္ အေသးစိတ္ သတင္းထုတ္ျပန္မႈ မရႇိေသးတာကလည္း အဂတိ လိုက္စားမႈေတြနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး သတင္းေတြ ေရးသားရာမႇာ လက္ရႇိအခ်ိန္အထိ အခက္အခဲေတြ ရႇိေနတာပါ။
ဒီမုိကေရစီ ပီျပင္ဖုိ႔
တကယ္ေတာ့ အာဏာရႇင္စနစ္နဲ႕ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြဟာ ဖြားဖက္ေတာ္လုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။ အာဏာရႇင္စနစ္ က်င့္သုံးတဲ့ ႏုိင္ငံအမ်ားစုမႇာ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြ ဒုနဲ႕ေဒး ျဖစ္ပြားေလ့ ရႇိၾကပါတယ္။ ႏုိင္ငံေတာ္ အာဏာကုိ လူတစ္စုက ခ်ဳပ္ကုိင္တားေလ့ရႇိတဲ့ အာဏာရႇင္ စနစ္မႇာ ႏုိင္ငံရဲ႕ ကိစၥအ၀၀ကုိ လူတစ္စု (သုိ႔မဟုတ္) လူတစ္ဦးရဲ႕ ဆုံးျဖတ္ခ်က္နဲ႕သာ လုပ္ကုိင္ရေလ့ ရႇိတာေၾကာင့္ လူအမ်ားစုဟာ အခြင့္အလမ္းေတြ ရရႇိဖုိ႕အတြက္ သူထက္ငါ မ်က္ႏႇာလုပ္ရာက အဂတိ လိုက္စားမႈေတြ ျပဳလုပ္မိၾကတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ႏုိင္ငံအတြက္ အေရးပါတဲ့ အာဏာခြဲေ၀ေရး၊ တရားစီရင္ေရးနဲ႔ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးပုိင္းက ခြင့္ျပဳႏုိင္တဲ့ ႀကီးမားတဲ့ စီးပြားေရး လုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ပုိင္ခြင့္ကဲ့သုိ႕ လူအမ်ားစု ထင္သာျမင္သာရႇိတဲ့ ကိစၥရပ္ေတြမႇာ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြ ရႇိေနတယ္လုိ႕ သတင္းေတြ ထြက္ေပၚလာေလ အျခားသူေတြကုိလည္း အဂတိ လိုက္စားမႈေတြ ျပဳလုပ္ဖုိ႔ တြန္းအားေပးသလုိ ျဖစ္ေစခဲ့တာပါ။
ဒီအဂတိ လိုက္စားမႈေတြ ရပ္တန္႔ေအာင္ ဘယ္လုိလုပ္ၾကရမလဲ။ ဒုတိယသမၼတ ေျပာသလုိ အစုိးရမႇာ ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ၊ တာ၀န္ခံမႈ၊ စည္းၾကပ္ႏိုင္မႈ၊ အရည္အေသြးမ်ား လုိအပ္ျခင္း၊ တရားဥပေဒ စိုးမိုးေရးနဲ႕ ႏိုင္ငံေတာ္ အစိုးရ ၀န္ထမ္းမ်ားရဲ႕ လစာမလုံေလာက္မႈ ေျဖရႇင္းေရး၊ အစိုးရနဲ႔ ပုဂၢလိကဌာန အသီးသီးမႇာ လည္ပတ္ေနၾကတဲ့ လုပ္ငန္းစနစ္၊ ၀င္ေငြ၊ လစာနဲ႔ ဆုေၾကးစနစ္မ်ား ေခတ္နဲ႕ေလ်ာ္ညီေရး ေတြကုိ ျပဳလုပ္ေပးေရး၊ လူတစ္ဦးခ်င္းစီရဲ႕ ကိုယ္က်င့္တရားနဲ႔ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး၊ လြတ္လပ္စြာ ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆို ေရးသားခြင့္၊ လြတ္လပ္စြာ အသင္းအဖြဲ႕ ဖြဲ႕စည္းခြင့္၊ မီဒီယာ လြတ္လပ္ခြင့္၊ ျပည္သူလူထုရဲ႕ ေျပာေရးဆိုခြင့္၊ ဥပေဒ၊ နည္းဥပေဒ၊ သတင္းအခ်က္အလက္ ရယူပိုင္ခြင့္ စတာေတြဟာ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြ ျဖစ္ေပၚလာမႈကုိ တုိက္ဖ်က္ဖုိ႔ ဆက္ႏြယ္ေနတဲ့ အခ်က္ေတြလုိ႔ ဆုိႏုိင္ေပမယ့္ အဓိက အရင္းအျမစ္ကေတာ့ စနစ္ေပၚမႇာပဲမူ တည္မႇာပါ။
အာဏာရႇင္စနစ္ေၾကာင့္ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ အဂတိ လိုက္စားမႈေတြကုိ တန္းတူညီမ်မူ၊ လြတ္လပ္မႈ၊ တရားမႇ်တမႈကုိ အေျခခံတဲ့ ဒီမုိကေရစီ စနစ္ကုိ ပီျပင္စြာ က်င့္သုံးျခင္းျဖင့္သာ အဆုံးသတ္ ေပးႏုိင္မႇာ ျဖစ္ပါတယ္။ ဒီမုိကေရစီရဲ႕ အႏႇစ္သာရျဖစ္တဲ့ ႏုိင္ငံသားအားလုံး လြတ္လပ္စြာ တန္းတူညီမႈ ႏုိင္ငံသား အခြင့္အေရးေတြ ဖန္တီးေပးႏုိင္မႈက အာဏာရႇင္ စနစ္ရဲ႕ အေမြဆုိးျဖစ္တဲ့ အဂတိလိုက္စားမႈ ကုိ တုိက္ဖ်က္ဖုိ႔ လက္နက္ေကာင္းတစ္ခု ျဖစ္လာမႇာပါ။ ဒီမုိကေရစီစနစ္ ပီျပင္လာတာနဲ႕အမွ် က႑အသီးသီးမႇာ ကန္႔သတ္ခ်ဳပ္ခ်ယ္မႈေတြ ေလ်ာ့က်ၿပီး ပြင့္လင္းျမင္သာမႈ၊ တာ၀န္ခံမႈ၊ တရားဥပေဒကုိ ေလးစားလုိက္နာမႈေတြ ႀကီးစုိးလာမႇာ ျဖစ္ပါတယ္။
အစုိးရ တာ၀န္ရႇိသူေတြ အေနနဲ႔ အာဏာရႇင္ ေခတ္တစ္ေလွ်ာက္ သုံးခဲ့တဲ့ မူ၀ါဒနဲ႔ နည္းလမ္းေတြကုိ အလုံးစံုစြန္႔ပစ္ၿပီး ဒီမုိကေရစီ စံႏႈန္းေတြကုိ အစုိးရ အပါအ၀င္ ႏုိင္ငံသား အားလုံးက လုိက္နာက်င့္သုံး ျခင္းျဖင့္သာ ဂုဏ္သိကၡာရႇိတဲ့ ႏုိင္ငံသားေတြအျဖစ္ ခံယူၾကပါစုိ႕လုိ႔ ဆုိခ်င္ပါတယ္။ အမႇန္တရားကုိ ေဖာ္ထုတ္လုိသူေတြ၊ အမႇန္တရားကုိ ျမတ္ႏိုိးသူေတြ မ်ားလာတာနဲ႔အမွ် မမႇန္မကန္ လုပ္ေနသူေတြဟာလည္း တျဖည္းျဖည္း ေနာက္ဆုတ္သြားမႇာ ျဖစ္ပါေတာ့တယ္။

The KIO and Kachin communities “are one”

Kachin leaders back UN involvement

By Myanmar Times June 03, ’13

Members of the Kachin community have asked Vijay Nambiar to help increase international involvement in Myanmar’s peace process during a meeting in Myitkyina last week.

Kachin representatives met Mr Nambiar, the special adviser to UN Secretary-General Ban Ki-moon on Myanmar, on May 29, during the rest day in peace talks between the government and the Kachin Independence Organisation (KIO). Mr Nambiar was an observer at the talks, which concluded with the signing of a seven-point agreement on May 30.

At the meeting Myitkyina resident Daw Jar Sai Khum said international help was needed to resolve the conflict in Kachin State.
“I think you can understand very well that this conflict has been running since the country became independent more than 64 years ago,” she said. “Ethnic groups around Myanmar are trying to solve the problems within our communities and regions but we cannot manage all of this ourselves.
“It is clear to me that the international community needs to play a role in solving these conflicts.”
Kachin people urged Mr Nambiar to monitor the conflict until a fair solution was found. They also asked him to raise the issue of Myanmar’s ethnic conflicts in the UN Security Council and encourage other members of the international community to take part in the peace process.
Representatives also told Mr Nambiar that the KIO and Kachin communities “are one”.
‘’We want the UN to help as much as it can,” said 81-year-old Daw Innfan Jar Yar. “The government and KIO have held peace talks many times but so far there has not been any positive outcome.
“We suffer the terrible impacts of the conflict,” she said, adding that a political solution was needed. “We want to get [a] federal [system] at once. We don’t want to wait any more to get it.”
The Kachin National Consultative Assembly (KNCA) published a statement before Mr Nambiar’s visit and this was presented to him at the meeting. The statement included nine points on the conflict and alleged that the government “consistently ignores the ethnic rights that ethnic nationalities have been demanding, or intentionally stalls and gives excuses”.
The statement said that past meetings have not been successful in part because international monitoring groups have not been involved and called for these groups to be involved in future talks.
Mr Nambiar said at the meeting that the UN is supporting and facilitating peace talks and that those talks were being watched closely around the world.
“Every one of you has an aspiration, an expectation … and an experience. But any political solution that comes will not satisfy everybody in all respects,” Mr Nambiar said.
“I have no doubt that the UN and KIO, as well as the Kachin people and Myanmar people, will see the peace process move forward,” he said.

သံုးရက္ၾကာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကခ်င္ျပည္နယ္ ျမစ္ႀကီးနားက ေဆြးေႏြးပြဲအၿပီး

31.05.2013  VOA
သံုးရက္ၾကာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ကခ်င္ျပည္နယ္ ျမစ္ႀကီးနားက ေဆြးေႏြးပြဲအၿပီး တစ္ရက္အၾကာ ဒီကေန႔မွာ ျပည္ေထာင္စုၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဖာ္ေဆာင္ေရးအဖြဲ႔ လုပ္ငန္းေကာ္မတီက ၀န္ႀကီးဦးေအာင္မင္းက ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔
ေကအိုင္အို ကို တစ္ပတ္အတြင္းမွာ မတရားအသင္း ေၾကညာထားတာကေန ပယ္ဖ်က္ေပးမယ္လို႔ ေျပာလာခဲ့တာပါ။ ၀န္ႀကီးဦးေအာင္မင္းက သူေျပာတဲ့အတိုင္း တကယ္ပဲ ေကအိုင္အို ကို မတရားအသင္းကေန ပယ္ဖ်က္ေပးလိုက္ရင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ေနခ်ိန္မွာ အမ်ားႀကီး အားသာမႈေတြ ျဖစ္ေစႏိုင္တယ္လို႔ ေကအိုင္အို ဥကၠ႒ေဟာင္း တစ္ဦးက ေျပာပါတယ္။ ဒီအေၾကာင္းကို ဆက္သြယ္ေမးျမန္းထားတဲ့ ဗြီအိုေအျမန္မာပိုင္းသတင္ေထာက္ ကိုေအာင္ရဲေမာင္ေမာင္က တင္ျပထားပါတယ္။

ျမစ္ႀကီးနားက မေနာကြင္းထဲမွာ သံုးရက္ၾကာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ အစိုးရၿငိမ္းခ်မ္းေရးအဖြဲ႔နဲ႔ ေကအိုင္အို တို႔ ေတြ႔ဆံုအၿပီး ၁ ရက္ၾကာ ဒီကေန႔ မနက္အေစာပိုင္းမွာပဲ ျပည္ေထာင္စု ၀န္ၾကီး ဦးေအာင္မင္းက ျမစ္ၾကီးနား ဒုကၡသည္စခန္းတစ္ခုကို ေရာက္ရွိခ်ိန္မွာ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔နဲ႔ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရး တပ္မေတာ္တို႔ကို အာဏာပိုင္ေတြဘက္က မတရားအသင္း သတ္မွတ္ထားတာကိ္ု တစ္ပတ္အတြင္း ပယ္ဖ်က္ႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ေပးမယ္လို႔ ကတိျပဳခဲ့တဲ့အေၾကာင္း သူနဲ႔အတူ ဒုကၡသည္စခန္းေတြကို သြားေရာက္စဥ္မွာလိုက္ပါခဲ့တဲ့ ျပည္သူ႔လႊတ္ေတာ္ ကို္ယ္စားလွယ္ ေဒၚဒြဲဘူက ေျပာပါတယ္။

ေကအိုင္အို၊ ေကအိုင္ေအကို မတရားအသင္းက ပယ္ဖ်က္ေပးဖို႔ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာရွိတဲ့ ကခ်င္ဘက္ကလႊတ္ေတာ္ ကိုယ္စားလွယ္ေတြ က ေတာင္းဆိုေပးမႈေတြကို မၾကခဏဆိုသလို တင္ျပခဲ့သလို၊ အခုအခါမွာ ၀န္ၾကီး ဦးေအာင္မင္းက မတရားအသင္းအမႈနဲ႔ ဖမ္းဆီးထားတဲ့သူေတြကိုလည္း တစ္ပတ္အတြင္း ျပန္လႊတ္ေပးဖို႔ကိုလည္း ေျပာခဲ့တယ္လို႔ သူမကေျပာပါတယ္။

“ျဖစ္ေစတဲ့အမႈေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့၊ မတရားတဲ့အမႈေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးေတာ့ သူတုိ႔အေနနဲ႔ ဘာမွ ၀င္စြက္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘူးေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမဲ့ အမိန္႔ခ်ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့၊ မတရားအသင္း ပယ္ဖ်က္ၿပီးတဲ့အခါမွာေတာ့ သူတုိ႔အထဲမွာရွိတဲ့သူေတြကို တစ္ပတ္အတြင္း၊ ဒုကၡသည္စခန္းကလည္း တစ္ေယာက္ ပါတာကိုး။ ျပန္ပို႔ေပးမယ္လို႔ ၀န္ႀကီးက ေျပာပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ မတရားအသင္းေတြ ေၾကညာထားတာကို ပယ္ဖ်က္ေၾကာင္း ေၾကညာၿပီးတာနဲ႔ ဒီစခန္းကို ျပန္ေရာက္ေစရမယ္ ဆိုၿပီးေတာ့ ေျပာပါတယ္။ တစ္ပတ္အတြင္းလို႔ ေျပာပါတယ္။”

အခုလို ေကအိုင္အို ေကအိုင္ေအ ကိုသာ မတရားအသင္းကေန တကယ္ပယ္ဖ်က္ေပး လိုက္ရင္ အစိုးရနဲ႔ ေကအိုင္အို အၾကား နာလည္မႈတည္ေဆာက္တဲ့ ေနရာမွာ ပိုျပီးယံုၾကည္မႈေတြ ျမင့္တက္ လာႏိုင္တယ္လို႔လည္း ေကအိုင္ေအ ဥကၠ႒ေဟာင္း ေဒါက္တာတူးဂ်ာ က ေျပာပါတယ္။

“ဒီလိုေျပာတာ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ အခုဟာ က်ေနာ္တုိ႔က ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲကို ဦးတည္ေနတဲ့အခ်ိန္အခါ ျဖစ္တဲ့အတြက္ေၾကာင့္ ယံုၾကည္မႈတည္ေဆာက္ေရးက အေရးႀကီးေနတယ္။ မယံုၾကည္မႈေတြ ပေပ်ာက္ၿပီးေတာ့မွ အခ်င္းခ်င္းယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔ စားပြဲ၀ိုင္းကို အတူတူ ခ်ီတက္သြားၿပီးေတာ့ ႏုိင္ငံေရးအရ ေဆြးေႏြးဖို႔ရွိတာကိုး။ ဒါေၾကာင့္မိုလို႔ ဒီလိုေျပာဆိုတဲ့ဥစၥာက က်ေနာ္ကေတာ့ အတိုင္းထက္အလြန္ ၀မ္းသာတာေပါ့။ ကခ်င္ေတြက တနည္းနဲ႔မဟုတ္တနည္းေတာ့ အမ်ိဳးေတြျဖစ္ေနၾကတာကိုး။ အမ်ိဳးေတြျဖစ္ေနၾကေတာ့ ၿမိဳ႕ေပၚကလူေတြနဲ႔ ေတာကလူေတြ၊ အဖြဲ႔အစည္းကလူေတြ ဆိုတာကလည္း ႏိုင္ငံေရးမပါေပါ့။ ေတာ္လွန္ေရးသေဘာ အသြင္မေဆာင္ဘဲနဲ႔ လူမႈေရးအရ ဆက္သြယ္ေနတာလည္း ရွိတာပဲ။ အဲဒါကို တခါတည္း ဟုိဘက္ကေန အျပစ္ရွိတယ္ဆိုၿပီးေတာ့ ဖမ္းဆီးထားတဲ့ သူေတြလည္း ဒုကၡသည္စခန္းမွာလည္း ရွိတယ္လို႔ သိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္မိုလို႔ ၀န္ႀကီးက အဲဒီလို သေဘာထားႀကီးႀကီး ေျပာဆိုတယ္ဆိုတာကေတာ့ ဒါ အင္မတန္ေကာင္းပါတယ္။ ဒါမွလည္း ဒုကၡသည္စခန္းကလူေတြ လည္း ေနရထိုင္ရတာ သူတို႔ေခ်ာင္လည္မယ္ေလ။ ပိုၿပီး စိတ္ေပ်ာ္ၾကမွာေပါ့။ မဟုတ္ရင္ သံသယစိတ္ေတြနဲ႔ လႊမ္းမိုးထားလို႔ရွိရင္ သူတို႔ ေနရထိုင္ရတာ ပိုၿပီးေတာ့ က်ပ္တည္းတယ္ဗ်။”

အာဏာပိုင္ေတြဘက္က မတရားအသင္းလို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ေကအိ္ုင္အို ကို
မတရားအသင္းက ပယ္ဖ်က္လိုက္ရင္ ေကအိုင္ေအနဲ႔ဆက္ႏြယ္မႈ အပါအ၀င္ မတရားအသင္းနဲ႔ဆက္ႏြယ္မႈနဲ႔ ေထာင္က်ေနသူ အားလံုး ျပန္လြတ္လာႏိုင္ တယ္လို႔ လည္း ကခ်င္အေရးေလ့လာသူေတြက သံုးသပ္ေနၾကတာပါ။

တိုင္းရင္းသားလက္နက္ကိုင္ အင္အားစုေတြကို အရင္စစ္အစိုးရလက္ထက္က
မတရားအသင္း၊ တရားမ၀င္အသင္းလို႔ သတ္္မွတ္ၿပီးေတာ့ သူတို႔နဲ႔ပတ္သက္ၿပီး
ႏိုင္ငံေရးလုပ္တဲ့သူေတြကို ၁၇/၁ လို႔ေခၚတဲ့ မတရားအသင္းနဲ႔ဆက္ႏြယ္မႈ၊
၁၃/၁ လို႔ေခၚတဲ့ လူ၀င္မႈႀကီးၾကပ္ေရးရဲ႕ နယ္စပ္ျဖတ္ေက်ာ္မႈ ဆိုတဲ့ အမႈေတြနဲ႔ တရားဆြဲဆို ေထာင္ခ်ေလ့ရွိတယ္လို႔လည္း ႏိုင္ငံေရး အမႈေတြကိုလိုက္တဲ့ တရားလႊတ္ေတာ္ ေရွ႕ေန ဦးေအာင္သိန္းက ေျပာပါတယ္။

ေကအိုင္အိုအဖြဲ႔ဟာ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္မွာ အမ်ဳိးသားညီလာခံ တက္ေရာက္ၿပီး ၁၇ ႏွစ္ၾကာ တဘက္နဲ႔တဘက္အၾကား အပစ္အခတ္ေတြမရွိဘဲ ေနထိုင္ လာခဲ့ရာကေန ၂၀၁၁ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္မွာ ေကအိုင္ေအ ကို အစိုးရရဲ႕ နယ္ျခားေစာင့္တပ္အျဖစ္ အသြင္ေျပာင္းဖို႔ ႀကိဳးစားရာကေန ႏွစ္ဘက္ တင္းမာမႈေတြ ရွိခဲ့ၿပီး တိုက္ပြဲေတြ ျပန္ျဖစ္ခဲ့သလိ္ု အစိုးရက လည္း ေကအိုင္အို ေကအိုင္ေအ ကို မတရားအသင္းအျဖစ္ သတ္မွတ္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

ကခ်င္ျပည္နယ္ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕မွာ ၃ ရက္ၾကာျပဳလုပ္ခဲ့တဲ့ ဒီေဆြးေႏြးပြဲကို ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ျမစ္ၾကီးနား ေဒသခံေတြကလည္း စိတ္အားထက္သန္စြာနဲ႔
ႀကိဳဆိုတာေတြ႔ရသလိုပဲ၊ စစ္တပ္ထိန္းခ်ဳပ္တဲ့ နယ္ေျမေတြထဲက ဒုကၡသည္ေတြေရာ၊ ကခ်င္ဘက္က ထိန္းခ်ဳပ္ထားတဲ့ ဒုကၡသည္စခန္းေတြ ဘက္က ဒုကၡသည္ေတြေရာကပါ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးပြဲ အေပၚမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ႀကီးႀကီးထားခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။

Myanmar resumes peace talks with Kachin rebels (AP News)

Today Online (Singapore) News Paper 28May
MYITKYINA (Myanmar) — Myanmar’s government launched a new round of peace talks with ethnic Kachin rebels today (May 29), seeking to end a major armed conflict that has recently been overshadowed by strife between Buddhists and Muslims in other parts of the country.
The top government negotiator said the talks, if successful, could lead to a comprehensive cease-fire agreement with all ethnic rebel groups in a month or two.
The talks with the Kachin Independence Organization, scheduled to last three days, are the first to be held in the Kachin state capital of Myitkyina.
Fighting erupted in Kachin in June 2011, ending a cease-fire that had been in place since 1994 and displacing more than 100,000 people.
Since independence in 1948, Myanmar has faced rebellions from a number of minority groups seeking autonomy. While sporadic fighting continues with several, the Kachin are the only major group that has not reached a cease-fire agreement with the elected government of President Thein Sein, who came to power in 2011 after almost five decades of military rule.
“If we can have an agreement with the KIO, the president has the desire to hold a formal cease-fire signing agreement with all ethnic groups” by June or July, said President’s Office Minister Aung Min, a veteran negotiator with ethnic rebel groups who is leading the government side at the talks.
The current fighting began when Kachin guerrillas refused to abandon a strategic base near a hydropower plant that the government is developing in a joint venture with a Chinese company. To help maintain peace with the minority groups, the government allows them to maintain their own militias, although in recent years the groups have been pressured to put them under government control.
The two sides had 14 earlier meetings in Ruili in China and Chiang Mai in Thailand, but failed to agree on a cease-fire. The government has made a cease-fire its priority, but the Kachin rebels want any agreement to include a political framework that could lead to long-term peace.
The Kachin team at the peace talks is being led by the deputy chief of its military wing, General Gum Maw. Observers include UN special advisor on Myanmar Vijay Nambiar and several Chinese officials. Kachin borders China and the fighting risks destabilizing the area. AP

Photp: Lt. Gen. Myint Soe, left, of Defence Ministry, sits together with Deputy Chief of Staff Maj. Gen. Guan Maw, right, of Kachin Independence Army, during a tea break of their cease fire talks in Myitkyina, Kachin State, Tuesday, May 28, 2013. Photo: AP

Kachin People, KIA and Burmese Army for May2013 Peace Talk in Myitkyina

ျငိမ္းခ်မ္းေဆြေႏြးရန္ ေရာက္လာသည့္ KIO ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႕ကို ကခ်င္ျပည္သူမ်ား ၾကိဳဆို


ျငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးရန္အတြက္ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕သို႔ေရာက္ရွိလာေသာ ကခ်င္လြတ္ေျမာက္ေရးအဖြဲ႔ (KIO) ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ၾကိဳဆိုသည့္ ျပည္သူလူထုအင္အားကို ၾကည့္ျခင္းအားျဖင့္ KIO သည္ျပည္သူလူထု အတြက္ ကိုယ္စားမျပဳဟု ေျပာခဲ့သည့္ အစိုးရတို႔မွ အေျဖရသြားသည္ဟု ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးေရး အက်ိဳး ေဆာင္အဖြဲ႔ (PCG) မွ ဦးခပရာ ခြန္းေအာင္ (Hka Pra Hkun Awng) က ေျပာသည္။
“အစိုးရေတြ အရမ္းအ့ံၾသတယ္။ ဒီျပည္သူလူထုေတြ မထက္မွတ္ပဲနဲ႔ ေအာင္ေျမသစ္ ကေန စီတာပူ ထိ ဆီးၾကိဳလို႔ အရမ္းအံ့ၾကတာဟုတ္တယ္။ KIO က ျပည္သူလူထုအတြက္ ကိုယ္စားမျပဳဘူးလို႔ေျပာတာ ဒီေန႔ေတာ့ သူတို႔အေျဖရသြားတဲ့သေဘာပဲ။”
ေမလ ၂၇ ရက္ေန႔ တြင္ KIO ဗဟိုဌာနခ်ဳပ္လိုင္ဇာမွ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕သို႔ ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးရန္ ေရာက္ရွိလာေသာ ဦးဆြမ္လြတ္ဂမ္ ဦးေဆာင္ေသာ ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ၀ိုင္းေမာ္ျမိဳ႕မွ ျပည္သူလူထုႏွင့္ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕မွ ျပည္သူလူထု ေထာင္ဂဏန္းမွ KIO အလံပါေသာ တီရွပ္ႏွင့္ ၆ လက္မခန္႔ရွိေသာ အလံကို ကိုင္ေဆာင္ျပီး ၾကိဳဆိုခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ၾကိဳဆိုရာတြင္ “KIO က ကခ်င္ေတြအားလံုးနဲ႔ အတူတူပဲဆိုတာကိုေျပာတယ္။ KIO အလံက အားလံုးနဲ႔ဆိုင္တယ္ ဆိုတာကိုျပတယ္” ဟု ကိုယ္တိုင္ၾကိဳဆိုခဲ့ေသာ ကခ်င္ႏွစ္ျခင္းခရစ္ယာန္အဖြဲ႔ခ်ဳပ္ (KBC) အေထြေထြအတြင္း ေရးမွဴး သိကၡာေတာ္ရ Rev . Dr. Hkalam Sam Sun ေျပာသည္။
ထို႔အတူ “ေအာင္ေျမသစ္ကေန ဗလမင္းထင္တံတားထိ က်ေနာ္တို႔ ၀ိုင္းေမာ္အဖြဲ႔ေတြတန္းစီျပီး  အတီးအမႈတ္ေတြ၊ ရိုးရာ၀တ္စံု၀တ္တဲ့သူေတြက၀တ္နဲ႔ KIO အလံတုတ္ကိုကိုင္ျပီး ၾကိဳတယ္။ ဗလမင္းထင္ကေန ဟိုဘက္က ျမစ္ၾကီးနားအဖြဲ႔ေတြ ၾကိဳတယ္” ဟု ကိုယ္တိုင္္ၾကိဳဆိုခဲ့ေသာ ၀ိုင္းေမာ္ျမိဳ႕မွ အသင္းေတာ္ ဆရာတစ္ဦးေျပာသည္။
KIO ဘက္မွ ဦးဆြမ္လြတ္ဂမ္ဦးေဆာင္ေသာ အဖြဲ႔ ဒု-စစ္ဦးစီးခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဂြန္ေမာ္၊ ဒု-ဗိုလ္မွဴးၾကီး လဖိုင္လ၊ ဒု-ဗိုလ္မွဴးၾကီး ခြန္ေနာ္၊ ဗိုလ္မွဴးၾကီး ေဇာ္ေတာင္ စသည့္ကိုယ္စားလွယ္မ်ားကို ျငိမ္းခ်မ္းေရးေဆြးေႏြးေရး အက်ိဳးေဆာင္အဖြဲ႔ (PCG)အဖြဲ႔ႏွင့္  ျပည္ေထာင္စု ျငိမ္းခ်မ္းေရးလုပ္ငန္းေဖာ္ေဆာင္ေရးလုပ္ ငန္းေကာ္မတီဒုဥကၠဌ ဦးေအာင္မင္း၊ ေမြးျမဴေရး၀န္ၾကီး ဦးအုန္းျမင့္၊ ကခ်င္ျပည္နယ္၀န္ၾကီးခ်ဳပ္ ဦး လဂြ်န္ငန္ဆိုင္း၊ UN မွကိုယ္စားလွယ္တို႔က နမ္္ဆန္ယန္မွ သြားေရာက္ၾကိဳခဲ့ျပီး ေန႔လည္ ၁၂ နာရီခန္႔တြင္ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕သို႔ေရာက္ရွိလာေၾကာင္း သိရသည္။
ဦးေအာင္မင္း ဦးေဆာင္ေသာ အစိုးရကိုယ္စားလွယ္မ်ားမွာ ေမလ ၂၆ ရက္ေန႔ျမစ္ၾကီးနားသို႔ေရာက္ရွိလာျပီး KIO ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔ႏွင့္ အျခားလက္နက္ကိုင္အဖြဲ႔မ်ားမွာ ေမလ ၂၇ ရက္ေရာက္ရွိလာျခင္းျဖစ္သည္။
ထိုသို႔ေရာက္ရွိလာျပီး KIO ကိုယ္စားလွယ္အဖြဲ႔မ်ားသည္ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ရွိ KIO ဆက္ဆံေရးရံုးတြင္တည္းခိုကာ အစိုးရအဖြဲ႔မ်ားႏွင့္ အျခားေလ့လာေစာင့္ၾကည့္သူအဖြဲ႔မ်ားသည္ ျမစ္ၾကီးနားျမိဳ႕ရွီ မဒီရာဟိုတယ္တြင္ တည္းခိုေၾကာင္းႏွင့္ ၎တို႔သည္ ေမလ ၂၈ ရက္ေန႔မွ စတင္ေဆြးေႏြးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း PCG မွ ဦးခပရာ ခြန္းေအာင္က ေျပာသည္။
“၂၈ ရက္ေန႔ေတာ့ အစိုးရနဲ႔ KIO ေဆြးေႏြးမယ္။ ၂၉ ရက္ေန႔မွာေတာ့ ျပည္သူလူထုေတြနဲ႔ KIO ေတြ ျပန္ေတြ႔ျပီး အျဖစ္အပ်က္ေတြ ေျပာျပ ရွင္းျပျပီး ပညာေတာင္းတာေတြလုပ္မယ္။ ျပီးေတာ့ ၃၀ ရက္ေန႔မွာ အစိုးရေတြနဲ႔ ျပန္ေဆြးေႏြးမွာဟုတ္တယ္။”
ေဆြးေႏြးမႈကို မေနာကြင္း မဂြ်ယ္ခန္းမေဆာင္တြင္ျပဳလုပ္မည္ျဖစ္ျပီး ၎တြင္ စစ္ပြဲအရွိန္ေလ်ာ့က်ရန္ တပ္ေနရာခ်ထားေရးကို အဓိကေဆြးေႏြးသြားမည္ျဖစ္ျပီး ယခုေဆြးေႏြးမႈသည္ KIO ႏွင့္ အစိုးရၾကား အစိုးရထိန္းခ်ဳပ္သည့္ေနရာတြင္ ပထမဆံုးၾကိမ္ေတြ႕ဆံုျခင္းျဖစ္သည္။

ေမလ ၂၉ ရက္ေန႔ထုတ္ The Daily Eleven သတင္းစာ၏ အယ္ဒီတာ့ အာေဘာ္

Created on Wednesday, 29 May 2013 03:44
AddThis Social Bookmark Button

အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးမွ ထာ၀ရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆီသို႔
ေမ ၂၈ ရက္တြင္ အစိုးရႏွင့္ ေကအုိင္အိုတို႔ ကခ်င္ျပည္နယ္ ျမစ္ႀကီးနားတြင္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ ေတြ႕ဆံုေဆြးေႏြးေနၾကၿပီ ျဖစ္သည္။ လက္ရွိတြင္ ဒုကၡသည္ေပါင္း တစ္သိန္းေက်ာ္ ရွိေနၿပီး အစုိးရႏွင့္ ေကအုိင္အိုတို႔အၾကား စစ္ပြဲအဆံုးသတ္ရန္၊ အၿပီးသတ္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရးအတြက္ ယခုၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲသည္ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ေရာင္ျခည္ပင္ ျဖစ္သည္။
ေကအုိင္အို/ေကအုိင္ေအအဖြဲ႕ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕သို႔ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးပြဲအတြက္ လာေရာက္သည့္ အခ်ိန္တြင္ ေသာင္းဂဏန္းရွိေသာ ျပည္သူမ်ားသည္ ေကအုိင္အို အဖြဲ႕အား ႀကိဳဆိုခဲ့ၾကသည္။ အဆိုပါ ျမင္ကြင္းက ေကအုိင္အိုသည္ ကခ်င္ျပည္နယ္ တစ္ခုလံုးကို ကိုယ္စားမျပဳႏုိင္သည့္ တုိင္ေအာင္ ကခ်င္လူမ်ိဳးမ်ားကိုေတာ့ ကိုယ္စားျပဳေၾကာင္းႏွင့္ ေကအုိင္အို အေနာက္တြင္ ကခ်င္လူထု ရွိေနေၾကာင္း ျပဆိုေနသည္။ ၿငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ မည္မွ်ေမွ်ာ္လင့္ ေတာင့္တေနသည္ကို ျမင္ေတြ႕ႏုိင္ပါသည္။
ေကအုိင္အို/ေကအိုင္ေအ အပါအ၀င္ တုိင္းရင္းသား လက္နက္ကိုင္မ်ားႏွင့္ ထာ၀ရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ရရွိႏုိင္ေရးသည့္ တုိင္းရင္းသားမ်ား လက္ခံႏုိင္ေလာက္သည့္ ဖက္ဒရယ္စနစ္ က်င့္သံုးေသာ ဒီမိုကေရစီစနစ္ ေပၚထြန္းလာေရးသည္ အေရးႀကီးပါသည္။ ဒီမိုကေရစီ စနစ္ကို အေျခခံေသာ စစ္မွန္ေသာ ဖက္ဒရယ္စနစ္ က်င့္သံုးႏုိင္ေရးအတြက္ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံ ဥပေဒကို ျပဳျပင္ႏုိင္ေရးသည္ အေရးပါလာၿပီ ျဖစ္သည္။
ယခုလို မတည္ၿငိမ္ေသးသည့္ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး အေျခအေနမွ ထာ၀ရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အေျခအေနကို ရရွိရန္မွာ ကခ်င္ျပည္သူ ျပည္သားမ်ားေရာ ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလံုးက ျပည္သူမ်ားပါ လိုလားေနသည့္ အရာတစ္ခု ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး အေျခအေနတစ္ခုမွ ထာ၀ရ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး အေျခအေနသို႔ ေရာက္ရွိရန္မွာ ဖြဲ႕စည္းပံု အေျခခံဥပေဒကို ျပင္ဆင္ႏုိင္ၿပီး စစ္မွန္ေသာ ဖက္ဒရယ္စနစ္ ျဖစ္ေပၚလာေရးမွာ အဓိကက်ပါေၾကာင္း The Daily Eleven သတင္းစာမွ ေရးသားအပ္ပါသည္။

သမီးလည္းဆုံး၊ အေဖလည္း တရားစြဲခံရ (Kachin State)

ဆုယူေနသည့္ မဂ်ာဆုိင္းအိန္
ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ဖားကန္႔ေဒသအတြင္း ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလက ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တိုက္ပြဲအတြင္း သမီးျဖစ္သူ မဂ်ာဆိုင္းအိန္ ေသဆုံးခဲ့မႈအတြက္ စုံစမ္းစစ္ေဆးေပးပါရန္ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတႏွင့္ ျမန္မာႏုိင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္သို႔ တင္ျပခဲ့သည့္ ဖခင္ဦးဘရန္ေရွာင္သည္ ယင္းသို႔တင္ျပမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ တရားစြဲဆိုခံရၿပီး အမႈအား ဆက္လက္ရင္ဆုိင္ေနေၾကာင္း သတင္းရရွိသည္။
ကခ်င္ျပည္နယ္၊ ဖားကန္႔ၿမိဳ႕ေပၚတြင္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔က မိုင္းဗုံးေပါက္ကြဲၿပီး ပစ္ခတ္မႈ ျဖစ္ပြားခဲ့သည့္အတြက္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္ ျပန္လာေသာ ကုိးတန္းေက်ာင္းသူ မဂ်ာဆုိင္းအိန္ ေသဆုံးခဲ့သည္။ အဆိုပါ ျဖစ္စဥ္သည္ စက္တင္ဘာလ ၁၃ ရက္ေန႔ ညေန ၄ နာရီ၀န္းက်င္ ေက်ာင္းဆင္းခ်ိန္တြင္ ျဖစ္ပြားခဲ့ျခင္းျဖစ္ၿပီး မဂ်ာဆုိင္းအိန္သည္ ၎တက္ေရာက္ေနသည့္ ေမွာ္၀မ္းအထက္တန္းေက်ာင္းမွ ေနထုိင္ရာ ဆြတ္ငိုင္ယန္သို႔ ျပန္လာစဥ္ လမ္း၌ပစ္ခတ္မႈေၾကာင့္ ေသဆုံးခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သိရွိရသည္။
ဦးဘရန္ေရွာင္သည္ ၎၏သမီး ေသဆံုးမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ မိမိ၏သမီး ေသဆံုးမႈမွာ တပ္မေတာ္မွ ပစ္လုိက္ေသာ က်ည္ဆန္ဒဏ္ရာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ဟု လူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္၊ စစ္ဗ်ဴဟာ႐ံုးမ်ား၊ ၀န္ႀကီးဌာနမ်ားႏွင့္ ႏုိင္ငံေတာ္ သမၼတအထိ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာႏွင့္ ေအာက္တိုဘာလမ်ားတြင္ ပန္ၾကားစာ ေပးပို႔ခဲ့သည္။
ယင္းအေပၚ ဖားကန္႔ေဒသ ဗ်ဴဟာကုန္းမွ ဗိုလ္မွဴးတစ္ဦးက ပုဒ္မ- ၁၂၂ ျဖင့္ တရားစြဲဆိုခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ဟု သိရသည္။
“အမႈက သဘာ၀မက်ဘူး။ သမီးလည္းဆုံး၊ တရားလည္း အစြဲခံရတယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း တိုင္တာမဟုတ္ဘူး။ ကြၽန္ေတာ့္သမီး အတြက္နဲ႔ ဒီေလာက္လုပ္ပုိင္ခြင့္ ရွိတယ္လို႔ မိဘတစ္ဦး အေနနဲ႔ ယူဆတယ္ေပါ့။ အျဖစ္မွန္ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ လုပ္တာပါ။ အေရးယူေပးပါလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဓိကကေတာ့ အျဖစ္မွန္ ေပၚဖုိ႔ပဲ။ ကြင္းဆင္းစစ္ေဆးတာလည္း မရွိဘူး။ တရားစြဲတဲ့ ဗိုလ္မွဴးဇာနည္မင္းပုိက္ကလည္း စစ္ေဆးေရး ခုံ႐ုံးအဖြဲ႕ထဲမွာ ပါတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘာေတြျဖစ္ခဲ့တယ္ ဆိုတာ သူမသိဘူးလုိ႔ ဟိုတစ္ေန႔ကပဲ တရား႐ုံးမွာပဲ ထြက္ဆိုခဲ့ပါတယ္” ဟု ဦးဘရန္ေရွာင္က ၂၀၁၃ ခုႏွစ္ ေမ ၂၅ ရက္က ေျပာျပသည္။
မဂ်ာဆုိင္းအိန္ ေသဆံုးမႈ သတင္းႏွင့္ ပတ္သက္ၿပီး Weekly Eleven ဂ်ာနယ္တြင္ ၂၀၁၂ စက္တင္ဘာလ အတြင္းက ေဖာ္ျပခဲ့စဥ္
“ေရွ႕ေနငွားတာ အဆင္ေျပတယ္။ ေရွ႕ေနကြန္ရက္ အဖြဲ႕က သုံးဦးကူညီတယ္။ ေရွ႕ေနေတြကုိ ေထာက္ပံ့ဖို႔ေတာ့ မရွိေသးဘူး။ အသြားအလာ စရိတ္ကုန္တာေပါ့။ ရပ္မိရပ္ဖေတြပဲ ကုန္က်ခံတာပါ။ တရားလိုဘက္က သက္ေသေတြ အစုံမလာႏုိင္ေတာ့ ခက္တာေပါ့။ လြန္ခဲ့တဲ့ ေမ ၂၀ ေျခာက္ႀကိမ္ ႐ုံးခ်ိန္းမွ အစုံလာႏိုင္တယ္” ဟု ၎က ဆက္လက္ေျပာျပသည္။  
ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း တပ္မေတာ္ႏွင့္ ေကအိုင္ေအတို႔အၾကား အပစ္အခတ္ ရပ္စဲေရး သေဘာတူညီခ်က္ကို ၁၉၉၄ ခုႏွစ္က လက္မွတ္ေရးထိုးခဲ့သည္။    
ႏွစ္ေပါင္း ၁၇ ႏွစ္အၾကာ တစ္ေက်ာ့ျပန္ တိုက္ပြဲမ်ား ျပန္လည္ျဖစ္ပြားမႈသည္ ဗန္းေမာ္ခ႐ိုင္၊ မုိးေမာက္ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ျဖစ္ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္ ျမစ္ႀကီးနားၿမိဳ႕နယ္၊ ၀ိုင္းေမာ္ၿမိဳ႕နယ္မ်ားတြင္ပါ တိုက္ပြဲျဖစ္ပြားမႈမ်ား ရွိလာခဲ့သည္။
ေက်ာက္စိမ္းတူးေဖာ္ေရး လုပ္ငန္းမ်ား အဓိက လုပ္ကိုင္ရာ စီးပြားေရးၿမိဳ႕ျဖစ္ေသာ ဖားကန္႔ၿမိဳ႕နယ္၌လည္း ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇန္န၀ါရီလတြင္ တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားမႈရွိခဲ့ကာ လုပ္ငန္းေႏွာင့္ေႏွးမႈမ်ား ျဖစ္ေပၚခဲ့သည္။
ဖားကန္႔ၿမိဳ႕နယ္တြင္ ၾသဂုတ္လကုန္ပုိင္း၌ တပ္မေတာ္ႏွင့္ ေကအိုင္ေအအဖြဲ႕တို႔အၾကား တိုက္ပြဲမ်ား ျပန္လည္ျဖစ္ပြားလာကာ မူရင္းေနရပ္မွ စစ္ေဘးေရွာင္ကာ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားသို႔ ခိုလႈံေရာက္ရွိလာသူ အေရအတြက္သည္လည္း ေသာင္းဂဏန္းသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့သည္။

ကြၽန္ေတာ့္သမီး အတြက္နဲ႔ ဒီေလာက္လုပ္ပုိင္ခြင့္ ရွိတယ္လို႔ မိဘတစ္ဦး အေနနဲ႔ ယူဆတယ္ေပါ့။ အျဖစ္မွန္ ေဖာ္ထုတ္ဖို႔ လုပ္တာပါ။ အေရးယူေပးပါလို႔ ေျပာတာမဟုတ္ဘူး။ အဓိကကေတာ့ အျဖစ္မွန္ ေပၚဖုိ႔ပဲ . . . . .

ကခ်င္ျပည္နယ္တြင္း တစ္ေက်ာ့ျပန္ စစ္ပြဲမ်ားသည္ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ဇြန္ ၉ ရက္က စတင္ျဖစ္ပြားခဲ့ေသာ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ ၾကာျမင့္ခဲ့သည့္ ျပည္တြင္းစစ္ကာလအတြင္း ေသဆုံးခဲ့ရေသာ ေျမစာပင္မ်ားတြင္ အသက္ ၁၄ ႏွစ္အရြယ္မွ်သာ ရွိေသးသည့္ မဂ်ာဆိုင္းအိန္လည္း ပါ၀င္လာခဲ့ပါသည္။
“ပစ္ခတ္မႈေတြ ျဖစ္ၿပီးတဲ့ အခ်ိန္မွာ ရပ္ကြက္သူ ရပ္ကြက္သား အားလုံးကို ေခၚထုတ္ၿပီး ေယာက်္ားနဲ႔မိန္းမ သတ္သတ္စီ ခြဲထားလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဦးဘရန္ေရွာင္ဆိုတာ ဘယ္သူလဲလို႔ေမးၿပီး ကြၽန္ေတာ့္ကို ေခၚထုတ္သြားတယ္။ ေနာက္ၿပီး မီးဖိုေခ်ာင္ေလးမွာ ရဲေဘာ္ႏွစ္ေယာက္နဲ႔ ကြၽန္ေတာ့္သမီးကို ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ ေတြ႕ရတာပဲ။ ကြၽန္ေတာ္က စစ္ေၾကာင္းမွဴးကို ေဆး႐ုံပုိ႔ခ်င္တယ္ဆိုေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ စစ္ေၾကာင္းထြက္မွ ပုိ႔ပါလုိ႔ သူကေျပာပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကေလးက ေသြးလြန္လို႔ေသရတာ။ သူတို႔ထြက္သြားမွ ရပ္ကြက္က ကားအကူအညီနဲ႔ ေဆး႐ုံကို ပို႔ရတာ။ ေဆး႐ုံေရာက္ေတာ့ ညေန ၆ နာရီ ေက်ာ္ၿပီ” ဟု ဦးဘရန္ေရွာင္က ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ စက္တင္ဘာလ အတြင္းက Eleven Media သို႔ ေျပာၾကားထားသည္။
စက္တင္ဘာ ၁၃ ရက္ ပစ္ခတ္မႈမ်ားေၾကာင့္ ေမွာ္၀မ္းမွ မဆုိင္းလုပန္ (အသက္ ၁၇ ႏွစ္)၊ ဂေလာင္းေခါေဘာမ္ (ခ) ယာကု (အသက္ ၃၆ ႏွစ္)၊ ကုိေက်ာ္ထိန္လင္း (အသက္၂၇ ႏွစ္)၊ ေခါေဆာင္ (အသက္ ၃၅ ႏွစ္)၊ ဆြတ္ငိုင္ရန္မွ ကုိစိုးမုိး (အသက္ ၄၄ ႏွစ္)၊ ေမွာ္၀မ္းစစ္ေျပး ဒုကၡသည္ မလုဘူခြန္ဆုိင္း (အသက္ ၃၁ ႏွစ္)၊ မလုဘူဂ်ာလုအြန္ (အသက္ရွစ္ႏွစ္) တို႔လည္း ထိခိုက္ဒဏ္ရာမ်ား ရရွိခ့ဲၾကသည္။
လက္ရွိတြင္ ဦးဘရန္ေရွာင္အား တရားစြဲဆိုမႈႏွင့္ ပတ္သက္၍ တရားလိုႏွင့္ တရားလိုျပ သက္ေသမ်ားကုိ စစ္ေဆးေနသည့္ အဆင့္သာ ရွိေသးေၾကာင္း ေရွ႕ေနဦးေရႊလွက ေျပာျပသည္။
“တရားလို ဗိုလ္မွဴးဇာနည္မင္းပုိက္နဲ႔ တရားလိုျပ ဆရာ၀န္ေကာင္းျမတ္စံကို စစ္ၿပီးသြားပါၿပီ။ တရားလိုျပ ရွစ္ေယာက္မွာ ေျခာက္ေယာက္က်န္ေသးတယ္။ ဇြန္လ ၃ ရက္ေန႔ ဆက္စစ္မွာပါ။ အျဖစ္မွန္ကုိေတာ့ အခင္းျဖစ္တုန္းမွာရွိတဲ့ သက္ေသေတြကို စစ္ေဆးၿပီး ေဖာ္ထုတ္ရမွာပါ။ ဦးဘရန္ေရွာင္ တိုင္ၾကားရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းကေတာ့ ျဖစ္ေနတုန္း အေျခအေန အေၾကာင္းအရာေတြကို မူတည္ၿပီး တိုင္တယ္လုိ႔ ဆိုပါတယ္။ စုံစမ္းေရး အဖြဲ႕ကေတာ့ ရြာထဲမွာ ပစ္တယ္၊ မိုင္းကြဲတယ္၊ လက္နက္ႀကီး သို႔မဟုတ္ မိုင္းစလို႔ ယူဆရတယ္။ ဦးဘရန္ေရွာင္ကေတာ့ တပ္မေတာ္သား ပစ္တဲ့က်ည္ဆန္မွန္လို႔ သူ႔သမီးေသတယ္လို႔ သူယုံၾကည္ၿပီး တုိင္တာပါ” ဟု ၎ကေျပာျပသည္။
“ဥပေဒအရေတာ့ တစ္ဖက္သားကို နစ္နာေစလိုတဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ တမင္ၾကံစည္ၿပီး လိမ္လည္တုိင္ၾကားမွ ျပစ္မႈေျမာက္တာပါ။ အျဖစ္မွန္ကုိေတာ့ ႏွစ္ဖက္စလုံး သက္ေသေခၚၿပီး စစ္ရဦးမွာပါ။ ယုံၾကည္ေလာက္စရာ အေၾကာင္းမရွိဘဲ နစ္နာေအာင္ တိုင္ၾကားရင္ ဒီျပစ္မႈ ေျမာက္တာေပါ့။ ဦးဘရန္ေရွာင္ကုိ တရားစြဲတဲ့ အဓိက အေၾကာင္းအရင္းက ျမန္မာႏုိင္ငံ လူ႔အခြင့္အေရး ေကာ္မရွင္ကုိ တုိင္ၾကားတဲ့ စာထဲမွာ တပ္မေတာ္သား တစ္ေယာက္က အေၾကာင္းမဲ့ ပစ္လုိက္လို႔ သူ႔သမီး ေသသြားတယ္၊ အဲဒါကို အေရးယူေပးဖို႔ တိုင္တာပါ။ စစ္ေဆးေရးအဖြဲ႕က စစ္ေဆးတဲ့အခါ အေၾကာင္းမဲ့ ပစ္တာ မဟုတ္ဘူး။ တိုက္ပြဲျဖစ္၊ မိုင္းကြဲ၊ လက္နက္ႀကီးစမွန္လို႔ စုံစမ္းစစ္ေဆး ေတြ႕ရွိတယ္ေပါ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ဦးဘရန္ေရွာင္ကုိ တုိင္တာပါ” ဟု ဆက္လက္ေျပာျပသည္။
“ကြၽန္ေတာ္တို႔ အားလံုးပဲ ေငြစုၿပီး ေရွ႕ေနအတြက္ ကူညီတာပါ။ သိန္းေလးဆယ္ ေက်ာ္ၿပီ။ အဖြဲ႕အစည္း အေနနဲ႔လည္း မဟုတ္ပါဘူး။ ေဒသခံေတြကေတာ့ ဒီကိစၥအတြက္ စိတ္မေကာင္းၾကပါဘူး” ဟု ရပ္မိရပ္ဖ တစ္ဦးျဖစ္သူ ဦးရင္ေထြးက ေျပာပါသည္။
ကခ်င္ျပည္နယ္အတြင္း တိုက္ပြဲမ်ား ျဖစ္ပြားမႈသည္ ႏွစ္ႏွစ္၀န္းက်င္သို႔ ေရာက္ရွိေတာ့မည္ျဖစ္ၿပီး ယင္းကာလအတြင္း လူေသဆုံးမႈမ်ား၊ လူမႈစီးပြားေရး ထိခိုက္နစ္နာမႈမ်ား၊ စစ္ေဘးဒုကၡသည္ တစ္သိန္း၀န္းက်င္ ေနရပ္စြန္႔ခြာရမႈမ်ား ရွိခဲ့သည္။ လက္ရွိတြင္ ေက်ာင္းဖြင့္ရာသီ ေရာက္ရွိေတာ့မည္ ျဖစ္သည့္အတြက္ ဒုကၡသည္ စခန္းမ်ားတြင္ ေနထိုင္ေသာ ေက်ာင္းေနရြယ္ ကေလးငယ္မ်ား ပညာသင္ယူႏုိင္ခြင့္ႏွင့္ ဒုကၡသည္မ်ားအတြက္ အစားအစာ လိုအပ္ခ်က္လည္း ရွိေနသည္ဟု လူမႈကူညီေရး လုပ္ကုိင္သူမ်ားထံမွ သိရသည္။

ကခ်င္ဒုကၡသည္စခန္း၊ မိုင္တိုင္အမွတ္(၆)

ဆရာစိုင္းေအးႏွင့္အဖြဲ႔ ကခ်င္ဒုကၡသည္စခန္း၊ မိုင္တိုင္အမွတ္(၆) လူေဟာင္ရြာသို႔ ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ အျမင့္ေပ၉၀၀၀ မွာရွိျပီးေတာ့ အင္မတန္မွေအးပါတယ္။ ေဆာင္ရာသီႏွင့္က်ခ်ိန္မွာ တစ္ထြာေလာက္ထူတဲ့ ဆီးႏွင္းမ်ားရွိပါတယ္။ (ဓါတ္ပံု)၊ ဒုကၡသည္ငါးရာခန္႔ရွိျပီး၊ အိမ္ေထာင္စု ၁၀၀ေလာက္ရွိပါတယ္။ အမ်ားစုဟာ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ေက်ာ္ကတည္းက ကခ်င္နဲ႔ဗမာတပ္မေတာ္ တိုက္ခိုက္မႈမ်ားေၾကာင့္ စစ္ေဘးေရွာင္ရင္း ဒီေနရာကိုေရာက္လာတာျဖစ္ပါတယ္။ တစ္လတခါ ၀မ္ေက်ာင္၊ ဂရုနာအဖြဲ႔က ဆန္၊ဆီ၊ဆားမ်ား လာေရာက္ေပးပါတယ္။
တရုပ္ေငြလည္း သံုးစြဲဖို႔ ေပးပါတယ္။ အနီးဆံုးေစ်းက တေနကုန္လမ္းေလွ်ာက္သြားရပါတယ္။ ဆရာစိုင္းေအးအဖြဲ႔ဟာ ၅နာရီခြဲၾကာေအာင္ ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ားနဲ႔ အခက္အခဲမ်ားစြာေတြ႔ၾကံဳျပီး၊ ဒီဒုကၡသည္စခန္းကို ေရာက္ရွိခဲ့ပါတယ္။ စုစုေပါင္း ၅ညတိုင္ေအာင္ ဒုကၡသည္မ်ားနဲ႔ အတူေနထိုင္၊ ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္မ်ားကို ေ၀ငွ၊ သီဆိုခ်ီးမြမ္းခဲ့ၾကပါတယ္။ အတူစားေသာက္၊ခ်က္ျပဳတ္ၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းစာသင္ေက်ာင္း ဆရာမမ်ားကို အင္တာဗ်ဴးမွတ္တမ္းတင္ခဲ့ပါတယ္။ ရ၀မ္၊လဖိုင္၊ဂ်ိမ္းေဖာ အမ်ိဳးသမီးမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ကေလးမ်ားနဲ႔ဒုကၡသည္မ်ားကို ကယ္တင္ျခင္းအေၾကာင္း၊ ယံုၾကည္သူမ်ားအတြက္ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို ေယရႈ၊ ေပးဆပ္သြားခဲ့ျပီ၊ အေသြးေတာ္အားျဖင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဒုကၡဆင္းရဲျခင္းမ်ားမွ လြတ္ေျမာက္ခဲ့ေၾကာင္း ႏႈတ္ကပတ္ေတာ္အားျဖင့္၊ အားေပးခဲ့ပါတယ္။ ဓမၼသီခ်င္းမ်ား သီဆိုခ်ီးမြမ္းျပီး ေမာ္ေတာ္ဆိုင္ကယ္မ်ားနဲ႔ ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ဆရာစိုင္းေအးႏွင့္အဖြဲ႔မွ မေအာင္ဆိုင္းဂ်ာ သက္ေသခံတင္ျပပါတယ္။
16 minutes Interview Story by GospelInterview

လက်ာ္ထြန္း ကိုု လႊတ္ေပးပါ

ေမာင္လက်ာ္ထြန္းနဲ႔တကြ ႏိုုင္ငံေရးအက်ဥ္းသားအားလုုံးကိုု လႊတ္ေပးပါ ေမာင္လက်ၤာထြန္းသည္ အသက္ (၄၀) ႏွစ္ျပည္႔ခဲ့ၿပီျဖစ္ေသာ္လည္း သူ၏ဘဝထက္ဝက္ခန္႔ (ႏွစ္ေပါင္း၂၀) နီးပါးသည္ အက်ဥ္းေထာင္ အတြင္း၌သာ ရွင္သန္ခဲ့ရသူျဖစ္ေၾကာင္း သိခဲ့ရသည္။  သူသည္ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ အက်ဥ္းေထာင္ထဲသို႔ ေရာက္႐ိွခဲ့သည္လည္းျဖစ္ သည္။ သူ၏ဘဝသက္တမ္း...

Aye Aung

ဓားစားခံ ကုိေအးေအာင္ ကုိေအးေအာင္ရဲ႕ ဓာတ္ပုံကုိျပသေနတ့ဲ ဖခင္ ဦးေသာင္းစိန္ (ဓာတ္ပုံ – AFP) ျပီးခ့ဲတ့ဲရက္ပုိင္းအတြင္း အြန္လုိင္းမွာ ေတြ႔ရတာက ေထာင္က်ေနသူကုိေအးေအာင္ ရဲ႕ မိဘႏွစ္ပါး ဓာတ္ပုံေတြပါ။ သူတုိ႔က သတင္းေထာက္ကုိ ကုိေအးေအာင္ရဲ႕...

"ခြန္ေကာရီယို" ကုိ လႊတ္ေပး

လြိဳင္ေကာ္ျမိဳ ့မွ ကယန္းလူငယ္ေလး ခြန္ေကာရီယို (Khun Kawrio) ၂၀၀၈ ခုႏွစ္တြင္ NO Vote ကန္ပိန္းတြင္ ပါ၀င္ခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျမင္းျခံေထာင္တြင္ ၃၇ႏွစ္က်ခံေနရတယ္လို့ သိရွိခဲ့ရပါတယ္.. လြတ္ျငိမ္းခ်မ္းသာခြင့္မွာ သူနွင့္အတူ အမွဳ ့တြဲလူငယ္၂ဦးလႊတ္ေျမာက္ခဲ့ျပီး...

U Myint Aye

ဦးျမင့္ေအးကုိ လႊတ္ေမာင္ေထြးဇန္န၀ါရီ ၁၄၊ ၂ဝ၁၂ဓာတ္ပုံ – ရုိးမ ၃ ဦးျမင့္ေအးဟာ အၾကမ္းဖက္သမား တ့ဲ။ ဘယ္သူေတြက ေျပာတာလဲ။ လူေတြကုိ ျမိဳ႕ေပၚမွာ ပစ္သတ္တ့ဲ၊ ေတာဘက္ နယ္ဘက္မွာ ထင္ရာစုိင္းေနတ့ဲ၊ လူေတြကုိ...

Than Than Htay in prison

မသန္းသန္းေဌး (Freed 12th October 2011)သားၾကီး (AAPP)ၾသဂုတ္ ၂၄၊ ၂၀၁၁ ၈၈ ကုိ ျဖတ္သန္းခဲ့ၾကတဲ့ ရဲေဘာ္ရဲဘက္တုိ႔ၾကားမွာ အၾကည့္ေဌး လုိ႔ ေခၚခံရသူျဖစ္တဲ့ မသန္းသန္းေဌးဟာ ၁၉၈၈ မွာ ဒုတိယႏွစ္...